Iliri qëndroi për disa çaste në korridor, si i pavendosur nëse duhej të shpërthente apo të mbyllej në heshtje.
— Mund të kishe të paktën… — nisi ai, por fjalia iu tret në ajër.
— Ilir, — e ndali Arlinda me një ton të qetë, pa asnjë therje. — Dua të të them diçka, pa ngritur zërin dhe pa dramë. Nuk jam kundër dasmës. Nuk jam as kundër që t’ju ndihmoj. Por ajo që ju dhe Xhoana po përpiqeni të bëni nuk është kërkesë për ndihmë. Është diçka tjetër.
Ai nuk ia ktheu përgjigjen. U drejtua për në kuzhinë dhe nisi të merrej me ibrikun, duke e përplasur pak më fort nga sa duhej, sikur zhurma të mund të zëvendësonte fjalët.
Arlinda u kthye në dhomën e ndenjjes. Hapi laptopin. Kontrata e qirasë ishte ende aty, e paprekur. Apartamenti në Rruga e Lumit. Kati i katërt. Pamje nga parku.
Sytë i mbetën në ekran, por mendja iu kthye tek vështrimi i Krenarit në derë — ai shikim i fundit, i ftohtë, llogaritës. Nuk ishte inat. As zhgënjim. Ishte diçka më e ngrirë, më e menduar.
Ky njeri di diçka, mendoi ajo. Ose po përgatit diçka.
Gishti i saj qëndroi pezull mbi tastierë.
Dhe sërish nuk klikoi.
Sepse një pyetje tjetër iu ngjit në mendje: pse Krenari kishte heshtur gjatë gjithë kohës? I zgjuar, i vëmendshëm, aspak i turpshëm — dhe megjithatë nuk kishte ndërhyrë asnjëherë. Vetëm vëzhgonte. Dëgjonte. Regjistronte çdo detaj.
Për çfarë arsyeje?
Përgjigjja erdhi tri ditë më vonë, nga një drejtim krejt i papritur.
Arlindës i mbërriti një mesazh nga një numër i panjohur: “A jeni bashkëshortja e Ilir Priftit? Duhet të flasim. Është e rëndësishme.”
Ajo e lexoi disa herë para se të shkruante: “Po, ju dëgjoj.”
U takuan në një kafene të vogël në rrugën “Myslym Shyri” — tavolina druri, dritare të mëdha dhe aroma e fortë e kardamomit që përzihej me kafenë e sapobluar. Gruaja quhej Drita. Tridhjetë e dy vjeçe. Fliste butë, me duart e mbledhura mbi tavolinë si në një provim. Punonte si financiere në të njëjtën kompani ku Krenari figuron si drejtor komercial. Dhe kishte diçka për të treguar.
Krenari nuk ishte në kërkim të një ambienti për dasmë, të paktën jo vetëm për aq. Ai po kërkonte njerëz të besueshëm për të kaluar disa transaksione fiktive — në letër do të dukeshin si pagesa për shërbime catering-u dhe qira pajisjesh. Paratë do të kalonin fillimisht në një kompani të lidhur me të, më pas do të zhdukeshin në hallka të tjera. Skemë e thjeshtë, e vështirë për t’u dalluar. Mjaftonin disa të afërm naivë me kursime dhe një pronë në emër të tyre.
Drita fliste pa melodramë, duke kontrolluar herë pas here disa dokumente në telefon. Arlinda e dëgjonte, duke pirë ngadalë kafenë. Nuk ndjeu panik. As habi. Vetëm atë ndjesinë e çuditshme kur diçka të ka shqetësuar prej kohësh dhe më në fund merr konfirmimin.
— Pse po ma tregoni mua këtë? — pyeti ajo.
Drita heshti një çast.
— Sepse vitin e kaluar ai bëri të njëjtën gjë me motrën time. Ajo humbi dyqind mijë lekë dhe për gjashtë muaj nuk dilte dot nga shtëpia.
Kur u kthye në mbrëmje, Iliri ishte shtrirë në divan, i qetë, me telekomandën në dorë. Pamja e zakonshme, e njohur, familjare. Arlinda hoqi këpucët, vari pallton dhe u ul përballë tij.
— Ilir, a ke dijeni për skemën e Krenarit?
Ai nuk reagoi menjëherë. U mor fillimisht me zërin e televizorit, e uli pak, pastaj e pa. Në atë vështrim ajo lexoi gjithçka. Jo faj. Jo frikë. Diçka e lodhur, pak e bezdisur, si dikush që është kapur në një gënjeshtër të vogël.
— Arlindë, po e tepron. Po shpik histori.
— Jo, — tha ajo qetë. — U takova me një person që i njeh detajet. Dokumente, shuma, mënyrën si funksionon. Nuk është trillim.
Ai u ngrit dhe filloi të sillej nëpër dhomë.
— Krenari është djalë i rregullt. Xhoana e do. Ti s’e ke pranuar kurrë familjen time…
— Ilir. — Ajo e tha emrin e tij me zë të ulët, por mjaftoi që ai të ndalej. — Nuk dua debat. Thjesht po të them diçka qartë: do të kërkoj divorc.
Nga cepi i dhomës televizori vazhdonte të murmuriste. Jashtë dëgjohej një borie makine. Jeta rridhte pa u trazuar, si të mos kishte ndodhur asgjë në atë sallon.
Ai heshti gjatë.
— Për shkak të dasmës? — pyeti më në fund.
— Jo. Dasma ishte vetëm gjëja e fundit që duhej të shihja.
Procesi zgjati katër muaj. Pa skena, pa britma. Thjesht procedura, dokumente, ndarje pasurie, nënshkrime. Iliri tentoi disa herë të fliste, të sqaronte, të kthente mbrapsht vendimin, por përballej gjithmonë me atë mur të heshtur që Arlinda kishte ngritur brenda vetes që nga dita në kafenenë e “Myslym Shyrit”.
Xhoana u martua me Krenarin në fund — një ceremoni e thjeshtë, në rreth të ngushtë, pa bujë dhe pa financime të dyshimta. Ndoshta plani u prish. Ndoshta Krenari vendosi të mos rrezikojë. Arlinda e mori vesh rastësisht, nga një e njohur e përbashkët, dhe ndjeu vetëm një lehtësim të lehtë, pothuaj fizik.
Apartamentin në Rruga e Lumit e mori me qira në qershor.
Shpërngulja zgjati vetëm një ditë. Çuditërisht, sendet dolën më pak nga sa kishte menduar — ose ndoshta ajo mori vetëm ato që ishin vërtet të sajat. Disa kuti, dy valixhe, një batanije e preferuar që e kishin blerë vite më parë në një treg në Kavajë. Batanijen e mori me vete. Kujtimin e atij tregu jo; ai mbeti në apartamentin e vjetër, bashkë me divanin dhe shtatë vitet e martesës.
Shtëpia e re e priti me heshtje dhe me aromën e bojës së freskët. Kati i katërt, tavane të larta, pamje nga parku — pikërisht siç e kishte përfytyruar.