Kur Afërdita Dervishi mori vesh për ultimatumin, e ktheu kuzhinën në skenë teatri. Qau me zë, fshinte sytë me cepin e përparëses dhe ankohej para të birit për “mosbesimin poshtërues”, por njëkohësisht betohej se nuk do të bënte më asnjë shpenzim të panevojshëm.
Kaluan dy javë pa asnjë incident. Të premten, Visar Kastrati u nis për një udhëtim të shkurtër pune. Qysh pasdite, Afërdita nisi përgatitjet. Nxori fustanin më të bukur që kishte, i dha volum flokëve me kaçurrela të rregullta, u parfumos bujarisht dhe njoftoi me një ton misterioz se do të merrte pjesë në “një takim kulturor me disa njohje të reja”.
Rreth orës tetë të mbrëmjes, telefoni i Hana Osmanit u drodh mbi tavolinë.
Transaksion i refuzuar. Fondet e pamjaftueshme. Restorant me specialitete deti.
Shuma që ishte tentuar të tërhiqej ishte marramendëse. Me ato para mund të zëvendësohej e gjithë pajisja e kuzhinës njëherësh. Ishte e qartë: vjehrra kishte menduar të organizonte një darkë madhështore për shoqet e saj të reja, me llogarinë e nuses. Vetëm se gjendja në kartë nuk mjaftonte për atë festë bujarie.
Pas pak sekondash erdhi një njoftim i dytë. Një përpjekje tjetër. Me sa duket, ajo po i kërkonte kamarierit ta kalonte sërish kartën në aparat.
Hana buzëqeshi lehtë. Zemërimi i ishte shuar, duke lënë vend për një qetësi të akullt. Hapi aplikacionin bankar, hyri te cilësimet e kartës. Një prekje mbi ikonën e kuqe. Konfirmim.
Në atë çast, plastika në duart e Afërditës u kthye në një copë të pavlerë.
Hana i hodhi vetes një filxhan çaj dhe u ul me librin që kishte lënë përgjysmë. Telefoni filloi të shpërthente nga thirrjet e vjehrrës, njëra pas tjetrës, por ajo e kaloi në heshtje. Dy orë më vonë, dera e apartamentit u godit me forcë, pothuajse me tërbim.
Dhe tani ata ndodheshin në korridor.
— Më turpëroi para të gjithëve! — bërtiste Afërdita, duke iu drejtuar policëve të patrullës. — Isha ulur me njerëz të kulturuar! Erdhi fatura, nxora kartën, dhe kamarieri tha: e refuzuar! Të gjithë më panë si të isha rrugace! Ajo e bëri me qëllim për të më poshtëruar! Arrestojeni!
Togeri hodhi një vështrim të rëndë nga Hana.
— Zonja juaj pretendon se po i mbani në mënyrë të paligjshme kartën bankare dhe se i keni bllokuar llogaritë. Është e vërtetë kjo?
Pa thënë asnjë fjalë, Hana nxori telefonin nga xhepi i kardiganit, e zhbllokoi dhe hapi aplikacionin e bankës.
— Zoti toger, ju lutem shikoni vetë.
Ia zgjati pajisjen. Ai e mori, duke ngushtuar sytë nga drita e fortë e ekranit.
— Këtu është profili im, — tha ajo, duke treguar me gisht. — Emri, mbiemri, të dhënat e mia personale. Këto janë llogaritë. Dhe kjo është karta për të cilën po bëhet gjithë ky spektakël. Është në emrin tim.
Polici nxori bllokun e shënimeve nga xhepi i uniformës dhe krahasoi të dhënat me pasaportën që Hana e kishte vendosur paraprakisht mbi komodinë. Pastaj hapi historikun e transaksioneve.
— Spa, këpucë italiane, procedura kozmetike… dhe përpjekja e sotme për pagesë në restorant, në një shumë mjaft të konsiderueshme, — lexoi me zë.
Ngadalë e ktheu kokën nga Afërdita Dervishi. Ngjyra rozë në faqet e saj po zbehej me shpejtësi, duke u kthyer në një të verdhë të sëmurë.
— Zonja, — zëri i tij mori një timbër të ashpër. — Pra, karta i përket nuses suaj?
— Po… por ma dha vetë! — belbëzoi Afërdita, duke bërë një hap prapa e duke tkurrur shpatullat. — Më lejoi ta përdorja!
— Ia dhashë për blerje ushqimore, — tha qartë Hana. — Kur pashë shpenzime të pajustifikuara në shuma të mëdha, e tërhoqa lejen dhe bllokova llogarinë time. Është e drejta ime ligjore.
Polici i ri, që deri atëherë kishte qëndruar i heshtur pranë derës, buzëqeshi me ironi dhe nxori nga dosja një formular bosh procesverbali.
— Ndërsa përdorimi i një mjeti pagese elektronik që i përket dikujt tjetër, pa miratimin e pronarit, përbën vepër penale, — shtoi togeri, duke e parë drejt në sy Afërditën. — Neni 159 i Kodit Penal. Mashtrim me mjete pagese elektronike.
Afërdita hapi gojën, duke marrë frymë me vështirësi. Çanta e saj prej lëkure e shtrenjtë rrëshqiti nga gishtat e mpirë dhe ra me një zhurmë të mbytur mbi qilimin e hyrjes.
— Çfarë neni? Unë jam nëna! S’keni të drejtë të më trembni kështu! — murmuriti ajo me panik të dukshëm, ndërsa sytë i mbetën te formulari blu në duart e policit.
— Para ligjit, të gjithë janë të barabartë, — ia preu shkurt togeri. Pastaj iu drejtua Hanës. — Do të bëni kallëzim për përvetësim fondesh? Shuma është e konsiderueshme, mjafton për nisjen e procedurave.
Në korridor ra një heshtje e rëndë. Dëgjohej vetëm frymëmarrja e çrregullt e Afërditës. Kryelartësia dhe siguria e saj e mëparshme ishin tretur pa gjurmë; përpara tyre nuk qëndronte më zonja e vetëkënaqur, por thjesht një grua e frikësuar që sapo kishte kuptuar se për lojërat e saj do të duhej të jepte llogari seriozisht.