Ai vazhdoi të hidhte rrobat në çantë me lëvizje të ashpra, sikur po i zinte frymën ajrit.
— Le të marrë fund kjo histori. Rri vetëm në kështjellën tënde, — tha me mllef.
Hana ngriti vetullën me një buzëqeshje të hollë.
— Gjej një fjalë më të përshtatshme. Po flet sikur unë po mbroja muret nga ndonjë rrethim. Edhe pse, në fakt, kjo që po ndodhte i ngjan shumë një sulmi.
Shpresa Fundo u drejtua për nga dera, por para se të dilte, u kthye me një vështrim të ashpër:
— Do ta shohim si do të këndosh kur të mbetesh pa burrë.
— Unë pothuajse po këndoj që tani, — iu përgjigj Hana me qetësi. — Dhe çuditërisht, zëri nuk më vret veshët.
— Paturpësi!
— Të paktën letrat i kam në rregull.
Ledion Kalemi e hapi derën me vrull, doli në korridor dhe hodhi fjalën mbi supe:
— Çelësin do ta sjell më vonë.
— Mos u mundo. Sot ndërroj bravën.
— Ti nuk je në rregull!
— Ndërsa ti habitesh nga pasojat, apo jo?
Dera u përplas aq fort sa pasqyra në hyrje u drodh lehtë. Hana qëndroi pa lëvizur disa sekonda, ndërsa nga shkallët dëgjoheshin ende protestat e Shpresës dhe zëri i bezdisur i Ledionit: “Mami, mjaft tani”.
Pastaj ajo e mbylli derën nga brenda, vendosi zinxhirin dhe vetëm atëherë mori frymë thellë.
Heshtja në apartament në fillim iu duk e huaj. Më pas — e lehtësuese.
Shkoi në kuzhinë, vështroi tryezën e rrëmujshme dhe qeshi me ironi.
— Këshilli familjar, hë? Gjysmë pule u zhduk, kompostoja u pi, dhe fajin e kam unë.
Telefoni në xhep nisi të dridhej. “LEDION”.
Ajo e pa ekranin dhe u përgjigj.
— Po?
— E kupton çfarë bëre?
— Po. Nxora nga shtëpia tre persona të tepërt.
— Po flas seriozisht!
— Edhe unë.
— Mund të paktën të mos e bëje para mamit!
— Mund të paktën të mos e ndanit banesën time para Norës. Ja ku jemi. Ditë e mbarë për të gjithë.
— Më poshtërove.
— Jo, Ledion. Ti e bëre vetë këtë. Unë thjesht nuk e mbulova më me pecetë.
— Prapë me këto fjalët e tua…
— Ndërsa ti prapë pa to.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Qetësohu. Flasim nesër.
— Jo.
— Si “jo”?
— Nesër ti vjen e merr pjesën që të ka mbetur. Do të të shkruaj orën. Mund të vish me kë të duash, edhe me orkestër po të pëlqen, por pa teatër.
— Po më nxjerr vërtet nga shtëpia?
— Tashmë të kam nxjerrë. Thjesht ende nuk e ke pranuar.
— Hana, ky është martesë.
— Martesë është kur dy veta janë në një anë. Kur njëri mban peshën, tjetri belbëzon dhe e treta jep urdhra, nuk quhet martesë. Quhet aferë komunale me elementë shantazhi familjar.
Ai qeshi shkurt, me hidhërim.
— Ke qenë gjithmonë e fortë.
— Jo. Për një kohë të gjatë kam qenë e përshtatshme. Thjesht afati im skadoi.
Ajo mbylli telefonin dhe e la në heshtje.
Pas një minute ai vibroi sërish. Këtë herë ishte Shpresa Fundo. Hana hezitoi, pastaj u përgjigj.
— Po dëgjoj.
— Mund ta rregullosh ende situatën, — tha ajo me një ton të akullt. — Kërko falje burrit. Edhe mua. Ulu dhe flisni si njerëz.
— Për çfarë? Si t’ju dhuroj metrat pa zhurmë?
— Për familjen.
— Ne e kemi të ndryshëm përkufizimin e asaj fjale.
— Sigurisht. Për ty familja vlen vetëm kur të leverdis.
— Jo. Për mua familja është kur askush nuk fut duart në dokumentet e mia.
— Ti gjithçka e quan “timën”!
— Sepse është e imja. E bezdisshme, apo jo?
— Nuk na duhet e gjithë banesa jote! Mos shpik! Thjesht donim që Ledioni të ishte i sigurt.
— Nga kush? Nga unë, që për dy vite e mbajta, e mbështeta dhe e çova pagën e tij deri në fund të muajit?
— Mos guxo të flasësh kështu për djalin tim!
— Atëherë mos guxoni të silleni si pronare në shtëpinë time.
— Ai është burrë!
— Në teori, po. Në praktikë, ende jo bindës.
Shpresa mbeti pa frymë nga indinjata.
— Do pendohesh! Do kthehesh zvarrë tek ai!
— Zvarrë shkoj vetëm kur topi i maces futet poshtë vaskës. Dhe as atëherë me dëshirë.
— Çfarë njeriu je ti…
— Mbrëmje të këndshme, zonja Shpresa.
Hana e mbylli telefonin, e vendosi me ekranin poshtë dhe nisi të pastrojë tryezën pa zhurmë. Pjatat në lavaman. Katalogu i mobiljeve në qesen e letrave për riciklim. Blloku me shënime ku shkruhej “dollapi këtu”, “Norës krevat palosës” — në të njëjtin vend.
E hapi fletën dhe lexoi disa rreshta të tjerë. “Ledioni do flasë butë me të.” “Nëse reziston — shtypje përmes familjes.” Hana qeshi me hundë.
— Butë. Sa prekëse.
Telefoni sinjalizoi sërish. Mesazh nga Ledioni: “E teprove. Mami po qan.”
Hana shkroi menjëherë: “Le të mos qajë. Le të gjejë shtëpi për Norën dhe një metër të ri për matje.”
Përgjigjja erdhi: “Po tallesh?”
Ajo: “Jo. Thjesht për herë të parë po flas troç.”
Pastaj hapi bisedën me Sarën Tola dhe shkroi: “Nëse sot nuk vrava njeri me fjalë, konsideroje arritje personale.”
Sara u përgjigj pas pak: “Jam në turn deri në nëntë. Por dua raport të plotë. Kë dëbove?”
Hana bëri një foto të tryezës bosh dhe çantës me kuadrate pranë derës. “Burrin, vjehrrën dhe hallën e zbarkimit. Erdhën të ndanin apartamentin tim.”
Menjëherë ra video-telefonata.
— Ktheje kamerën, — tha Sara pa përshëndetje. — Dua të shoh fushëbetejën.
Hana e rrotulloi telefonin drejt kuzhinës.
— Këtu ishte shtabi. Këtu hëngrën pulën. Këtu vizatuan ku do të më ngjeshnin. Dhe këtu, me sa duket, planifikuan zbarkimin e afërmve.
Sara fishkëlleu.
— Kjo nuk është më guxim. Është rikrijim shtëpiak i pushtimit.
— Edhe mua kështu më dukej.
— Po Ledioni?
— Rrinte dhe miratonte me kokë. I vakët, por konstant. Si një bimë shtëpie që papritur vendosi të bëhej noter.
Sara shpërtheu në të qeshura.
— E papërmbajtshme je. Ç’bën tani?
— Ndryshoj bravën. Mbledh sendet e tij. Kontrolloj nëse ka marrë dokumente. Pastaj ndoshta do të rri dhe do të pranoj që jam zyrtarisht nusja e keqe e vitit.
— Por fiton çmimin “nuk u mashtrova”. Medalje ari.
Hana buzëqeshi për herë të parë me të vërtetë atë mbrëmje.
— E di çfarë është më e neveritshmja?
— Çfarë?
Ajo heshti një çast, pastaj foli më qetë.
— Që nuk jam fare e befasuar. Sikur ta kisha ditur prej kohësh, vetëm se kisha bërë sikur nuk e shihja. Dhe kjo është pjesa që më dhemb më shumë.