Ajo i vendosi kutitë përgjatë murit, hapi kanatin e dritares dhe mbeti për disa minuta e palëvizur. Poshtë, në shtegun e parkut, kalonin njerëz me qen në zinxhir, fëmijë që shtynin biçikletat me këmbë të shkujdesura, çifte që bisedonin ngadalë. Jeta rridhte pa zhurmë, e zakonshme dhe e thjeshtë, sikur të ishte organizuar enkas për ta përshëndetur në fillimin e ri.
Gjëja e parë që nxori nga njëra kuti ishte kafetiera. E vendosi mbi banak, përgatiti kafenë dhe u ul në pragun e dritares, e mbështjellë me batanijen e vjetër. Qetësia ishte pothuaj e prekshme. Një ndjenjë rehatie e papritur, gati e çuditshme, e mbushi brenda.
Arlinda punonte si redaktore në një shtëpi botuese të vogël. E kishte dashur gjithmonë profesionin, por vitet e fundit e kishte lënë në hije, sikur t’i dukej e tepërt të zinte shumë vend me dëshirat e saj. Tani vendi ishte i lirë. Dhe ajo e ndjeu se sa shpejt po mbushej me energji që i përkiste vetëm asaj.
Vendosi të rikthehej te një dorëshkrim që e kishte lënë pezull prej dy vitesh — romani i një autori të ri nga Shkodra. Teksti ishte i papërpunuar në disa pjesë, i trazuar, plot nerv, por në thelb kishte një të vërtetë që pulsonte. Arlinda nisi ta redaktonte mbrëmjeve, me filxhanin e kafesë pranë dhe dritaren hapur. Për herë të parë pas shumë kohësh, ora nuk kishte më rëndësi.
Në gusht, bashkë me kolegen e saj, Bleonën, u nisën për një fundjavë në Berat. Pa plan të madh, pa arsye të veçantë — të premten në mbrëmje hipën në makinë dhe u larguan nga qyteti. Kisha të bardha që ndriçonin në diell, gardhe druri, luleshtrydhe të egra në tezgat e tregut, një mace qesharake në hotel që flinte mbi valixhet e mysafirëve. Arlinda qeshi atje me një lehtësi që nuk e mbante mend prej vitesh.
— Ke ndryshuar, — i tha Bleona gjatë darkës, duke e parë me një buzëqeshje kureshtare.
— Në ç’kuptim?
— Nuk di si ta shpjegoj… dukesh më e vërtetë. Më e çliruar. Më parë ishe gjithnjë e tendosur, si në rojë.
Arlinda e mendoi gjatë atë fjali. Kur jeton për një kohë të gjatë në pritje të shpërthimeve të familjes së dikujt tjetër, mësohesh të rrish në gatishmëri. Bëhet zakon. Dhe zakonet nuk zhduken brenda natës.
Në vjeshtë, rastësisht, u përball me Ilirin në supermarket. U ndeshën pranë arkës. Ai dukej mirë, pak më i dobët, me një pako makarona dhe salcë domatesh në dorë. U përshëndetën, shkëmbyen disa fjali të zakonshme për motin dhe për peshkun e freskët që sillte ai dyqan. Pas tre minutash, secili mori rrugën e vet. Pa fjalë të hidhura. Pa peshë.
Teksa ecte drejt makinës, Arlinda kuptoi se gjithçka ishte mbyllur: shtatë vite martesë, një divorc, një takim i shkurtër mes rafteve të një dyqani. Nuk kishte as zemërim, as dhimbje. Vetëm një lloj lamtumire e qetë për dikë që e kishte dashur dikur, por që tashmë i përkiste një kohe tjetër.
Në mbrëmje vuri ujin të ziente, nxori perimet nga frigoriferi dhe ndezi muzikën. Jashtë po errësohej; dritat e rrugës ndizeshin njëra pas tjetrës, ndërsa apartamenti mbushej me një ndriçim të ngrohtë.
Duke prerë specat dhe duke përzier gjellën, herë pas here hidhte sytë nga dritarja. Mendonte për dorëshkrimin nga Shkodra, për udhëtimin në Berat, për kursin e qeramikës ku kishte dashur prej kohësh të regjistrohej. Dikur do ta kishte shtyrë sërish.
Tani jo.
Jeta, në fakt, kishte qenë gjithmonë aty. Thjesht duhej hapur dera.
Kontratën e qirasë e zgjati për një vit tjetër pa hezitim, me një klikim të vetëm. Ashtu siç duhej ta kishte bërë që në fillim.
Drita — ajo vajza nga kafeneja në rrugën “Myslym Shyri” — u bë papritur një njeri i afërt. Fillimisht shkëmbenin mesazhe rrallë, pastaj më shpesh, derisa një ditë përfunduan bashkë në një ekspozitë qeramike moderne dhe folën tre orë pa e vënë re se mezi kishin parë punimet. Jeta ndonjëherë i bashkon njerëzit në mënyra të çuditshme — përmes tradhtive të të tjerëve, përmes plagëve që secila i kishte mbajtur më vete.
Më vonë doli se Krenari kishte hyrë në vëmendjen e hetuesve. Jo për çështjen me Xhoanën — aty gjurmët ishin fshirë me kujdes — por për një histori më të hershme. Arlinda e mori vesh në nëntor, teksa pinte çaj me Dritën. Nuk ndjeu as triumf, as kënaqësi. Vetëm një mendim të thjeshtë: mirë atëherë.
Xhoana telefonoi vetëm një herë. Heshti disa sekonda dhe pastaj tha: “Kishe të drejtë.” Asgjë më shumë.
“E di. Kujdesu për veten,” u përgjigj Arlinda qetë. E mbylli telefonin dhe qëndroi gjatë pranë dritares.
Nuk kishte dëshirë të hakmerrej. As nevojë.
Dhjetori erdhi i ftohtë dhe i kthjellët, me muzgje të hershme dhe aromë mandarinash në çdo dyqan. Apartamentin e zbukuroi vetë, pa nxitim: një varg dritash në dritare, një degë bredhi në vazo, filxhani i vjetër me drerë që e ruante që nga koha e studimeve.
Vitit të Ri ia doli ta priste me Bleonën dhe Dritën. Të treja bashkë, me verë të mirë, dolli të çuditshme dhe fishekzjarre që shpërthenin mbi qytet, të parë nga ballkoni.
Kur ora shënoi mesnatën, Arlinda qëndroi përballë xhamit dhe vështroi dritat shumëngjyrëshe. Një vit më parë, në të njëjtën orë, kishte qenë ulur në një divan që tani i dukej i huaj, në një jetë që nuk e ndiente më si të sajën — pa e ditur se ishte e aftë të qëndronte kështu, e lehtë dhe pa frikë, mbi këmbët e veta.
Tani e dinte.
Ngriti gotën. Një tjetër fishekzjarr shpërtheu në qiell — i ndritshëm, i shkurtër, i bukur.
Ja pra, mendoi.
Mbarimi.
Dhe fillimi.