Trokitja e fortë dhe e pandërprerë në derë e bëri Hana Osmanin të dridhej dhe filxhani me çaj të nxehtë iu derdh mbi tavolinë. Ora shënonte dhjetë e gjysmë të mbrëmjes. Visar Kastrati ishte jashtë qytetit për punë dhe ajo nuk priste askënd në atë orë.
Hana hodhi mbi supe kardiganin, u afrua me kujdes dhe pa nga vrima e derës. Në korridor, nën një llambë që ndizej e fikej me ndërprerje, qëndronin dy policë patrulle me xhaketa të trasha. Mes tyre, duke shtrënguar me nervozizëm rripin e një çante lëkure të shtrenjtë, rrinte Afërdita Dervishi — vjehrra e saj.
Sapo çelësi rrotulloi bravën, në hyrje u përhap era e lagështisë së shkallëve, përzier me aromën e rëndë të rrobave të lagura dhe parfumin e ëmbël, pothuajse mbytës, të Afërditës.
— Kështu u thashë edhe në telefon: “Alo, policia? Nusja ime, që s’është në rregull nga mendja, më ka bllokuar të gjitha llogaritë!” — bërtiste ajo, duke drejtuar gishtin me manikyr të freskët nga Hana. — Arrestojeni menjëherë! Më ka vjedhur! Isha në një vend dinjitoz me njerëz të respektuar dhe ajo më la pa asnjë lek në xhep!
Polici më i moshuar, me rrathë të thellë poshtë syve, lëshoi një psherëtimë të lodhur. Radioja në sup i krisi lehtë.
— Zonja, ju lutem ulni zërin. Do ngrini gjithë pallatin në këmbë, — tha ai me ton të sheshtë, duke hyrë brenda me çizmet e rënda. — Kush kë po akuzon për vjedhje? Pretendoni se kjo vajzë ju ka marrë kursimet personale?
Hana u mbështet pas kornizës së derës. Brenda saj nuk kishte as panik, as dridhje. Vetëm një lodhje e thellë, e heshtur. Vështronte gruan e skuqur në fytyrë, të mbështjellë me pallto kashmiri, dhe përpiqej të kuptonte si kishin arritur deri në këtë pikë. Katër muaj më parë, ajo vetë e kishte sjellë Afërditën në këtë apartament, duke e mbajtur me kujdes për krahu.
Në vjeshtë, babai i Visarit kishte ndërruar jetë papritur. Kishte zbritur në garazh për të marrë disa patate, ishte ulur mbi një gomë të vjetër dhe nuk ishte ngritur më. Goditja për familjen ishte e rëndë. Visari ishte mbyllur në vetvete; mund të rrinte me orë të tëra në kuzhinë, duke parë në boshllëk dhe duke copëtuar bukën mbi mbulesë pa e kuptuar.
— Hanë, si do rrijë ajo vetëm tani? — e kishte pyetur një mbrëmje, duke shtypur në duar peshqirin e kuzhinës. — Në atë apartament në periferi çdo send i kujton babanë. Qan pa pushim. Ta marrim tek ne? Dhoma e lirë është bosh. Le të qëndrojë derisa ta marrë veten.
Hana kishte pranuar pa hezitim. Ta lërë një grua të moshuar vetëm në një shtëpi të zbrazët, pas një humbjeje të tillë, i dukej çnjerëzore. Të nesërmen, Visari solli Afërditën bashkë me pesë çanta të mëdha plot me sende personale.
Javët e para, vjehrra mezi dilte nga dhoma. Rrinte e mbështjellë me një shall të vjetër leshi, e ulur në divan dhe shikonte nga dritarja. Hana ecte në majë të gishtave, i përgatiste çajra bimorë në termos dhe i blinte ëmbëlsirat që i pëlqenin. Në mbrëmje, Visari e përqafonte dhe e falënderonte me zë të ulët.
Por nga mesi i dhjetorit, dhimbja sikur u shndërrua në një energji të vrullshme dhe shkatërruese. Afërdita vendosi se shtëpia e djalit ishte territori i saj i ri dhe duhej riorganizuar urgjentisht.
Hana punonte si dizajnere peizazhi nga shtëpia. Asaj i nevojiteshin qetësi dhe përqendrim. Para ardhjes së vjehrrës, apartamenti kishte qenë ambienti ideal për punë. Tani, pikërisht në orën dhjetë të mëngjesit, kur nisnin takimet online me klientët, në korridor ndizhej me zhurmë fshesa e vjetër elektrike.
Hana dilte nga dhoma, duke mbuluar mikrofonin me dorë:
— Afërdita, të lutem, jam në mbledhje!
— Po ti veç po sheh ekranin, moj bijë! — ia kthente ajo, pa e fikur pajisjen që gjëmonte. — Këtu s’merret frymë nga pluhuri. Visarit i bën keq, ka pasur probleme me lëkurën kur ishte fëmijë!
Më pas nisi “beteja” për kuzhinën. Hana preferonte perime të pjekura dhe sallata të lehta. Afërdita njihte vetëm gatime të rënda: mish të skuqur, vaj me tepri, gjellë të yndyrshme që zienin me orë. Era e yndyrës u përthith në perde dhe në mobilie. Filxhanët e preferuar të Hanës zhdukeshin në raftet më të thella, sepse “i sistemova siç duhet”.
Ajo u përpoq të fliste me Visarin.
— Sot mamaja jote më zhvendosi dosjet e punës nga dritarja. Tha se po pastronte pluhurin. M’u desh gjysmë ore të gjeja skicat. Kështu nuk mund të punoj.
Visari shmangte shikimin dhe merrte frymë thellë.
— Hanë, duro edhe pak. Ajo ka nevojë të ndiejë se është e dobishme, se ka ende një rol në këtë shtëpi dhe se nuk i është rrëzuar e gjithë bota nën këmbë.