Ai mbuloi fytyrën me duar, si të donte të fshihej nga vetja.
— E di… i kuptoj të gjitha. Thjesht doja që ta dije, — murmuriti.
Bëra me kokë lehtë. Nuk ndjeva as kënaqësi të hidhur, as mëshirë. Brenda meje kishte vetëm boshllëk.
Në fillim të verës mora një lajm të papritur: kryeinfermierja po dilte në leje lindjeje dhe shefja e repartit më propozoi mua për ta zëvendësuar. Kjo nënkuptonte më shumë përgjegjësi, rrogë më të mirë dhe më pak turne nate.
Hezitova gjatë. Dyshoja nëse do t’ia dilja. Por në fund vendosa ta pranoja sfidën.
Që nga ai moment, ritmi i jetës sime ndryshoi ndjeshëm. Flija më rregullisht, gatuaja më shpesh në shtëpi dhe fundjavave e çoja Arjanën në park. Blemë biçikleta dhe shëtisnim përgjatë shëtitores buzë lumit, qeshnim pa arsye, hanim akullore dhe u hidhnim thërrime rosave.
Një ditë në klinikë erdhi një mjek i ri, kardiolog, Alban Qosja. Ishte i gjatë, i qetë, me një buzëqeshje të butë dhe sy që tregonin lodhje të heshtur. Një mbrëmje, pas turnit, më ndihmoi të zhvendosnim një pacient të rëndë.
— Faleminderit, Eriola, — tha me sinqeritet. — Pa ty do ta kisha pasur të pamundur.
Filluam të përshëndeteshim në korridore. Pastaj pimë çaj në dhomën e mjekëve, biseduam për seriale, për lodhjen, për gjërat e vogla të përditshme.
Ai nuk bëri asnjëherë lojëra fjalësh apo flirt të hapur. Nuk më ngacmonte me pyetje të tepërta. Thjesht ishte aty.
Një mbrëmje më çoi me makinë deri në shtëpi.
— Dritaret tuaja duken plot dritë, — vuri re. — Shtëpi e ngrohtë.
Buzëqesha pa thënë gjë.
Pas një jave i solli Arjanës një libër për një vajzë dhe qenin e saj.
— Për ty, — i tha me pak siklet. — Nëse mami është dakord.
Arjana e vështroi me kujdes, pastaj më pa mua.
— Faleminderit, — tha seriozisht. — Ju jeni njeri i mirë.
Albanit iu skuqën faqet.
Gjithçka mes nesh ecte ngadalë. Kisha frikë të lidhesha sërish. Frikë nga zhgënjimi, nga dhimbja, nga përsëritja e së shkuarës. Por pranë tij ndihesha e qetë. Ai e dinte që kisha një vajzë. E dinte për divorcin. Nuk kërkonte asgjë, nuk nxitonte.
Një mbrëmje, Arjana më pyeti:
— Mami, a do të vijë prapë Albani?
U shtanga.
— Pse e pyet?
— Sepse me të nuk kam frikë.
M’u ngushtua fyti.
Ndërkohë, Gentiani po bëhej gjithnjë e më i acaruar. Kishte marrë vesh që unë shoqërohesha me një koleg.
— Gjeje shpejt zëvendësuesin tim, apo jo? — më tha një ditë me ironi.
— Nuk po kërkoj askënd, — iu përgjigja qetë. — Thjesht po jetoj.
Heshti gjatë.
— Ju humba të dyja.
— Ishte zgjedhja jote, — i thashë pa ngritur zërin.
Në fund të verës, Vjollca Nano ndërroi jetë papritur nga një goditje në tru. Gentiani më telefonoi natën.
— Tani jam krejt i vetëm, — pëshpëriti.
Shkova në varrim. Jo për të. Për respekt ndaj gruas që, pavarësisht gjithçkaje, kishte qenë gjyshja e Arjanës.
Në varreza, Gentiani dukej i kërrusur, i plakur para kohe, i huaj.
— Më fal, Eriola, — tha me zë të ulët. — Shkatërrova gjithçka që kisha.
Vështrimi im mbeti mbi varr.
— Nuk shkatërrove vetëm martesën. Shkatërrove besimin.
Ai shpërtheu në lot.
Pas atij momenti, nuk tentoi më të më kthente pas. Filloi të vinte rregullisht për të marrë Arjanën, ta nxirrte shëtitje, ta çonte në kinema. Dalëngadalë, ajo nisi të buzëqeshte edhe pranë tij.
Në vjeshtë, Albani më propozoi të jetonim bashkë.
— Jo ende, — i thashë me ndershmëri. — Kam nevojë për kohë.
Ai buzëqeshi lehtë.
— Do të pres.
Në dimër më kërkoi të martohesha me të.
Pa unazë. Pa ceremoni madhështore.
— Të dua. Ty dhe Arjanën. Ju jeni familja ime.
Lotët më rrëshqitën pa mundur t’i ndal.
Në pranverë u martuam. Thjesht. Vetëm ne të tre.
Arjana ma mbante dorën fort.
— Mami, tani je përsëri e lumtur?
E përqafova.
— Po, zemra ime.
Një vit më vonë solla në jetë një djalë. Albani ishte pranë meje në sallën e lindjes, duke më shtrënguar dorën.
— Je gruaja më e fortë që kam njohur ndonjëherë, — më tha.
Gentiani erdhi ta shihte foshnjën.
— I ngjan ty, — tha qetë.
Bëra me kokë.
Mësuam të silleshim me korrektësi me njëri-tjetrin. Pa afërsi, por pa armiqësi.
Ndonjëherë, në heshtjen e natës, më rikthehen kujtimet e jetës së dikurshme — besimi im i verbër, naiviteti, ëndrrat e thjeshta. Por pastaj dëgjoj frymëmarrjen e fëmijëve të mi dhe kuptoj se gjithçka ndodhi siç duhej.
Jeta ime nuk u shemb.
Ajo thjesht nisi nga e para.