— Paska zënë gjuhën e saj, po flitet me fjalët e saj tani. Bukur fare, — ia ktheu Valbona me një buzëqeshje të hollë, thumbuese.
— Po flas me mendjen time, — tha Arditi befas me një ashpërsi që nuk e kishte përdorur më parë. — Jepi çelësat.
Vjehrra u mpiks në vend.
— Si the?
— Çelësat. M’i jep, të lutem.
— Thuaje më fort. Dua ta dëgjoj qartë momentin kur djali im më nxjerr jashtë nga shtëpia e vet.
— Askush s’po të nxjerr. Po të kërkoj të mos hysh këtu pa qenë ne dhe të mos marrësh gjë pa na pyetur.
— T’ju pyes? Asaj t’i kërkoj leje? Të bëj edhe orar? Të martën për kripë, të enjten për të parë djalin?
— Mjaft me sarkazma, mami.
— Të dhemb? Edhe mua më dhemb, ta dish! Vij si njeri mes jush, e më trajtoni si të isha e huaj. Hëngërshi lekët tuaja!
— Paratë nuk janë thelbi, — tha Arditi.
— Sigurisht që jo. Thelbi është kush komandon këtu! Dhe gruaja jote mezi pret ta tregojë këtë.
— Jo, — ngriti zërin për herë të parë Elvana. — Thelbi është që ju vendosët se mund të përdorni gjëra që nuk ju përkasin. Dhe pritët që unë të heshtja, që të mos ju prishej qejfi. Nuk kam pse hesht.
Valbona i ngushtoi sytë, tani me një zë më të ulët, pothuaj helmues:
— Mendon se fitove, Elvana? Jo. Thjesht tregove kush je. E ftohtë, llogaritare, e hidhur. Një grua normale nuk e mban familjen kështu.
— Një grua normale nuk kontrollon sirtarët e të tjerëve, — ia ktheu Elvana po aq qetë. — As nuk e kthen djalin në bankomat me fytyrë.
Arditi mbylli sytë për një çast, sikur po mblidhte guxim.
— Mami. Çelësat.
Valbona e vështroi gjatë, pastaj, me një shprehje sikur po kryente një padrejtësi historike, futi dorën në xhepin e palltos. Nxori tufën e çelësave, e tundi në ajër.
— Urdhëro. Merri. Të kënaqi? — dhe i përplasi mbi tavolinë me zhurmë metali. — Jetoni sipas rregullave tuaja. Me kalkulator, me zarfe dhe me dashuri madhështore.
Elvana i mori pa thënë asnjë fjalë. Varësja e rëndë i ftohu pëllëmbën.
— Faleminderit.
— Mos më falëndero mua, — shfryu Valbona. — Nuk po e bëj për ty.
— E kuptova. Ju zakonisht bëni gjëra për efekt, jo për njerëzit.
— Mbylle gojën njëherë!
— Mami! — reagoi ashpër Arditi.
Ra një heshtje e dendur, e sikletshme, që mbante erën e palltos së lagur, të pulës në qese dhe të mllefeve të pathëna prej vitesh.
Valbona rregulloi jakën.
— Mbaroi. Këmba ime s’do të shkelë më këtu.
— Mos bëni betime të kota, — tha Elvana. — Herën tjetër, vetëm me telefonatë.
— Thashë që jo! Vetë do të më kërkoni pastaj!
— Ne zakonisht ecim me këmbët tona, — ia ktheu ajo thatë. — Dhe pa çelësa në xhep.
Vështrimi i Valbonës mund të ndizte gjysmën e shkallës së pallatit. U drejtua nga dera, por para se të dilte, u kthye nga i biri:
— Urime. U rrite. E nxore nënën jashtë. Burrë u bëre.
— Mami, mos…
— Vonë është. Jeto si të duash.
Dera u përplas me forcë. Çadra rrëshqiti nga varësja dhe ra përdhe me një trokitje të shurdhër.
Për disa sekonda askush nuk lëvizi.
Pastaj Arditi u ul në divan dhe nguli sytë në qilim, sikur përgjigjja për jetën e tij të ishte fshehur mes fijesh: si përfundoi mes dy zjarreve dhe pse në dyzet metra katrorë ndihej kaq i mbytur.
Elvana mori çadrën, e vari sërish, futi çelësat në xhepin e xhinseve dhe vetëm atëherë iu afrua.
— E po? — pyeti.
— Çfarë “e po”?
— Kaq ishte? Apo do të ketë sezon të dytë, me temën “e teprove pak, duhet ta kuptoje”?
Ai nxori frymën me zhurmë.
— Jo. S’do të ketë. Ke të drejtë.
— E the me shumë siguri. Si në polici, pa avokat.
— Elvana, mos më godit më.
— S’po të godas. Po verifikoj realitetin. Dua të di nëse e kuptove vërtet, apo thjesht po pret të kalojë stuhia.
Arditi kaloi dorën mbi fytyrë.
— E kuptova. Me të vërtetë. Thjesht… nuk doja ta besoja. Dyshoja, por bëja sikur jo.
— Sepse është më komode të mos besosh, — u ul përballë tij. — Ndërkohë unë rrija e qetë, ti ishe djalë i mirë, burrë i mirë, pa konflikte. Bukur. Vetëm se lekët zhdukeshin nga sirtari im.
— E di.
— Jo, nuk e di. Nuk e di si është të hapësh sirtarin dhe të gjesh bosh. Të ndjesh që jo vetëm të kanë marrë diçka, por të kanë marrë për budallaqe. Në shtëpinë tënde.
— Më fal.
— “Më fal” është fillim. Tani vazhdojmë me fjali të plota dhe me zgjidhje.
Ai tundi kokën.
— Nesër do të shkoj vetë tek ajo. Do t’i them që kjo mbaroi. Nëse ka nevojë për ndihmë, le të flasë me mua. Jo të vijë këtu si… — u ndal.
— Si inspektore me interes personal, — e ndihmoi Elvana.
— Po. Dhe lekët… do t’i kthej.
— Nga cili fond sekret? Nga ai “të shtyjmë deri në rrogë”?
— Do të marr punë shtesë në fundjavë. Genti kërkonte dikë në kantier prej kohësh.
Elvana e vështroi me kujdes. Në zërin e tij kishte diçka tjetër: jo faj i butë, por një lloj vendosmërie e brishtë.
— Mirë, — tha. — Por do të ketë rregulla.
— Cilat?
— E para: asnjë para nëpër sirtarë. Gjithçka në kartë.
— Dakord.
— E dyta: askush nuk mban çelësa. As mamaja jote, as shokët, as kushëriri që “vetëm sa të lërë stërvitjen”.
— Dakord.
— E treta: nëse asaj i duhet diçka, nuk i japim para në dorë. I blejmë ne, paguajmë faturat online, shkojmë dhe bëjmë punët. Por jo “ma jep tani, ta kthej më vonë”.
— Dakord.
— E katërta: nuk bëjmë më sikur problemet zhduken vetë. S’jemi adoleshentë, Ardit. Jemi familje.
Ai buzëqeshi lehtë.
— E prerë.
— Të paktën e qartë.
— E pranuar.
Elvana mori zarfin famëkeq nga tavolina, e shtrydhi në grusht dhe e hodhi në kosh.
— Mbaroi epoka e kasafortave prej letre. Jemi në shekullin njëzet e një.
— Të paktën pulën e solli, — tha Arditi papritur, duke parë qesen.
Elvana hodhi sytë nga komodina dhe qeshi me hundë.
— Patjetër. Njeriu mund të marrë pesëmbëdhjetë mijë lekë, por të vijë pa qese në dorë? Kjo do ishte e pahijshme.
Ai qeshi, këtë herë sinqerisht, edhe pse me nerva. Ajo iu bashkua.
— Hajde, — tha Elvana. — Meqë beteja u bë, të paktën të hamë darkë si njerëz. Por po të fillosh tani me fjalinë “në fund të fundit, mamaja donte më të mirën”, me këtë pulë do të ta mbyll bisedën menjëherë.