– …mallkoja jetën! – u dëgjua britma e mbytur në receptor, por Arjana Imeri nuk priti ta dëgjonte deri në fund.
– Asnjë qindarkë nuk kam parë prej jush deri sot, – tha ajo me një buzëqeshje të hidhur. – Çdo lek ka përfunduar në betonin tuaj. Mirupafshim.
E bllokoi numrin pa u menduar dy herë.
Dy javët që pasuan i ngjanin një filmi absurd. Gentian Lika e telefononte nga numra të panjohur, e priste para zyrës, i dilte përpara në rrugë. Një ditë e kërcënonte me gjyq – ndonëse ishte e paqartë për çfarë –, ditën tjetër i çonte lule dhe i binte në gjunjë, duke i kërkuar të kthehej.
– Arjana, të lutem, më fal! Mami e teproi! Do flas me të, do ta kalojë pjesën në emrin tim! – i lutej, duke i kapur mëngën e palltos para hyrjes së zyrës.
– Në emrin tënd? – e pa ajo me keqardhje. – Çfarë ndryshon? Sot ta kalon ty, nesër ti ia dhuron Marsela Zylyftarit. Ose ia kthen sërish Bardhës. Ti je djali i mamit, Gentian. Pa miratimin e saj as teshtin dot. A e dije planin e Marselës?
Ai shmangu sytë. Heshtja e tij ishte përgjigjja më e qartë.
– Pra e dije, – vazhdoi ajo qetë. – Ndërsa unë punoja në dy vende, merrja punë shtesë, hiqja dorë nga çdo luks, ti e dije që po më shfrytëzonit.
– Po Marsela është vetëm… e ka të vështirë… Ne jemi të fortë, do t’ia dilnim më vonë… do blinim diçka për vete… – belbëzoi ai.
– Atëherë blini. Të fortë qenkeni.
Arjana mori me qira një garsoniere të vogël. Paratë i dolën më se mjaftueshëm; doli se të jetosh vetëm kushton tri herë më pak sesa të mbash një “të papunë” me kredi mbi shpinë. Vendosi më në fund kurorën dentare që e kishte shtyrë prej vitesh, bleu një pallto të re dhe u regjistrua në kurs anglishteje.
Por historia e apartamentit nuk mbaroi aty.
Një muaj më vonë, asaj i mbërriti një ftesë gjyqësore. Bardha Cani kishte vendosur të luante gjithçka: e kishte paditur për “pasurim të padrejtë”, duke kërkuar që Arjana t’i kthente shpenzimet e katër viteve të banimit. Sipas saj, nuk kishte pasur kontratë qiraje dhe nusja kishte jetuar aty duke përfituar pa të drejtë.
Arjana iu drejtua një avokati të moshuar, me sy të mprehtë dhe buzëqeshje ironike. Ai qeshi gjatë teksa lexonte padinë.
– Mirë, – tha më në fund, duke hequr syzet. – A i keni provat e transfertave?
– Të gjitha. Jam ekonomiste, çdo dokument e ruaj. Pagesa bankare për Gentianin me shënimin “kredi”, transferta direkte për Bardhën kur ai s’kishte para. Faturat e materialeve të ndërtimit, kontrata me firmën e rikonstruksionit në emrin tim.
– Shkëlqyeshëm. Do bëjmë kundërpadi. Do kërkojmë të njihet fakti që realisht ju keni shlyer kredinë dhe të pretendojmë një pjesë pronësie. Shanset nuk janë të mëdha – pronari zyrtar mbetet pronar – por do t’u trazojmë nervat. Sa për padinë e tyre, do provojmë që ka ekzistuar marrëdhënie familjare dhe marrëveshje gojore për banim pa pagesë. Për më tepër, investimet tuaja në rikonstruksion dhe në kredi e tejkalojnë disa herë çdo qira tregu.
Procesi zgjati gjashtë muaj. Ishte periudhë e lodhshme dhe e ndyrë. Bardha Cani madje u shtir sikur pësoi infarkt në sallën e gjyqit. Gentiani rrinte me kokën ulur dhe murmuriste përgjigje të paqarta sa herë gjyqtari i drejtonte pyetje.
Doli në pah edhe diçka tjetër: Gentiani jo vetëm që nuk kishte punuar, por kishte marrë fshehurazi mikrokredi për “tekave personale”. Tashmë përmbaruesit telefononin jo vetëm Bardhën, por edhe Arjanën, ndonëse ata ishin në prag divorci.
Në fund, gjykata e rrëzoi padinë e Bardhës. Kundërpadia e Arjanës për njohje pjese pronësie u refuzua – siç kishte paralajmëruar avokati, ligji nuk shtrembërohet lehtë. Por gjyqtari vendosi që Bardha Cani t’i kthente Arjanës shpenzimet e rikonstruksionit si “pasurim i pajustifikuar”. Shuma ishte e konsiderueshme – afro një milion e gjysmë lekë – sepse Arjana kishte ruajtur çdo faturë për kuzhinën e shtrenjtë, pajisjet sanitare dhe mobiliet që ata nuk pranuan t’ia kthenin.
– Nuk kam kaq para! – bërtiti Bardha pas shpalljes së vendimit. – Jam pensioniste!
Arjana e pa drejt e në sy dhe pyeti me një qetësi therëse:
– Po palltoja me gëzof, Bardha Cani? Çfarë do të bëni me të?