— Edhe një herë po ta zgjatësh dorën te kursimet e mia për t’ia çuar nënës sate, do të shkosh tek ajo me çantë shpine në krah, more vesh? Dhe merr me vete edhe shapkat, o hero i sakrificave familjare.
Arditi nuk e uli menjëherë telefonin. Qëndronte i shtrirë në divan, i ngulur në ekran si një adoleshent i kapur në faj në momentin më të papërshtatshëm. Vetëm pas pak çastesh ngriti kokën ngadalë.
— Elvana, a mund të mos fillosh sapo hyn në shtëpi? Çfarë ka ndodhur tani?
— “Tani”, thotë ky, — ajo përplasi mbi tavolinë një zarf të trashë. — Ja çfarë ka ndodhur. E numërova për herë të tretë. Mungojnë prapë pesë mijë lekë. Prapë, Ardit. Jo dyqind për qumësht, jo një mijë për taksi, por pesë mijë. Kjo s’është më rastësi, është një lojë familjare me titull “kush e ka timonin e kësaj shtëpie”.
— Ç’lidhje kam unë me këtë? — u tendos ai menjëherë, ndonëse fytyra i mori atë pamjen e dikujt që po përgatit rrëfimin. — Unë nuk kam marrë gjë.
— Sigurisht. Ti je shenjtor. Paratë thjesht panë një të ardhme më të ndritur dhe dolën për shëtitje.
— Elvana, mjaft tani.
— Jo, nuk mjafton. Një muaj heshta. Herën e parë mendova se kisha gabuar në numërim. Të dytën mendova se ndoshta i kishim shpenzuar pa e vënë re. Të tretën mendova se mund t’i kishe marrë ti dhe kishe harruar të ma thoshe. Por kur ndodh për të katërtën herë brenda muajit, nuk është më harresë, është matematikë e pastër.
Arditi u ngrit, futi telefonin në xhepin e pantallonave sportive dhe kaloi dorën mbi fytyrë.
— Nuk kam prekur asnjë lek. Ta jap fjalën.
— Atëherë kush? Macja? Është e pafytyrë, por ende s’ka mësuar të hapë zarfa.
— Mos e nis me mamin, të lutem, — reagoi ai menjëherë. — Ajo ka ardhur vetëm të ujisë lulet.
— Po pra, të ujisë lulet… dhe ndoshta të ajrosë edhe zarfin?
— Çfarë po flet kështu?
— Po bëj llogari të thjeshta. Çelësat i kemi ne dhe Valbona. Unë nuk marr. Sipas teje, as ti. Atëherë kush mbetet? Postieri?
Arditi shtrembëroi buzët.
— Ti gjithmonë e çon muhabetin tek ajo.
— Ndërsa ti gjithmonë e shmang prej saj. Talent i rrallë, mund të dalësh në skenë me këtë numër.
Ai nisi të endet nëpër dhomë, duke u shtirur sikur ishte jashtëzakonisht i zënë me rregullimin e batanijes mbi kolltuk. Elvanës iu drodh cepi i buzës; e njihte shumë mirë këtë ritual. Kur nuk kishte argument, merrej me mobiliet.
— Nuk dua sherr tani, — murmuriti ai.
— Mendon se unë dua? Të qëndroj çdo mbrëmje para komodës dhe të ndihem budallaqe? Ato para po i kurseja për makinën. Për riparimin, Ardit. Jo për luks, jo për teka. Amortizatorët po trokasin sikur kemi një mekanik të zemëruar në bagazh.
— E kuptoj.
— Jo, nuk e kupton. Po ta kuptoje, do të kishe folur vetë me nënën tënde.
— S’ka për çfarë të flitet! — shpërtheu ai. — Ti e ke shpallur fajtore pa gjyq…
Në atë çast u dëgjua rrotullimi i çelësit në bravë.
Elvana nuk u tremb. Vetëm buzëqeshi ftohtë.
— Ja ku erdhi protagonisti kryesor. Tani do ta sqarojmë të tre.
Dera u hap dhe në korridor hyri Valbona, me një pallto ngjyrë lejla të zbehur dhe një qese supermarketesh në dorë. Shikimi i saj ishte i atij që vjen për inspektim, jo për vizitë.
— Ç’janë këto britma që dëgjohen deri në katin e parë? — tha me zë të lartë. — Njerëzit normalë hanë darkë pas pune, ju bëni teatër. Ardit, je sërish pa ngrënë? Ju bleva pulë. Se frigoriferi juaj gjithmonë duket si i braktisur: kos dhe tri vezë.
Elvana u kthye nga ajo ngadalë.
— Sa mirë që erdhët. Po flisnim pikërisht për zhdukjen e parave.
Valbona vendosi qesen në dysheme dhe ngushtoi sytë.
— Çfarë parash?
— Të miat. Nga zarfi. Nga komoda. Pesë mijë lekë sot. Dhe jo për herë të parë.
Ajo u drejtua menjëherë.
— Ku po do të dalësh me këtë?
— Nuk po rrotullohem rreth e rrotull. Po pyes drejtpërdrejt. I keni marrë ju?
— A je në vete? — zëri i saj u ngrit menjëherë. — Vij te djali im me ushqime dhe më merr në pyetje si hajdute?
— Nuk bëhet fjalë për një portofol të humbur, por për para që zhduken rregullisht, — u përgjigj Elvana qetë.
— Sa elegante je kur ofendon, — ia ktheu ajo me përçmim. — Ardit, po e dëgjon si flet me mua?
Arditi qëndronte mes kuzhinës dhe dhomës, sikur kërkonte një vend ku të shpëtonte.
— Mami, ta mbajmë qetë…
— Qetë? — Valbona hapi krahët. — Nusja jote më akuzon për vjedhje dhe unë të buzëqesh? Ndoshta duhet edhe ta falënderoj? Elvana, mos po i ngatërron gjërat? Unë nuk vij këtu duarbosh.
— Por ndoshta largoheni jo duarbosh, — ia ktheu ajo prerë.
— Ti…
— Mami, prit…
— Jo, prit ti! — iu kthye ajo djalit. — Dua ta dëgjoj deri në fund. Thuaje hapur, Elvana. Mendon se unë i kam marrë paratë tuaja?
Elvana kryqëzoi krahët.
— Di që paratë zhduken vetëm në ditët kur vini këtu kur ne nuk jemi në shtëpi. Dhe jam lodhur duke dëgjuar histori me mjegull e fantazma pallati.
— Shikojeni sa humor ka. Për një kacidhe do të shtrëngohej.
— Për një kacidhe jo. Për mundin tim, po.
— Mundin tënd? — qeshi me ironi Valbona. — Tani në familjen tuaj ka “të miat” dhe “të tijat”? Kur shkuat me pushime, paratë e kujt ishin? Frigoriferin kush jua ndihmoi ta blinit? Kur u futët në këtë shtëpi, kush jua dha gjysmën e enëve?
— Kujtoni edhe tri peshqirët dhe një vazo, që ta mbyllim listën. Ndoshta duhet të hap një muze mirënjohjeje.
— Po tallesh?
— Jo. Jam e rraskapitur. Nga fakti që hyni këtu si në shtëpinë tuaj. Nga qeset me “ju solla diçka”, pas të cilave zhduket diçka nga ne. Nga çelësat tuaj. Nga fakti që burri im, sapo dëgjon fjalën “mama”, ngurtësohet si mobilie.
— Elvana! — reagoi Arditi.
— Çfarë? Nuk të pëlqen? Gjej një përkufizim tjetër, por të vërtetë.
Valbona mori frymë thellë.
— Pra, çelësat e mi janë problemi. Jo paratë, jo ndihma. Fakti që unë mund të hyj te djali im. Thuaje kështu.
— Po, do ta them. Më bezdis që hyni pa paralajmërim. Më bezdis që hapni dollapët tanë. Më bezdis që për çdo gjë keni një…