— A je në terezi fare, moj Hana Prifti, apo bën sikur s’kupton? — zëri i Shpresa Fundos ushtoi nga kuzhina me një jehonë sikur të ishte sallë mbledhjesh bashkie, jo një apartament i zakonshëm me dy dhoma në periferi të Tiranës.
Hana as çelësin nuk e kishte hequr ende nga dera. Mbeti e ngrirë në korridor, me qesen e supermarketit në njërën dorë dhe laptopin në tjetrën. Brenda dëgjohej një zhurmë e huaj, e rëndë: të qeshura të forta, pirunj që përplaseshin në pjata, kërcitje stolash, një kollë mashkulli dhe fëshfërimë qesesh. Në ajër varej një aromë që ia tendoste nervat — parfum i lirë burrash, tym duhani dhe mish pule i skuqur.
Në tapetin e hyrjes ishin shtrirë një palë çizme të mëdha, që kishin shtyrë mënjanë këpucët e saj të rregulluara me kujdes. Pranë tyre rrinin disa çanta katrore, të mbushura plot e përplot, sikur dikush të mos kishte ardhur për vizitë, por për t’u vendosur pa kthim.
Hana mbylli derën me qetësi, hoqi rripin e çantës nga supi dhe tha me zë të lartë:
— A duhet ta kuptoj që në shtëpinë time po mbahet mbledhje pa praninë time?
Nga kuzhina erdhi menjëherë një përgjigje e hareshme:
— Oho, erdhi! Ledion, thuaji gruas tënde të mos bllokojë korridorin, se po hyn erë!
Pa hequr xhaketën, Hana shkoi drejt kuzhinës. Pamja që i doli përpara i kthjelloi mendjen në çast.
Në krye të tryezës së mbuluar me mbulesën e saj bezhë rrinte Shpresa Fundo, e vendosur si kryetare komisioni për fatin e të tjerëve. Në krah të saj ishte një grua e bëshme rreth të pesëdhjetave, me triko ngjyrë mjedre, thonj të lyer me të kuqe të ndezur dhe sy që shponin. Në stol pranë dritares ishte ulur Ledion Kalemi, burri i saj, duke përtypur me seriozitet një kofshë pule. Në mes të tryezës ndodheshin një metër matës, një laps, një bllok shënimesh dhe një katalog mobiljesh i hapur. Vazoja e Hanës me degë të thata ishte shtyrë te lavamani, pranë një tasi ku notonte një lugë me yndyrë.
— Ja ku erdhi e zonja e shtëpisë, — tha Shpresa me ton triumfues, pa u ngritur. — Ne këtu po merremi me punë serioze.
— E kuptoj, — ia ktheu Hana. — Mjafton të shoh metrin dhe pulën për ta kuptuar sa produktivë jeni. Vetëm më sqaroni ç’punë po kryhet në banesën time.
Gruaja me trikon mjedër buzëqeshi sikur të njiheshin prej vitesh.
— Jam Nora Curri, halla e Ledionit. Jemi njerëz të një gjaku, moj bijë. S’jemi të huaj.
— Sa bukur, — tha Hana me një tundje koke. — Atëherë, si njerëz të një gjaku, më tregoni pse në shtëpinë time ndodhet dikush që unë po e shoh për herë të parë sot.
Shpresa bëri me dorë sikur po largonte një mizë.
— Mos fillo që te dera. Gjithmonë ta kam thënë, e ke karakterin si letër zmerile. Ulu, flasim qetë. Po diskutojmë gjëra praktike. Të jetës.
— Dakord. Për çfarë po diskutohet?
Ledioni, pa e ngritur kokën, murmuriti:
— Hana, mos u ndiz menjëherë.
— As që kam filluar, — tha ajo ftohtë. — Kjo është vetëm prova e motorit. Shfaqja kryesore vjen më pas.
Shpresa tërhoqi bllokun pranë vetes dhe e preku me gisht.
— Po ta them hapur, pa lojëra fjalësh. Ju jetoni rrëmujë. Apartamenti është i papërshtatshëm. Korridori i gjatë s’vlen për asgjë. Kuzhina e mbushur plot. S’ka vend për të mbajtur gjërat. Djali im jeton këtu dhe duhet të ndihet zot shtëpie, jo si qiramarrës me favore.
— Ta ka thënë ai këtë? — Hana e pa drejt Ledionit.
Ai ngriti supet.
— Po ku është e pavërteta?
— Pra ti rri në një apartament që e kam marrë para se të martoheshim, ha pulën që kam blerë unë, dhe ndihesh i nënvlerësuar si zot shtëpie?
— Mos e dramatizo, — tha ai me bezdi. — Ti çdo gjë e kthen në sherr.
— Si ta quaj? Konkurs arkitektësh? Në tryezën time ka metër matës. Në lavaman një lugë të panjohur. Në hyrje çizme numër dyzet e pesë. Ose është sherr, ose serial.
Nora Curri qeshi lehtë, duke i hedhur vetes komposto nga kanata e Hanës.
— Vajza paska humor. Por familja s’është skenë komedie.
— Dhe ardhja me plaçka si për t’u vendosur përgjithmonë është çfarë? Turne artistik? — ia preu Hana.
Shpresa u përkul përpara.
— Mjaft me thumbime. Dëgjo. U këshilluam dhe vendosëm që shtëpia duhet rregulluar si duhet.
— Ç’do të thotë “si duhet”?
— Do të thotë që gjysma të kalojë në emër të Ledionit. Ose edhe e gjitha, me dhurim. Jeni burrë e grua. Njerëzit normalë kështu bëjnë kur mendojnë për të ardhmen, jo kur luajnë me “e imja, mos e prek”.
Në kuzhinë ra një heshtje e dendur. Dëgjohej vetëm pikimi i çezmës në banjë.
Hana kaloi vështrimin nga Shpresa te Ledioni, pastaj te Nora, e sërish te Ledioni.
— Ta kuptoj mirë këtë çmenduri. Ju hyni në shtëpinë time, shpalosni metra e katalogë, mblidhni publik dhe vendosni që unë të kaloj në emër të burrit tim një apartament që e kam pasur para martese?
— Pse “hyni”? — shpërtheu Shpresa. — Djali ka çelës.
— Jo për shumë gjatë, — u përgjigj Hana qetë.
Ledioni më në fund e ngriti kokën.
— Pse më sheh ashtu? Është bisedë normale. Jemi familje. Sa do vazhdojmë kështu, sikur unë të mos ekzistoj këtu?
— Po ti çfarë je këtu, Ledion?
— Jam burri yt.
— Burri nuk është dekor mbi stol. Është sjellje. Është përgjegjësi. Është të thuash: “Mami, ndalu, kjo s’është prona jote”. Por ti rri e përtyp, ndërsa planifikohet si të më zhvishin me elegancë.
— Askush s’po të zhvesh nga gjë, — mërmëriti ai. — Mos e bëj dramë.
— Sigurisht. Tre veta me çanta dhe katalog mobiljesh erdhën thjesht nga dashuria për arkitekturën.
Nora vendosi gotën mbi tryezë.
— Unë nuk kam ardhur për qejf. Më duhet të qëndroj diku për rreth një muaj. Po kërkoj punë. Tek ju ka vend. Do ndihmoj me punëtorët, me pastrim, me gatim. Asgjë s’do jetë falas.
Hana u kthye ngadalë nga ajo.
— Më falni, kush ju ftoi?
— Po familja.
— Cila familje?
Nora hapi gojën, por Shpresa e parapriu:
— Familja e Ledionit. Ti je gruaja e tij. Pra edhe e jotja.
— Jo, Shpresa Fundo, — zëri i Hanës u bë i sheshtë si akull. — Mos ma shisni tani këtë përrallë për lidhje gjaku. Nuk jeni familje kur vini këtu për të më marrë metra katrorë, për t’u futur me valixhe dhe për të më mësuar si duhet të jetoj në shtëpinë time.