Të mos ishte aspak e habitur – kjo ishte ajo që e brente më shumë. Sikur ta kishte ndier prej kohësh, por me vetëdije kishte zgjedhur të mbyllte sytë. Të gjitha justifikimet e Ledionit i kumbonin në kokë: “Mami thjesht shqetësohet”, “Ti i merr gjërat shumë seriozisht”, “Pse i bën dramat kaq të mëdha?”. Dhe ndërkohë, Shpresa Fundo po lëvizte mobiliet në shtëpinë e saj si të ishte pronare.
— Sepse të testuan sa duroje, — tha Sara Tola me qetësi. — Dhe për një kohë të gjatë, funksionoi. Ti përtype gjithçka.
— Po… Kisha frikë të mos dukesha e ashpër. Të mos më quanin të pahijshme. Të mos isha “gruaja e vështirë”. Kurse sot, teksa pashë atë metër ndërtimi të lagur me salcë, mendova: mjaft më.
— Një çast i ndritur zgjimi.
— Thuajse mistik.
Sara u bë serioze.
— Vetëm mos u tërhiq tani. Do fillojnë me: “ta sqarojmë”, “mami e teproi”, “e ke keqkuptuar”, “ne deshëm të mirën”. Do të përpiqen të të lëkundin.
— E kanë nisur.
— Mos u lëkund. Dhe ndërro bravën sonte.
— Kam thirrur mjeshtrin. Vjen pas një ore.
— Kështu të dua.
Pasi mbylli telefonin, Hana Prifti vuri çajnikun në zjarr, por ndërroi mendje dhe përgatiti kafe. Të fortë. Pa sheqer. U ul në pragun e dritares, piu një gllënjkë dhe zilja ra sërish.
Nuk u tremb. U afrua te dera dhe pyeti pa e hapur:
— Kush është?
— Hana, jam unë, — zëri i Ledion Kalemit. — Hape, të flasim si njerëz.
— Si njerëz flitet në telefon. Këtu brenda u tejkalua ajo fazë.
— Kam ardhur vetëm.
— Urime.
— Mos bëj ironi.
— S’po bëj.
— Më duhen disa gjëra. S’i mora të gjitha.
— Nesër.
— Kam dokumentet brenda.
— Cilat?
— Patentën. Pasaportën. Kartën bankare.
Hana mendoi një çast, hapi dollapin e korridorit, nxori dosjen e zezë të tij.
— Mirë. Largohu pak nga dera.
E hapi sa për zinxhirin, ia zgjati dosjen dhe e mbylli menjëherë.
— Ka mbaruar?
— Po ç’është kjo sjellje?
— Sportel për sende të harruara. Mbyllet në dhjetë të darkës.
— As të flasim s’po më lë.
— Ti asnjëherë s’më mbrojte. Jemi në barazim.
— Askush s’të sulmoi!
— Po diskutonin si të ndanin shtëpinë time. Mjafton.
— Mami u nxeh.
— Mami nuk u nxeh sot për herë të parë. Thjesht herët e tjera hiqte këpucët para se të hynte.
U bë heshtje. Pastaj zëri i tij u ashpërsua.
— Mendon se do ta kesh më lehtë pa mua?
— Tashmë e kam.
— Ç’din ti për familjen?
— Sot doli që më shumë se ti.
Ai goditi derën me pëllëmbë.
— Ke humbur arsyen.
— Kujdes, — tha ajo qetësisht. — Nuk është prona jote.
Ai mallkoi nën zë dhe u largua.
Dyzet minuta më pas erdhi mjeshtri për bravën. Hana, pa e përmbajtur veten, i tregoi gjysmën e historisë ndërsa ai ndërroi cilindrin.
— E dini, — tha ai, — në gjashtë muajt e fundit jeni e gjashta që më thërret për të njëjtën arsye.
— Vërtet?
— Po. Burri sjell mamanë, gruaja sjell vëllanë, pastaj vendosin që apartamenti i tjetrit është pasuri familjare. Po mendoj të shtyp kartvizita: “Ndërrim bravash pas ndriçimeve farefisnore”.
Hana qeshi aq papritur, sa iu mbushën sytë me lot.
— Më falni.
— E qeshura ndihmon. Përndryshe mbetet vetëm sharja.
— Edhe ajo ka vlerën e vet.
— Dakord, — pohoi ai seriozisht.
Kur dera u mbyll me bravën e re, Hana hyri në dhomë dhe u ul në divan. Në komodinë qëndronte fotografia e dasmës. Ledioni buzëqeshte me siguri, pothuaj simpatik. Ajo e mori në dorë.
— Sa të rregullt dukemi në foto, — tha me zë të lartë.
Telefoni cingëroi. Mesazh i gjatë nga Shpresa Fundo:
“Po e shkatërron familjen për lakminë tënde. Ledioni bëri gjithçka për ty, ndërsa ti tregove fytyrën e vërtetë. Mos mendo se e vërteta nuk do të dalë.”
Hana e lexoi dhe u përgjigj:
“Fillojeni rrëfimin me metrin e zhytur në salcë, me Nora Currin dhe me idenë e dhuratës së detyruar. Është hyrje bindëse.”
Pikat e përgjigjes nisën të pulsonin. Ajo nuk priti. E vendosi kontaktin në heshtje.
Pastaj hapi dollapin, mori një kuti të madhe dhe filloi të mbledhë gjithçka që i përkiste Ledionit: briskun, pantallonat e shkurtra, trikon e vjetër, xhelin e dushit, dy rripa, karikuesin që e kërkonte përherë, kufjet pa jastëkë, tre kuleta bosh dhe një grusht kabllosh të pakuptimta — si ekspozitë e kaosit mashkullor.
— Ja pra, pasuri e paçmuar, — murmuriti. — Për këto duhej dhurata noteriale. Sidomos për thesin me tela. Pa të, familja s’qenka familje.
E vuri re se nuk po qante. Asnjë pikë loti. Vetëm zemërim, lehtësim dhe një ndjesi lirie që dukej thuajse e tepruar.
Sara i shkroi sërish: “Si shkoi?”
Hana: “Brava u ndërrua. Ish-burri po ankohet në kohën e shkuar.”
Sara: “Krenare për ty. Mos u zbut nesër.”
Hana hodhi sytë nga kutia dhe shtypi ngadalë:
“Tashmë është vonë për butësi. Sot e pashë qartë me kë kisha jetuar.”
E nxori kutinë në korridor, e la pranë derës. Në kuzhinë fshiu tryezën, hoqi mbulesën dhe e futi në lavatriçe. Hapi dritaren. Ajri i mbrëmjes hyri brenda, duke shpërndarë atë ndjesinë e rëndë që kishte lënë pas “familja”.
Në pragun e dritares gjeti çelësin e makinës që Ledioni kishte harruar. E rrotulloi nëpër gishta dhe e vendosi mbi kuti.
— Nesër merre, “zot i jetës”.
Zjeu edhe një kafe tjetër, u ul pranë dritares dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeu qetësi të vërtetë. Jo sepse ishte vetëm, por sepse askush nuk do t’i diktonte më ku të jetonte, kë të duronte apo sa hapësirë duhej t’u jepte valixheve të të tjerëve në jetën e saj.
Dhe ajo ndjesi — e pastër, e prerë, e pakthyeshme — vlejti më shumë se çdo metër katror, se çdo slogan për familjen dhe se çdo burrë që kishte ngatërruar dashurinë me rehati personale.