“…rinovim po bëjnë për mrekulli! Arjana punon si bletë, çdo gjë e shkëlqen. Pastaj, kur të mbyllet kredia, do të vendosim. Ç’i duhet Gentianit? Është burrë i paqëndrueshëm, dhe gruaja e tij… sot këtu, nesër atje. Ty me fëmijët do të të duhet më shumë, je nënë e vetme. Do ta kaloj në emrin tënd si dhuratë, mos ki merak. E rëndësishme është që deri atëherë të vazhdojnë të paguajnë.”
Një ditë më parë, Arjana ishte përpjekur ta bindte veten se kishte gabuar në dëgjim. Se një nënë nuk mund t’i bënte një gjë të tillë djalit të vet, e aq më pak një vjehrrë ndaj nuses që e kishte respektuar me gjithë zemër. Por sot, ndërsa shihte shpinën e ftohtë dhe të painteresuar të Gentianit, copëzat u bashkuan në një të vetme.
Ajo mbylli aplikacionin bankar. Pas një çasti hapi një tjetër – një platformë për rezervime pushimesh.
Dhjetë minuta më vonë hyri sërish në dhomë.
– Gentian.
– Çfarë ka? E bëre transfertën? – murmuriti ai pa e kthyer kokën nga ekrani.
– Jo.
Në lojë u dëgjua një përplasje; tanku virtual u përplas me murin.
– Si “jo”? Ka ndonjë problem me bankën?
– Asnjë problem. Thjesht nuk do ta paguaj.
Ai u kthye vrullshëm. Në fytyrë i lexohej hutim i përzier me panik.
– Po tallesh? Arjana, nesër është data njëzet e pesë!
– E di shumë mirë. Le ta shlyejë Bardha Cani. Apartamenti është në emrin e saj. Ose paguaje ti. Ose Marsela Zylyftari, meqë në fund aty do të banojë.
– Ç’lidhje ka Marsela këtu? Je në vete? – shpërtheu ai.
– Ka shumë lidhje. Dje dëgjova bisedën e nënës sate. Po planifikon t’ia dhurojë shtëpinë Marselës sapo të mbyllet kredia. Sepse ajo ka fëmijë, ndërsa ti – po të citoj – je “burrë i pabesueshëm”.
Ngjyra i iku nga fytyra, pastaj iu ndezën njolla të kuqe në faqe.
– Ke përgjuar?!
– Hyra në shtëpinë time. E dëgjova rastësisht. Por kjo s’ka rëndësi. Thelbi është se nuk jam më financuesja e idilit tuaj familjar. Unë heq dorë.
– Mami nuk mund të ketë thënë gjëra të tilla! Po i shpik për të justifikuar koprracinë tënde! Dërgoji paratë menjëherë!
– Jo. Nesër kam lënë takim te dentisti. Dhe kam rezervuar një fundjavë në sanatorium. Nervat e mia kanë nevojë për kurë.
– Je çmendur fare? Ç’është ky sanatorium? Po kredia?!
– Nuk është më përgjegjësia ime.
Atë mbrëmje shpërtheu një skenë si kurrë më parë në martesën e tyre. Gentiani bërtiste, përplaste dyert, e akuzonte për tradhti dhe përpjekje për ta nxjerrë nënën e tij në rrugë – ndonëse Bardha kishte një apartament të rehatshëm dy dhomash në pronësi të vet. Arjana, ndërkohë, mblodhi qetësisht disa rroba dhe sendet më të domosdoshme për ditët e para.
– Po dole tani, mos prit të kthehesh! – ulëriu ai nga korridori.
– Nuk është në dorën tënde të më lejosh apo jo – tha ajo me ton të sheshtë, duke mbyllur zinxhirin e çantës. – Shtëpia është e nënës sate. Zgjidhi punët me të.
Natën e kaloi te një shoqe. Në shpirt i përzihej hidhërimi me një lehtësim të papritur. Sikur kishte hequr nga shpatullat një thes me gurë që e kishte mbajtur për vite.
Mëngjesi nuk nisi me aromë kafeje, por me zilen e telefonit.
– Arjana! – zëri i Bardhës tingëllonte si xham i thyer. – Çfarë po bën kështu? Gentiani më tha që nuk ke bërë pagesën! Nga banka më erdhi njoftim për mungesë fondesh! Do të ma prishësh historikun e kredisë?
– Mirëmëngjes, zonja Bardha – u përgjigj Arjana, duke e larguar pak telefonin nga veshi. – Përse duhet ta paguaj unë? Banesa është e juaja. Edhe kredia.
– Si guxon të flasësh kështu? Kemi rënë dakord! Ju jetoni aty, ju paguani!
– Ramë dakord të ndërtonim një vatër familjare. Jo që unë të financoja pasurinë për vajzën tuaj, Marselën.
Në anën tjetër ra një heshtje e trashë.
– Nga… nga e di këtë? – zëri i vjehrrës u zbut, por mbante një nuancë kërcënuese.
– Fjalët udhëtojnë shpejt. Katër vite kam qenë naive, por edhe më i vonuari zgjohet një ditë. Do të paraqes kërkesën për divorc. Sa për pronën tuaj, shlyejeni vetë. Keni pension, keni edhe pallton e re me gëzof. Shiteni, do t’ju mjaftojë për disa këste.
– Ti e poshtër! – bërtiti Bardha në anën tjetër të linjës. – Do të të mallko…