Edhe pse ia përsërisja vetes se gjithçka do të sqarohej, në të vërtetë nuk isha më aq e bindur.
Një natë, pas një turni rraskapitës, durimi më mbaroi. Mora telefonin dhe thirra sërish Gentian Hasanin. Zilja vazhdoi gjatë. Më në fund, në vend të zërit të tij, dëgjova një grua të panjohur.
— Alo?
Më mpinë duart.
— Më falni… a është aty Gentian Hasani?
— Është në dush, — u përgjigj ajo pas një hezitimi të shkurtër. — Kush po e kërkon?
E mbylla menjëherë, pa përshëndetje.
Zemra më rrihte me forcë, si të donte të dilte nga kraharori. U ula në cep të krevatit, duke shtrënguar telefonin, e paaftë të kuptoja çfarë sapo kishte ndodhur. Në mendje më kaluan një mijë justifikime: ndonjë infermiere për Vjollca Nanon, ndonjë fqinjë, ndoshta një kushërirë e largët. Por qetësia e saj, mënyra si foli me siguri, sikur ishte në shtëpinë e vet — asgjë nuk tingëllonte rastësore.
Pas rreth gjysmë ore, ai më mori mbrapsht.
— Eriola, më ke telefonuar? Telefoni kishte mbetur në dhomën tjetër.
— Kush ma hapi telefonin? — e pyeta me zë të ulët.
— Ndoshta ke dëgjuar gabim. Këtu sinjali bën çudira.
Fliste shpejt, me nervozizëm, si dikush që kërkon t’i shpëtojë një pyetjeje tjetër. Nuk e zgjata. I thashë se isha e lodhur dhe e mbylla.
Atë natë pothuajse nuk fjeta. Mendimet më ngatërroheshin, ankthi më rëndonte mbi kraharor, por sërish kapesha pas idesë se duhet të kishte një shpjegim të arsyeshëm.
Kaloi edhe një javë tjetër. Gentiani ndaloi së telefonuari krejtësisht.
Atëherë vendosa të shkoja vetë.
Mora disa ditë pushim, i përgatita Arjana Nushit një çantë të vogël dhe i thashë se do të vizitonim gjyshen. Ajo u gëzua pa masë; gjatë gjithë rrugës fliste me entuziazëm, duke imagjinuar sa do të habitej babai kur të na shihte papritur.
Shtëpia e Vjollca Nanos na priti në heshtje. Në oborr ishte parkuar një makinë që nuk e njihja. Porta nuk ishte e mbyllur. Trokita — asnjë përgjigje. Shtyva derën dhe ajo u hap ngadalë, me një kërcitje të lehtë.
Dhe pikërisht atëherë dëgjova zëra.
— Ti the që ajo nuk do të vinte, — tha me bezdi një grua.
— Nuk e mendoja se do të linte gjithçka e të vinte me vajzën, — u përgjigj Gentiani.
— Ke ndërmend t’i thuash ndonjëherë të vërtetën?
U ngurtësova. Arjana më mbante dorën fort, pa kuptuar asgjë.
— Më vonë. Tani jo, — murmuriti ai. — Mami është ende në dhomë.
— Çfarë mami? — ia ktheu ajo me përqeshje. — Ajo ndodhet në qendër kurimi prej dy javësh.
M’u errësua shikimi.
E shtyva derën me forcë dhe hyra në korridor. Gentiani qëndronte pranë tryezës së kuzhinës. Pranë tij ishte një brune e gjatë, rreth të tridhjetave e pesave, e veshur me një rrobë shtëpie.
Ai u zbardh në fytyrë.
— Eriola… ti këtu?
Nuk fola. Arjana u struk pas meje.
— Babi? — tha ajo me zë të dridhur.
Gruaja mori me ngadalë një peshqir nga varësja, sikur gjithçka të ishte një skenë e zakonshme.
— Pra ti qenke, — tha me një buzëqeshje të ftohtë. — Kjo qenka “problemi i përkohshëm”?
Gentiani vuri duart në kokë.
— Nuk është ashtu si duket…
Çuditërisht, ndjeva një qetësi të akullt.
— Ku është Vjollca Nano? — e pyeta drejt.
Ai uli sytë.
— Në një qendër rehabilitimi. Pati një përkeqësim, por tani është më mirë.
— Pse më gënjeve?
— Nuk dija si ta thosha.
— Dhe kjo? — bëra me kokë nga gruaja.
— Majlinda Fundo, — u përgjigj ajo vetë. — Njihemi prej një viti.
Një vit.
Nuk bërtita. Nuk qava. Thjesht ngrita Arjanën në krahë.
— Nuk ike për te nëna jote, — thashë me qetësi. — Ike për tek ajo.
Ai bëri një hap drejt meje.
— Eriola, prit. Gjërat janë të ndërlikuara. U hutova. Ti je gjithmonë në punë, gjithmonë e lodhur. U larguam prej kohësh…
Qesha me hidhërim.
— Dhe zgjidhja jote ishte të mos “largoheshe”, por të krijoje një tjetër lidhje dhe të lije pas një vajzë shtatëvjeçare pa asnjë shpjegim?
Majlinda kryqëzoi krahët.
— Do ta tregonte. Thjesht nuk gjente momentin e duhur.
— Sa fisnike, — thashë me zë të ulët.
Arjana dridhej në krahët e mi.
— Mami, p