Bashkëshorti im u largua me arsyetimin se duhej të kujdesej për nënën e tij të sëmurë rëndë. Kaloi një muaj i tërë pa asnjë telefonatë, pa asnjë vizitë. Heshtja u bë e padurueshme. Më në fund vendosa të shkoja vetë atje, duke marrë me vete vajzën tonë. Doja ta surprizoja, por sapo iu afruam shtëpisë, vura re se dera ishte paksa e hapur dhe, pa e kuptuar as vetë si, u ndala për të dëgjuar zërat që vinin nga brenda…
Quhem Eriola Basha dhe punoj si infermiere në spitalin e qytetit. Profesioni im kërkon shumë: turne nate të shpeshta, lodhje të vazhdueshme, përgjegjësi që nuk të lë të marrësh frymë lirshëm. Megjithatë, gjithmonë e kam ditur pse e bëj këtë sakrificë. Sa herë kthehesha në shtëpi e rraskapitur, mezi duke tërhequr këmbët, më priste buzëqeshja e ngrohtë e vajzës sime shtatëvjeçare, Arjana Nushi, dhe gjithë lodhja më shkrihej në çast.
— Mami, shiko çfarë kam vizatuar sot në kopsht! — thërriste ajo me hare sapo hapja derën, duke më zgjatur një fletë ku ishim ne të tre, të kapur për dore e me fytyra të qeshura.
— Sa bukur, zemra ime! Je një artiste e vogël, — i thosha, ndërsa vizatimin e vendosja me kujdes në murin e kuzhinës, pranë punimeve të tjera. Me kalimin e kohës, ai mur ishte kthyer në një galeri të vogël të lumturisë sonë familjare.
Gentian Hasani kishte një muaj që mungonte. Tridhjetë ditë pa zërin, pa të qeshurën, pa praninë e tij. Ai punonte si menaxher në një kompani të madhe sigurimesh. Ishim njohur që në vitin e parë të universitetit. Atëherë më ishte dukur djalë i qetë, i sigurt, me një butësi që të bënte për vete. Më fitoi me mirësjelljen, vëmendjen dhe sinqeritetin e rrallë. Më sillte lule, më ftonte për kafe, më dëgjonte me durim. Pas disa vitesh lidhjeje u martuam, të bindur se po ndërtonim diçka të fortë. Kur lindi Arjana, u përpoqëm të balanconim punën me familjen dhe shpesh dëgjoja komente nga fqinjët se ishim shembull për të tjerët.
Dhe vërtet besoja se ishim të lumtur… ose të paktën kështu më pëlqente të mendoja. Herë pas here më kalonin nëpër mend dyshime të lehta, por i largoja menjëherë. Derisa, një muaj më parë, gjithçka u përmbys. Gentiani më njoftoi se nëna e tij, Vjollca Nano, ishte sëmurë rëndë. Që prej vdekjes së bashkëshortit, ajo jetonte e vetme në shtëpinë e saj në Divjakë, rreth tre orë larg nesh. Ishte grua me karakter të fortë, kërkuese dhe e ftohtë, por për hir të Gentianit unë gjithmonë jam përpjekur të ruaj korrektësinë.
Atë pasdite ai m’u afrua me fytyrë të tendosur.
— Eriola, mami është shumë keq. Ka nevojë për kujdes të vazhdueshëm. Do të shkoj të qëndroj ca kohë me të, — më tha.
U shtanga.
— Pse nuk ma the më parë? Mund të vinim bashkë. Mund të gjenim një kujdestare. Unë mund të merrja disa ditë leje, — i propozova me qetësi.
Ai shmangu vështrimin, sikur po studionte qilimin.
— Jo, nuk ka nevojë. Nuk do të zgjasë shumë. Ajo nuk dëshiron njerëz të tjerë pranë. Do ta përballoj vetë.
Diçka në mënyrën si e tha më la shije të hidhur. Nuk ishte i ashpër, por i mbyllur, sikur papritur mes nesh ishte ngritur një mur i padukshëm. Megjithatë, e justifikova me ankthin për të ëmën. E përqafova, e putha lehtë dhe i premtova se do ta telefonoja çdo ditë.
Në fillim, ai përgjigjej rregullisht. Fjalët e tij ishin të shkurtra, pa shumë detaje. Thoshte se Vjollcës i binte tensioni, ndiente dobësi, por situata ishte nën kontroll. Më pas telefonatat u rralluan. Mesazhet u bënë të thata, një- a dyfjalëshe. Ndonjëherë kalonin ditë të tëra pa asnjë përgjigje, me arsyetimin se ishte i lodhur ose se sinjali ishte i dobët.
Një javë kaloi. Pastaj e dyta. Më pas e treta.
Mundoja të mos e lija mendjen të më ikte në skenarë të errët, por brenda meje po rritej një shqetësim i heshtur. Arjana më pyeste gjithnjë e më shpesh kur do të kthehej babi. Unë buzëqeshja, i ledhatoja flokët dhe i thosha se shumë shpejt do ta kishim pranë, edhe pse thellë në zemër nuk isha më aq e sigurt për këtë.