— Jo, — u përgjigj Hana me një qetësi të habitshme. — Nuk do të bëj kallëzim. Le të mbetet kjo si çmimi i një mësimi që duhej marrë.
Togeri tundi kokën lehtë dhe ia zgjati telefonin.
— Ndërsa ju, zonjë, — shtoi ai me një vështrim të rreptë drejt Afërdita Dervishit, — ju këshilloj seriozisht të mos thërrisni më policinë për arsye të rreme. Herën tjetër do të përballeni me gjobë për alarm të rremë. Falenderoni nusen që nuk kërkoi ndjekje penale. Natën e mirë.
Kur dera u mbyll pas uniformave blu, në shtëpi ra një heshtje e ftohtë. Afërdita u përkul, mori çantën nga dyshemeja dhe, pa e parë Hanën në sy, u drejtua nga korridori.
— Nesër në mëngjes nuk do të jem më këtu, — tha me zë të shtrënguar. — Visarit do t’ia tregoj të gjitha. Nuk do ta falë kurrë këtë.
Dera e dhomës së miqve u përplas fort, duke lënë pas një jehonë të zymtë.
Të nesërmen, rreth mesditës, Visar Kastrati u kthye nga udhëtimi i punës. Sapo hapi derën, u ndesh me pesë valixhe të mëdha të grumbulluara pranë murit. Afërdita rrinte ulur mbi një stol të vogël, me pallton veshur dhe buzët e mbledhura në një vijë të hollë.
Sa e pa të birin, u hodh drejt tij dhe e përqafoi me lot.
— O bir! — qau ajo. — Gruaja jote është mizore! Më përzë nga shtëpia! Thirri policinë që të më fuste në burg, vetëm pse desha të ha një kafshatë!
Visari lëvizi sytë i hutuar nga e ëma te Hana, e cila po fshinte me qetësi banakun e kuzhinës, sikur skena në korridor të mos i përkiste.
— Hana, çfarë po ndodh këtu? Çfarë historie me polici?
Ajo vendosi leckën mënjanë dhe doli në korridor.
— Nëna jote dje u përpoq të paguante me kartën time një drekë luksoze për shoqet e saj. E bllokova menjëherë kartën. Si kundërpërgjigje, ajo vetë thirri patrullën, duke pretenduar se unë i kisha vjedhur kursimet. Policët verifikuan gjithçka dhe i sqaruan se përdorimi i parave të mia pa leje ishte shkelje ligji. Më sugjeruan të bëja kallëzim për mashtrim, por nuk pranova. Tani po kthehet në banesën e saj.
Visari mbeti i ngrirë. Vështroi nënën. Afërdita shmangu sytë, duke luajtur me një kopëse të palltos.
— Doja vetëm të dilja me njerëz, të mos rrija e mbyllur! — foli ajo me nxitim. — Më turpëroi para të gjithëve!
— Mami… është e vërtetë? — zëri i Visarit u drodh. — Thirre policinë kundër Hanës, sepse nuk të la të paguaje restorantin me paratë e saj?
— Ajo më poshtëroi! — këmbënguli Afërdita.
Visari mbylli sytë për një çast. Në fytyrën e tij kaloi një ndryshim i dukshëm. Për herë të parë, justifikimet u shuan. E kuptoi se ndjenja e fajit dhe dëshira për të qenë “djali ideal” ishin shfrytëzuar pa mëshirë. Nëna e tij kishte qenë gati ta çonte gruan e tij para drejtësisë vetëm për të mos u dukur qesharake para shoqërisë së re.
Pa thënë asnjë fjalë, ai ngriti valixhet dhe i çoi pranë derës.
Në mbrëmje, telefoni nisi të binte pa pushim. E para që mori në telefon ishte Teuta Sota, motra e Afërditës.
— Hana, si mund ta bësh këtë? — tha ajo me ton akuzues. — Afërdita po qan, thotë se e nxore në rrugë me polici!
Hana nuk u përpoq të mbrohej me emocione. Me zë të qetë renditi faktet: shumat e shpenzuara në butikë, faturën e restorantit dhe thirrjen e rreme të policisë nga vetë Afërdita.
Nga ana tjetër e linjës u krijua një pauzë e gjatë.
— Qenka kështu puna… — ndryshoi menjëherë toni i Teutës. — Paska dashur të bëjë jetë të madhe me paratë e tua? Afërdita gjithmonë ka pasur dorë të lirë me xhepat e të tjerëve. Edhe vëllanë tim e la pa asgjë dikur. Ke vepruar drejt, moj vajzë. Mos u tërhiq.
Vonë në mbrëmje, Visari rrinte ulur në kuzhinë. Dukej i lodhur, por një peshë e rëndë që e kishte shoqëruar prej muajsh dukej sikur ishte zhdukur. Ai mori duart e Hanës mes të tijave.
— Më fal, — tha me zë të ulët, duke e parë drejt në sy. — Kam qenë i verbër. U përpoqa të isha djali i përsosur dhe, pa e kuptuar, lejova që në shtëpinë tënde të trajtoheshe pa respekt.
Afërdita Dervishi tani jeton në apartamentin e saj. Visari e viziton një herë në javë, i çon ushqime dhe e ndihmon me faturat, por çdo bisedë që prek para ose Hanën e ndërpret menjëherë dhe pa kompromis.
Ndërsa Hana mësoi një rregull të rëndësishëm: dhembshuria dhe mirëkuptimi për vështirësitë e dikujt nuk duhet të shndërrohen kurrë në leje për të shkelur kufijtë e tu. Nëse për t’i mbrojtur ato kufij duhet që një patrullë policie të japë leksion ligji në korridorin tënd, atëherë kështu le të ndodhë.