— Mami, të lutem… shkojmë në shtëpi, — pëshpëriti Arjana, duke më shtrënguar fort.
U ktheva nga dera pa hezitim.
— Eriola! — ulëriu Gentiani pas shpine. — Jam ende burri yt!
U ndala për një çast në prag, pa u kthyer plotësisht.
— Jo më. Thjesht ti nuk e ke kuptuar akoma.
Dolëm jashtë. E ula Arjanën në sediljen e pasme, ndeza makinën, por duart më dridheshin aq shumë sa çelësi për pak më ra nga gishti.
Vetëm pasi u larguam disa rrugë, e lejova veten të shpërtheja në lot. Arjana rrinte në heshtje dhe më ledhatonte krahun me dorën e saj të vogël.
— Mami… babi nuk na do më?
Fjalët m’u ngatërruan në fyt.
— Ai… ka bërë një gabim shumë të madh, zemra ime.
Telefoni nisi të bjerë pas rreth një ore. Pastaj sërish. Dhe përsëri.
Nuk u përgjigja.
Dy ditë më vonë më telefonoi Vjollca Nano.
— Eriola, ç’po ndodh? Gentiani nuk po ma hap telefonin. Duhej të vinte dje tek unë.
Ia tregova gjithçka, pa zbukuruar asgjë.
Në anën tjetër ra një heshtje e gjatë, e rëndë.
— Kështu paska qenë… — tha më në fund ajo. — Më fal. Nuk dija gjë.
Një javë më pas, Gentiani u shfaq te dera jonë me një tufë lulesh dhe një fytyrë të rrëzuar.
— E kuptova çfarë kam bërë. Do të ndahem prej saj. Më jep një mundësi.
E vështrova njeriun që kisha dashur për më shumë se dhjetë vjet dhe brenda meje nuk lëvizi asgjë.
— Zgjedhjen e bëre tashmë, Gentian.
Ai u ul në gjunjë.
— Për Arjanën… të paktën për të.
Mbylla derën.
Një muaj më vonë dorëzova kërkesën për divorc.
Majlinda doli nga jeta e tij po aq papritur sa kishte hyrë. Ai mbeti vetëm.
Mesazhet, telefonatat, vizitat nuk pushonin.
Ndërkohë unë po mësoja si të jetoj nga e para.
Netëve rrija zgjuar dhe përpiqesha të kuptoja në cilin kthesë e kishim humbur rrugën. Ndonjëherë e gjeja veten duke pritur hapat e tij në korridor. Kishte momente kur tundohesha të besoja se gjithçka mund të ribëhej, si një enë e thyer që ngjitet me kujdes.
Por çdo mëngjes shihja vizatimet e Arjanës në mur. Tani në to ishim vetëm ne të dyja, dorë për dore, me buzëqeshje të çliruara. Dhe e kuptoja se përpara nesh shtrihej një jetë krejt tjetër.
Kaluan gjashtë muaj.
Vjeshta rrëshqiti në dimër dhe pranvera trokiti sërish në dritaret tona. Jeta, ngadalë por me këmbëngulje, po gjente shtratin e vet të ri. Unë vazhdoja punën në klinikë, merrja turne nate, kthehesha e këputur, por tani hyja në një shtëpi ku po mësoja të merrja frymë pa frikë.
Arjana ndryshoi shumë gjatë atyre muajve. U bë më e heshtur, më vëzhguese, sikur u rrit para kohe. Mbrëmjeve ulej pranë meje në divan, më mbështeste supin dhe shihte filmat vizatimorë pa folur, ndryshe nga më parë kur s’pushonte së foluri. Brenda meje rëndonte fajësia që nuk e kisha mbrojtur dot nga dhimbja e tradhtisë së të atit.
Nisëm seancat te psikologia për fëmijë. Në fillim Arjana nuk fliste fare; vizatonte shtëpi gri dhe figura të vetmuara. Pastaj, një ditë, më pikturoi me krahë të mëdhenj, ndërsa veten të vogël poshtë tyre.
— Kjo je ti, mami, — tha me seriozitet. — Ti më mbron.
Dola nga zyra dhe qava në korridor, pa mundur ta ndaloj veten.
Gentiani vazhdonte të vinte rregullisht. Sillte libra, lodra, dhurata. Arjana i pranonte me mirësjellje, por mbante një distancë të padukshme. Nganjëherë ai përpiqej të fliste me mua veçmas.
— Të dua ende, — më thoshte me zë të ulët. — E shkatërrova gjithçka nga marrëzia. Të paktën më lejo të jem pranë vajzës sime.
Nuk ia ndalova takimet me Arjanën. Ai ishte babai i saj, pavarësisht se si kishte dështuar si bashkëshort. Megjithatë, çdo vizitë e tij linte pas një peshë të padukshme në shtëpi.
Një mbrëmje u ndal më gjatë se zakonisht. Arjana ishte futur në dhomën e saj dhe ne mbetëm vetëm në kuzhinë.
— Eriola, — nisi ai, duke mos ngritur sytë nga tavolina. — Majlinda ishte shtatzënë. E humbi fëmijën një muaj më parë. Pas kësaj iku përfundimisht.
Nuk thashë asgjë.
— Tani jam krejtësisht vetëm, — shtoi ai me zë të thyer.
E pashë drejt në sy.
— Nuk ke qenë vetëm, Gentian. Kishe një familje. Vetë zgjodhe të largoheshe prej saj.