…se ka ende një rol në këtë shtëpi dhe se nuk i është rrëzuar e gjithë bota nën këmbë.
— Le të merret me filxhanët, le të përgatisë qofte sipas mënyrës së saj. Janë gjëra të vogla, — kishte shtuar ai me zë pajtues.
Hana e përbiu fjalën. U përpoq të bindte veten se vërtet ishin gjëra të vogla. Derisa erdhi ajo mëngjesi që ndryshoi gjithçka.
Afërdita Dervishi hyri në kuzhinë me hapa të lehtë, mëndafshi i rrobës së re i fëshfërinte rreth trupit. U ul përballë Hanës, bashkoi duart si në lutje dhe e pa drejt në sy me një butësi pothuajse teatrale.
— Hanë, zemra ime… — nisi me një ton të ëmbël. — Më vjen keq t’i kërkoj gjithmonë para Visarit. Ai po lodhet tej mase në punë. Pensioni im është vonuar dhe më duhet të shkoj te dyqani i fermerëve. Kanë sjellë gjizë të freskët, barishte, arra… A do të ma jepje një kartë që s’e përdor shpesh? Do blej vetëm gjërat më të domosdoshme. Me para në dorë ngatërrohem, s’po i dalloj dot monedhat.
Kërkesa e zuri Hanën në befasi. Por vështrimi i vjehrrës ishte aq lutës, saqë ajo u ndje fajtore që hezitonte. Nga portofoli nxori një kartë plastike të verdhë. Aty ndodheshin kursimet e saj personale — para të mbledhura për afro një vit nga projekte shtesë, me synimin për të blerë një kompjuter të fuqishëm pune.
— Ja ku është, — tha me kujdes. — Kodi është viti i lindjes së Visarit. Vetëm, ju lutem, nëse mendoni të bëni ndonjë shpenzim më të madh, më lajmëroni.
— Çfarë shpenzimi të madh, moj bijë! Vetëm kos e mollë! — cicëroi Afërdita, duke e futur kartën me shpejtësi në xhepin e rrobës.
Diçka brenda Hanës i pëshpëriti se po bënte një gabim të rëndë. Megjithatë, dëshira për të shmangur një tjetër ligjëratë mbi “koprracinë e të rinjve” e mposhti dyshimin.
Ditët e para, aplikacioni bankar tregonte shuma të vogla: furrë buke, tezga perimesh, farmaci. Hana u qetësua. Ndoshta kishte gjykuar padrejtësisht.
Por në ditën e pestë, gjithçka shpërtheu.
Ajo ishte e përkulur mbi vizatime kur telefoni i ndriçoi me një njoftim. Instinktivisht e fshiu, por shifrat i ngelën në sy. Hapi aplikacionin dhe ndjeu një të ftohtë që i zbriti përgjatë shpinës.
Lista e transaksioneve të 24 orëve të fundit ishte si një shuplakë. Klub spa luksoz. Butik këpucësh italiane. Qendër estetike për trajtime rinovuese.
Gati gjysma e shumës së kursyer për kompjuterin ishte zhdukur brenda një dite — për “kos e mollë”.
Hana u ngrit ngadalë nga tavolina dhe shkoi në sallon. Afërdita ishte ulur në divan. Flokët i kishte të modeluara në një frizurë të ndërlikuar, në këmbë mbante këpucë të reja me shkëlqim, ndërsa ajri mbante erën e rëndë e të ëmbël të një parfumi të shtrenjtë. Në duar mbante një revistë mode.
— Zonja Afërdita, — zëri i Hanës doli çuditërisht i qetë. — Keni diçka për të më thënë?
Vjehrra ngriti sytë, rrahu qerpikët e ngarkuar me bojë dhe buzëqeshi me pafajësi.
— Për çfarë flet, moj e dashur?
— Për paratë që u shpenzuan nga karta ime në një ditë të vetme. Masazhe, këpucë, trajtime estetike.
Shprehja e butë u zhduk menjëherë. Tiparet iu ashpërsuan.
— E çfarë pastaj? — tha me përbuzje, duke soditur thonjtë e sapo lyer. — Gjithë jetën ia kam kushtuar burrit dhe djalit tim. Kam hequr dorë nga gjithçka për vete! Tani po kaloj një periudhë të vështirë. Kam nevojë të shpërqendrohem, të kujdesem për veten. Visari s’do ma mohonte kurrë. Ju të rinjtë do të fitoni prapë para. Unë dua të jetoj pak si njeri.
— Ju po jetoni shumë mirë në shtëpinë time, — u përgjigj Hana duke theksuar çdo fjalë. — Hani ushqimin që blejmë ne. Dhe tani vendosët të financoni luksin tuaj me kursimet e mia? Karta ju dha për ushqime.
— Sa zemërngushtë qenkeni! — u kthye ajo nga televizori. — Do t’i tregoj Visarit sa e interesuar je për para.
Mbrëmja solli një bisedë të rëndë mes bashkëshortëve. Visari, pasi mësoi shumën e shpenzuar, fërkoi fytyrën me duar për disa minuta.
— Hanë, po, e teproi. Do flas me të. Por përpiqu ta kuptosh… është e brishtë tani. Ka humbur ekuilibrin. S’e bëri me qëllim të keq, thjesht u ndje e lirë. Unë do t’i kthej paratë nga shpërblimi im, pak nga pak.
— Nuk është çështje parash, — tha Hana me zhgënjim. — Është çështje mashtrimi. Ajo mori kartën për qumësht dhe shkoi të injektojë fytyrën për rini.
Debati zgjati pothuajse një orë. Në fund, Visari i kërkoi me ngulm një mundësi të fundit për nënën e tij.
Hana mbylli sytë për një çast dhe pastaj foli me lodhje në zë:
— Mirë. Kjo është paralajmërimi i fundit. Nëse nga llogaria ime del qoftë edhe një lek jashtë supermarketit, unë e bllokoj kartën menjëherë, pa asnjë diskutim.