– Arjana, më dërgo tridhjetë e pesë mijë lekë në kartë, nesër duhet paguar kësti i bankës, – tha Gentian Lika pa e shkëputur shikimin nga laptopi, ku vazhdonte betejat virtuale me tanke.
Arjana Imeri mbeti e ngrirë me hekurin në dorë. Avulli shpërtheu me një fishkëllimë të mprehtë, duke mbuluar tavolinën e hekurosjes me një re të bardhë. Ajo e vendosi ngadalë hekurin në mbajtëse dhe hodhi sytë nga shpina e gjerë e të shoqit, e tendosur nën një bluzë shtëpie. Ritualin mujor “dërgo paratë” e jetonin prej katër vitesh, por pikërisht atë të martë të lagësht nëntori diçka brenda saj u ça përfundimisht.
– Gentian, – nisi ajo me zë të ulët, duke u përpjekur ta mbante të qëndrueshëm, – vërtet nuk të ka mbetur asgjë? Javën e kaluar lashë dhjetë mijë lekë në supermarket dhe pagova të gjitha faturat. Nga parapagimi mezi më ka mbetur diçka, duhet ta shtyj deri në rrogë.
Ai klikoi me bezdi, hoqi kufjet dhe u kthye në karrigen rrotulluese. Fytyra i ishte bërë si e një fëmije të llastuar që sapo i kanë hequr lodrën.
– Arjana, e kemi folur këtë. Ka rënie sezonale në punë, s’ka porosi. E di që jetoj me përqindje. Banka nuk pret. Mamit i erdhi mesazh kujtese. S’do që ta marrin në telefon për përmbarim, apo jo? E ka tensionin e lartë.
– Pra mami ka tension, ndërsa unë kam makinë parash në komodinë? – Arjana e shkëputi spinën e hekurit nga priza me një lëvizje të ashpër. – Gentian, katër vite po e shlyej këtë kredi. Katër vite që shtatëdhjetë për qind e të ardhurave të mia shkojnë për një apartament ku ligjërisht unë nuk ekzistoj.
– Ja ku fillove prapë! – ai rrotulloi sytë. – Sa herë do ta përtypim? E kemi regjistruar në emër të mamit sepse si pensioniste dhe veterane pune përfitoi interes më të ulët. Kursyem një mal me para! Është për familjen tonë!
– Për cilën familje, Gentian? – ajo u afrua te dritarja ku shiu i vjeshtës përplasej me inat. – Në letra, kjo familje s’ka asnjë lidhje me këtë shtëpi. Pronare është Bardha Cani. Ne jemi thjesht ata që paguajnë për pronën e saj. Më saktë, unë paguaj. Sepse “rënieja sezonale” e jotja zgjat dymbëdhjetë muaj.
– Po më hedh në sy lekët? – zëri i tij u ngrit me një të mprehtë therëse. – Qenke bërë materialiste! Edhe unë kam kontribuar! Unë e bëra rikonstruksionin! Ngjita letrat e murit!
– Letra muri të blera me shpërblimin tim. Gentian, jam lodhur. Sot dola nga dentisti, duhet të vendos një kurorë. Kushton. Por unë s’kam para, sepse nesër është kësti. Pesë vite me të njëjtën pallto dimri. Ndërsa mamaja jote u mburr javën e kaluar me pallton e re me gëzof, sepse pensionin e kursen – fëmijët e ndihmojnë për banesën, apo jo?
– Mos ma numëro xhepin e mamit! – u ngrit ai vrullshëm. – Është e ulët! Ajo na hapi derën e shtëpisë së saj, e ti…
– Na hapi derën e një apartamenti që e paguaj unë? Sa bujari!
– Mjaft! S’dua dramë. Dërgo shumën, nuk dua të turpërohem para mamit nëse banka telefonon. Dhe ngroh darkën, kam uri.
Ai i vuri sërish kufjet, duke e bërë të qartë se për të biseda kishte marrë fund. Arjana vështroi qafën e tij dhe ndjeu si i përhapej në kraharor një zbrazëti e ftohtë. Dashuria, durimi, shpresa – u tretën në çast, duke lënë vend për një kthjelltësi të akullt.
Pa thënë asnjë fjalë, doli nga dhoma, mori telefonin dhe hapi aplikacionin bankar. Në llogari ishin dyzet mijë lekë. Mjaftueshëm për këstin dhe pak për ushqime. Gishti i qëndroi pezull mbi butonin e transferimit.
Dhe atëherë iu kujtua biseda e djeshme, të cilën e kishte dëgjuar pa dashje. Bardha Cani kishte ardhur për vizitë dhe po pinte çaj në kuzhinë, ndërsa Arjana kishte zbritur te dyqani. U kthye më herët se ç’e kishte parashikuar dhe, sapo hapi derën pa zhurmë, dëgjoi zërin e vjehrrës që fliste në telefon me vajzën e madhe, Marsela Zylyftari.
“Po, Marselë, gjithçka po ecën sipas planit. Këstin e apartamentit po e paguajnë rregullisht. Rinovim të mirë po bëjnë.”