— S’do ta hap atë temë, — tha Arditi me ngut. — Nuk kam ndërmend të vetëvritem.
— Kështu të dua. Përparim i dukshëm.
Ndërsa Elvana nxirrte gjërat nga qesja, ai qëndronte pranë, pa folur, duke vëzhguar si ajo i vendoste një nga një mbi tavolinë. Kishte vërtet pulë, një pako biskota, dy kuti bizele dhe një çaj të lirë që në shtëpinë e tyre nuk e pinte askush.
— Sa domethënëse, — mërmëriti ajo. — Hyri si për bisedime paqeje, doli si gjithmonë me dramë.
— Elvana…
— Çfarë?
— Faleminderit që nuk heshtje.
Ajo u kthye nga ai, duke mbështetur dorën mbi tavolinë.
— Mos ma falendero. Unë dua qetësinë. Dhe, siç doli, qetësia fillon kur merren mbrapsht çelësat.
Ai u afrua një hap.
— Me siguri më urren tani.
— Jo. Jam e zemëruar. Dhe e zhgënjyer. Janë dy gjëra të ndryshme.
— Do ta rregulloj.
— Përpiqu. Se sezonin e dytë të këtij seriali nuk e porosis.
Të nesërmen Valbona nuk telefonoi. As ditën pas saj. Por mori Luljeta nga Korça, e cila zakonisht kujtohej për ta vetëm në festa të mëdha ose kur kishte nevojë për thashetheme të freskëta.
— Elvanë, zemër, — zgjati ajo zërin me ëmbëlsi të tepruar, — ç’keni bërë kështu me nënën? Më mori dje, ishte e trazuar fare. Tha që e paskeni nxjerrë thuajse nga shtëpia.
Elvana, me filxhanin e kafes në dorë, rrotulloi sytë aq fort sa, po të ishte sport, do merrte medalje.
— Luljeta, mirëmëngjes. Askënd s’e kemi përzënë. Thjesht morëm çelësat e shtëpisë sonë. Nuk është grusht shteti.
— Po ajo thotë se e keni akuzuar për…
— A tregoi që kishte marrë para?
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër, por shumë domethënëse.
— Eee… përmendi që kishte qenë në vështirësi…
— Shumë mirë. Pra faktet janë pranuar. Atëherë për çfarë flasim?
— S’mund të bëhej më butë, brenda familjes?
— U sollëm butë për një muaj. Rezultati: minus pesëmbëdhjetë mijë lekë. Mesa duket, butësia nuk funksionoi.
Luljeta psherëtiu edhe pak për respektin ndaj më të mëdhenjve, por Elvana e kuptoi: kishte nisur turneu klasik “farefisi në mbrojtje të të lënduarit”. Në çdo familje ekziston një kor i tillë që shfaqet vetëm pas skandalit dhe jep këshilla pikërisht atij që po mbledh copat.
Në mbrëmje Arditi u kthye i lodhur, i tensionuar, por i vendosur.
— Isha te mami, — tha duke hequr xhaketën.
— Dhe?
— Fillimisht koncert. Pastaj dramë. Pastaj fjalim për mosmirënjohjen. Pastaj fajin e kishte ti. Më pas unë. Në fund, koha e vështirë.
— Paketë universale.
— I thashë që do ndihmoj. Por si duhet. Hap pas hapi. Pa surpriza. Dhe pa çelësa.
— Reagimi?
— Tha që s’i duhet asgjë nga ne. Pastaj më pyeti nëse të shtunën mund të shkoj t’i shoh rubinetin në kuzhinë.
Elvana qeshi me hundë.
— Ja pra. Po rikthehet gjuha e kërkesave reale.
— Ti tallesh, por unë atje pothuajse u thinja.
— Mos e dramatizo. Për thinja duhet buxhet më i madh.
Ai e përqafoi nga pas.
— E kam seriozisht. Faleminderit.
— E the njëherë. Mos e tepro. Shko laji duart dhe hajde. Kemi makarona dhe heshtje normale. Pjatë e rrallë.
Një javë më vonë shtëpia u bë çuditërisht e qetë. Askush nuk hynte me çelës në tetë të mëngjesit të së shtunës. Askush nuk zhvendoste filxhanët “më praktikisht”. Askush nuk shfaqej me fjalinë: “Ju rregullova pak”, pas së cilës nuk gjeje as kripën, as hudhrën, as humorin.
Një pasdite Elvana u ndal në mes të dhomës dhe dëgjoi.
— Ç’po bën? — pyeti Arditi.
— Po shijoj. E dëgjon?
— Çfarë?
— Pikërisht. Asgjë. As çelësa të huaj, as këshilla të papritura, as “unë në vendin tënd”. Thuajse pushime.
— Mendon se do zgjasë?
— S’e di. Por tani të paktën ka rregulla.
Ai u ul pranë saj.
— Të kalova shtatë mijë.
— I pashë. Edhe tetë dhe mbyllet.
— Do mbyllet.
— Ardit?
— Po?
— Nëse edhe një herë përpiqesh të justifikosh ndonjë iniciativë të mamit me “e kupton edhe ti”, do të të dërgoj ta kuptosh diku tjetër. Për ca kohë.
— Mesazhi u mor, — tha ai me bindje.
— Mirë. Mëson shpejt kur jeta flet me megafon.
Ai qeshi.
Dy javë më pas, Valbona telefonoi vetë.
Elvana pa emrin e saj në ekranin e telefonit të Arditit, ndërsa ai po lante enët, dhe ngriti vetullat.
— Hape, — tha ajo.
— Bashkë?
— Patjetër. Më pëlqen puna në ekip.
Ai vendosi altoparlantin.
— Po, mami.
— Ardit, përshëndetje, — zëri i Valbonës ishte tepër zyrtar. — Të dielën a mund të vish? Rubineti prapë po bën naze. Edhe llamba në korridor. Gjëra të vogla.
— Vij pasdite, — u përgjigj ai qetë.
— Mirë. Dhe Elvanës… — u ndal për një çast, sikur fjala i ngeci, — thuaji që… në fakt… biskotat i lashë aty.
Elvana mezi mbajti të qeshurën.
— Mos u shqetësoni, — tha ajo me zë të qartë. — I hëngrëm. Pa debate. Ishin të mira.
Në anën tjetër ra heshtje për disa sekonda.
— Në rregull atëherë, — u përgjigj thatë Valbona.
— Nëse ju duhet diçka për shtëpinë, — vazhdoi Elvana me të njëjtin ton të qetë, — na dërgoni listë. Është më praktike për të gjithë. Pa improvizime.
— Do dërgoj, — tha pas një pauze. — Nëse do jetë nevoja.
— U mor vesh.
Telefonata mbaroi.
Arditi nxori frymën ngadalë.
— Çfarë ishte kjo?
— Qytetërim, — tha Elvana. — Lëviz ngadalë, por ecën.
— Je e pamundur.
— Por e dobishme.
Ai e përqafoi, duke mbështetur mjekrën mbi kokën e saj.
— Vërtet është më lehtë tani.
Elvana hodhi sytë nga sirtari i tavolinës së kuzhinës, ku qëndronin çelësat — vetëm të tyret, pa kopje të panevojshme, pa simbole kontrolli, pa iluzione familjare të tipit “është mami”.
— Sigurisht që është, — tha ajo. — Rehatia në shtëpi nuk janë qirinj apo batanije. Është kur askush nuk e ngatërron dashurinë me hyrjen e lirë në portofolin tënd.
Arditi bëri një buzëqeshje të shkurtër.
— E ashpër je.
— Jo, — u përgjigj Elvana dhe më në fund buzëqeshi qetësisht, pa mllef e pa tension. — Thjesht nuk pranoj më të jetoj në një shtëpi ku heshtja ime llogaritet si zbritje familjare.