…për çdo gjë keni një justifikim të gatshëm: “Jam nënë, më lejohet.” Jo, nuk lejohet.
— Nuk lejohet? — Valbona lëshoi një të qeshur të thatë, gati tallëse. — Ti do më tregosh mua çfarë më takon e çfarë jo? Unë e kam rritur vetëm atë djalë. Kam punuar në dy vende njëherësh. I kam dhënë gjithçka…
— Dhe kjo ju jep të drejtën të merrni para nga komodina? — e ndërpreu Elvana pa ngritur zërin, por me një ftohtësi therëse. — Qenka llogari interesante falënderimi.
— Nuk kam pse të jap llogari para teje! — shpërtheu vjehrra. — Ai është djali im! Nëse më duhet diçka, ai më ndihmon!
— Ndihmë quhet kur pyet dhe bini dakord. Jo kur hyn, merr, fut në çantë dhe bën sikur s’ka ndodhur gjë.
Arditi shikonte herë njërën, herë tjetrën, si dikush që do të zhdukej në mur nëse do të mundej.
— Mami… i ke marrë? — pyeti me zë të ulët.
Valbona u kthye vrullshëm nga ai.
— Edhe ti po më dyshon tani? Deri këtu arritëm? Djali im më bën këtë pyetje?
— Thjesht përgjigju.
— Çfarë të them? Që faturat janë rritur? Që duhej t’i jepja para fqinjës në Korçë për ujin e bahçes? Që doja të të kërkoja, por ti gjithmonë “mami, më vonë”, “mami, tani s’është momenti”, “mami, pas rrogës”? Çfarë të bëja, të rrija me dorën shtrirë, ndërsa gruaja jote më shikon sikur i kam hedhur kripë në plagë?
— Pra, i keni marrë, — tha Elvana shumë qetë.
— Nuk kam vjedhur! — pothuajse bërtiti Valbona. — I mora djalit tim! Përkohësisht! Do t’i ktheja!
— Kur? Në ndonjë jetë tjetër? — Elvana bëri një hap përpara. — Prej një muaji po i merrni “përkohësisht”.
— Mos e bëj dramë.
— Dramë? Unë nuk hap sirtarët e të tjerëve.
— Të tjerëve? Çfarë do të thotë “të tjerëve”? Shtëpia e djalit tim qenka e huaj për mua? E dëgjon, Ardit? Më quan të huaj!
— Mami, nuk është kjo thelbi, — murmuriti ai.
— Pikërisht kjo është! — Valbona drejtoi gishtin nga Elvana. — Që ditën e parë s’më ka dashur. E kuptova që në dasmë. Qëndronte e buzëqeshur, por në sy kishte hesap. Çdo gjë me lista, me rregulla. “Ardit, mos u ul aty”, “Ardit, mos ha këtë”, “Ardit, mos i jep mamasë”. E ka sistemuar bukur jetën.
— Së pari, jo “Arditush”, ai është tridhjetë e dy vjeç. Së dyti, po të mos i kisha gjërat në rregull, do të hanim ajër. Sepse dikush këtu di vetëm të marrë rrogën dhe të thotë “do e zgjidhim disi”.
— Prapë fillove, — tha Arditi me lodhje.
— Po, prapë. Sepse kjo është jeta ime, jo serial ku mund të kapërcesh episodet e mërzitshme.
Elvana u kthye me vendosmëri, hapi sirtarin e sipërm të komodinës dhe nxori një bllok të vogël me stilolaps.
— Mirë. Meqë flasim për ndihmë, le ta llogarisim ndihmën.
— Ke humbur mendjen? — ia ngushtoi sytë Valbona.
— Jo. Thjesht po vendosim rregull. Ja, shikoni. Me pesë — minus tre mijë lekë. Me nëntë — dy mijë të tjera. Me katërmbëdhjetë — pesë mijë. Sot — edhe pesë. Gjithsej pesëmbëdhjetë mijë lekë. Pa llogaritur ushqimet që zhduken pas “kalova një minutë”. Salmoni, kafeja, djathi i mirë — jo ai i ofertës që duket si plastikë. Edhe detergjentët. Apo tek ju pluhuri për lavatriçe mbin vetë?
— Je e vogël në mendje.
— Jo. Jam e rraskapitur. Është tjetër gjendje.
— Çfarë kërkon të provosh me këtë?
— Që nuk do të bëj më sikur nuk po ndodh asgjë.
Arditi pastroi fytin.
— Elvana, ndoshta mund ta lëmë kështu…
— Si kështu? Me buzëqeshje? Me muzikë në sfond? “Valbona e dashur, kemi vënë re që paratë po avullojnë, a do kishit mirësinë t’i merrnit më me kujdes?”
Edhe Arditi s’e mbajti dot një buzëqeshje nervoze. Elvana e kapi menjëherë me sy.
— Mos u argëto. Nuk je spektator. Je bashkëfajtor me akuzën “frikë komode”.
— Faleminderit për vlerësimin, grua e dashur, — mërmëriti ai.
— Me kënaqësi.
Valbona ngriti kokën me krenari të lënduar.
— Shiko si flet me nënën tënde në shtëpinë tënde.
— Në shtëpinë tonë, — e korrigjoi Elvana.
— S’ka rëndësi! Ti e lejon të më poshtërojë.
Arditi më në fund e shikoi drejt.
— Mami, s’duhej të merrje pa thënë.
Ra një heshtje e trashë. Edhe zhurma e frigoriferit dukej se u fashit.
— Çfarë the? — shqiptoi Valbona ngadalë.
— Nuk ishte e drejtë, — përsëriti ai më i vendosur. — Duhej të na kishe pyetur.
— E padrejtë? — buzëqeshi ajo me mosbesim. — E drejtë qenka të rrish nën komandën e saj dhe të përsërisësh fjalët e saj?
— Nuk janë fjalët e saj. Është fakt.
— Fakt? Kur të paguaja studimet, kush merrej me “fakte”? Kur shkoje pa pallto në dimër, kush të blinte rroba? Kur u fute në borxhe për motorin tënd, kush të nxori nga telashet?
— Mami, mjaft.
— Jo, nuk mjaft! Ti do më japësh mua mësim për të drejtë e të padrejtë? Unë në moshën tënde…
— Pikërisht, — e preu Elvana. — Në moshën e tij ju ishit mësuar që të tjerët ju kishin borxh. Edhe djali juaj.
— Si guxon?
— Shumë thjesht. Kam pasur një ditë të rëndë, një zarf bosh dhe më ka mbaruar durimi.
Valbona mori çantën nga dyshemeja dhe e përplasi mbi tavolinë.
— Mbajini ushqimet tuaja. Mbajini vizitat tuaja. Mos vini pastaj të qani tek unë kur jeta t’ju përplasë.
— Mos u shqetësoni, — tha Elvana. — Do ia dalim. Por fillimisht, çelësat.
— Çfarë çelësash?
— Çelësat e apartamentit. Seti me varësen e madhe metalike. Vendosini mbi tavolinë.
— Je në vete? — u tmerrua Valbona. — Do të më shkëpusësh nga djali im?
— Jo. Po mbyll derën.
— Ardit! E dëgjon? Po më kërkon çelësat!
Arditi heshti. Noçkat e nofullës i lëviznin nervozisht. Ai i urrente këto çaste — jo nga dhimbja, por sepse kërkonin zgjedhje. Dhe zgjedhjet nuk i pëlqenin; preferonte që gjërat të shuheshin vetë.
— Ardit, — tha Elvana me zë akulli, — ose mamaja jote i vendos çelësat tani mbi tavolinë, ose nesër ndërroj bravën. Dhe, bashkë me të, rregullat e kësaj familjeje. Do të kesh plot kohë për detyrimet e birit.
Valbona e pa me sfidë.
— Epo? Thuaj diçka. Apo je bërë shtojcë e kartës së saj të pagës?
Cepi i buzës së Arditit u drodh.
— Mami, mos e tepro.
— Unë po e teproj? Ajo po bën teatër këtu!
— Nuk është teatër. Është bisedë…