— …për të ndihmuar. “Familje” jeni vetëm kur ju leverdis të zini hapësirë, të hyni me valixhe dhe të vendosni rregulla.
— Si guxon të flasësh kështu! — shpërtheu Shpresa Fundo, fytyra iu ndez. — Unë përpiqem për të mirën tuaj! Të duket normale që djali im të jetojë në shtëpi të huaj, si mysafir?
— Ai nuk është mysafir. Është një burrë i rritur që prej dy vitesh përsërit se “do t’ia dalë shumë shpejt”, por çdo muaj, para rrogës, kërkon hua nga gruaja.
Ledioni e përplasi kockën në pjatë.
— Pse po e nxjerr tani këtë?
— Sepse jam lodhur duke shtirur sikur jemi të barabartë. Meqë vendosët ta ktheni darkën në mbledhje familjare, le të flasim hapur. Kush paguan qiranë dhe faturat? Unë. Kush ndihmoi për të mbyllur kredinë e shtëpisë së pushimit të mamasë suaj vjeshtën e kaluar? Unë. Të kujtoj shifrat? Makina e kujt u rregullua me paratë e mia sepse “vonuan pagesën në punë”? Sërish unë. Dhe tani më thuhet se djali i shkretë nuk ndihet zot shtëpie.
— Po ma përplas në fytyrë? — u ngrit Ledioni. — Vërtet?
— Jo. Po konstatoj fakte. Është tjetër gjë.
Shpresa goditi tavolinën me pëllëmbë.
— E ke shtypur me para! Ja kush je ti! Çdo gjë e mat me transfertë bankare. Gruaja duhet ta respektojë burrin, jo t’i mbajë llogari si kontabiliste!
— Një grua nuk i detyrohet askujt kur përpiqen ta bëjnë budallaqe në kuzhinën e saj, — ia ktheu Hana ftohtë. — Dhe mjaft me ligjërata morale. Në shtëpinë tuaj vendosni ju. Këtu jo.
Nora Curri buzëqeshi me siklet.
— Mos e çoni situatën në ekstrem. Mund të gjendet një zgjidhje e qetë. I kalon një pjesë në emër të tij dhe mbaroi. Ai fiton siguri, ti qetësi, mamaja fle rehat. Dhe bëni edhe ndonjë rinovim me këtë rast.
Hana qeshi lehtë.
— Më pëlqen sidomos ajo “dhe rinovimi me këtë rast”. E keni menduar skemën? Fillimisht pjesa, pastaj regjistrimi, më pas “Nora po rri pak këtu”, më vonë “vetëm një dollap shtojmë”, pastaj “ta mbyllim ballkonin me paratë e përbashkëta”, e në fund unë dal mosmirënjohëse dhe e vogël?
Ledioni shtrembëroi buzët.
— Me ty nuk flitet dot. Kërkon kurthin para se të ndodhë.
— Sepse zakonisht kurthi është ulur tashmë në tavolinë dhe po mbaron pulën.
Ai iu afrua një hap.
— Po e tepron.
— Jo. Teprim është kur nëna jote mat muret e apartamentit tim ndërkohë që unë jam ende këtu. Unë vetëm po i quaj gjërat me emër.
Shpresa u ngrit, duart në ije.
— Ose ndalon së luajturi zonjën e madhe, ose kjo martesë nuk do zgjasë.
— Është kërcënim? — ngriti vetullën Hana.
— Paralajmërim. Asnjë burrë nuk rri ku çdo ditë i kujtohet se asgjë nuk është e tij.
— Vërtet? Po fakti që ai vetë nuk ka ofruar asgjë përveç ideve të mamit?
— Kam ofruar! — shpërtheu Ledioni. — Thashë të jetojmë normalisht! Pa këtë “kjo është e imja, kjo e gjyshes, mos e prek”. Çfarë jam unë këtu, rojtar muzeu?
— Jo. Je njeri që e ka ngatërruar martesën me hyrje falas në pasuri të paluajtshme.
— Mbyte me apartamentin tënd!
— Shkëlqyeshëm. Atëherë çështja u mbyll.
Hana la çantën në prag të dritares, hapi dollapin në korridor dhe nisi të nxirrte me qetësi gjërat e Ledionit. Xhaketa — në dysheme. Pantallonat — mbi të. Çanta sportive — pranë këmbëve të tij. Kutia me kabllo e karikues — sipër grumbullit.
— Çfarë po bën? — mbeti ai pa fjalë.
— Po të ndihmoj të gjesh paqen e brendshme. Nëse këtu ndihesh i huaj, shko atje ku të presin si zot shtëpie. Te mamaja.
— Hana! — bërtiti Shpresa. — Je në mend?
— Më kthjellët se kurrë.
— Po e nxjerr burrin nga shtëpia?!
— Jo, Shpresa Fundo. Po nxjerr nga shtëpia një problem që ju e quani familje.
Ledioni u përpoq të kapte xhaketën.
— Mjaft me këtë teatër.
— Teatri mbaroi kur vendosët të ndani apartamentin tim pa mua. Tani është akti final. Dalja majtas.
Nora u ngrit e para.
— Unë po iki. Sinqerisht, nuk jam për këto skena.
— Vendim i mençur, — pohoi Hana. — Mos harroni çantat. Janë shumë… të dukshme.
Shpresa u bë e kuqe flakë.
— Si guxon! Jam dy herë më e madhe se ti!
— Mosha duhet të sjellë finesë, jo arrogancë.
— Mosmirënjohëse! Erdhamë me zemër të hapur!
— Me zemër të hapur vjen me tortë dhe bie zilen. Jo me metër dhe plan për të sistemuar dikë “përkohësisht”.
Ledioni tentoi t’i kapte bërrylin.
— Flasim qetë. Pa skena.
Hana e tërhoqi dorën.
— Ishte koha për qetësi dje, pardje, javën e kaluar. Kur mund t’i thoshe: “Mami, mjaft”. Ti heshtje dhe prisje të gëlltisja. Nuk do ta bëj.
— Po e dramatizon.
— Jo. Ti po e zvogëlon veten. Për gjysmën e një apartamenti je gati të shesësh edhe karrigen ku ulesh.
Ai buzëqeshi me helm.
— Unë qenkam i shitur, ti e shenjtë?
— Jo. Jam e lodhur. Dhe e zemëruar. Të paktën kjo është e sinqertë.
Shpresa fërshëlleu pothuajse:
— Do mbetesh vetëm. Me këtë karakter s’të duron askush.
— Më mirë vetëm sesa me dikë që mat korridorin për dollap.
— Kujt i duhesh ti!
— Sot, sigurisht, jo juve. Dhe kjo mjafton.
Nora, nga dera, mërmëriti:
— Ledion, hajde tani.
Por ai qëndroi, duke e parë Hanën si të ishte dikush tjetër.
— Pra kaq? Për një debat?
— Jo për debat. Për ty. Sepse je shtojcë e mamasë, jo bashkëshort. Sepse përgjigjja jote për çdo problem është “mos u nervozo”. Sepse të leverdis të jetosh me paratë e mia dhe të ankohesh që nuk të jap çelësat e gjithçkaje. Sepse ende nuk e kupton thelbin.
Ai kapi me inat çantën dhe filloi të fuste rrobat brenda me lëvizje të ashpra.