– Edhe banesë keni. Me kredi bankare, apo jo? – shtoi Arjana, duke kaluar pranë saj me qetësi. – Si po ju ecin këstet?
E vërteta ishte se me këstet gjendja ishte dramatike. Gentian Lika nuk kishte arritur të gjente një punë të qëndrueshme; punë të rastësishme bënte, por asgjë serioze. Marsela Zylyftari, motra e tij, kishte ngritur duart lart: “Unë kam fëmijët e mi për të mbajtur, kjo është rrëmuja juaj,” kishte thënë prerazi. Banka, prej tre muajsh, po aplikonte interesa vonese dhe kishte nisur paralajmërimet zyrtare: nëse borxhi nuk shlyhej, kontrata do të zgjidhej dhe apartamenti do të nxirrej në ankand.
Divorci mes Arjanës dhe Gentianit u formalizua shpejt. Fëmijë nuk kishin, ndërsa për të ndarë nuk kishte asgjë – përveç detyrimeve që rëndonin mbi të. Secili mori rrugën e vet, pa kthyer kokën pas.
Një vit më vonë, Arjana po shëtiste në një qendër tregtare, duke zgjedhur dhurata për Vitin e Ri. Dukej ndryshe: flokë të prerë me stil, sy të sigurt, një buzëqeshje e qetë që nuk kishte nevojë të bindte askënd. U ndal para një vitrine me aparate kafeje dhe mendoi për një çast nëse duhej t’i bënte vetes një dhuratë.
– Arjana?
Ajo u kthye. Përballë qëndronte Gentiani. Dukej i lodhur, i mplakur para kohe. Kishte veshur të njëjtën xhaketë si një vit më parë, por tashmë ishte e konsumuar, me mëngë të fërkuara e jakë të zbehur.
– Përshëndetje, Gentian.
– Përshëndetje… Dukesh shumë mirë.
– Faleminderit. Ndihem edhe më mirë. Si po ia kalon? Si është Bardha Cani?
Fytyra e tij u shtrembërua sikur t’i kishte rënë një dhimbje dhëmbi.
– Banka na e mori shtëpinë. E nxorën në ankand, e shitën për një çmim qesharak. Paratë mezi mbuluan principalin; interesat dhe gjobat mbetën mbi supet e mamit. Tani gjysmën e pensionit ia marrin përmbaruesit. Edhe shumën që të detyrohet sipas vendimit të gjykatës… ajo po e shlyen, nga pak çdo muaj.
– Më vjen keq – tha Arjana me mirësjellje, por pa asnjë ngrohtësi.
– Tani jetojmë të gjithë në dy dhoma. Unë, mami dhe Marsela me fëmijët – u shpërngul te ne pasi u nda nga burri. Është rrëmujë e padurueshme, ferr i vërtetë. Mami më gërryen nga mëngjesi në darkë. Flet shpesh për ty. Thotë: “Sa mirë ishte me Arjanën, sa rregull kishte në shtëpi.”
Arjana qeshi lehtë.
– Vërtet? Po mallkimet dhe ofendimet ku mbetën?
– Eh… i kaluan shpejt. Arjana… – ai bëri një hap më pranë, duke kërkuar sytë e saj. – Pijmë një kafe? Kam ndryshuar. Kam nisur punë si taksist. Makina është me qira, por po përpiqem. Më mungon. E kuptova sa gabim kam qenë. Të fillojmë nga e para? Marrim një apartament me qira, jetojmë vetëm ne të dy, pa nëna e pa motra…
Ajo e vështroi me qetësi dhe ndjeu… asgjë. As mllef, as keqardhje, as dhimbje. Para saj qëndronte një burrë i huaj, me erë duhani të lirë dhe problemesh të pazgjidhura.
– Jo, Gentian. Nuk ka “nga e para”. Sepse unë kam arritur në fund. Në fundin e kësaj historie të mjerë.
– Por ne u deshëm!
– Unë të desha. Ti kishe pranë një grua të rehatshme, që t’i zgjidhte hallet. E di? Së fundmi mora një kredi. Për veten time. Në emrin tim. Po rregulloj shtëpinë time dhe askush nuk do të guxojë të thotë se nuk është e imja. Askush nuk do të sjellë aty motrën me një tufë fëmijësh. Është lumturi e madhe të mos varesh nga askush.
– Je bërë e ftohtë – mërmëriti ai.
– Jam pjekur. Lamtumirë, Gentian. Dhe përshëndete Bardhën nga unë. Thuaji faleminderit. Po të mos ishte lakmia e saj, ndoshta ende do të paguaja ëndrrat e saj, ndërsa do të shkatërroja jetën time. Ajo më liroi.
Arjana u kthye dhe u largua, takat e saj trokisnin mbi dyshemenë me shkëlqim. Nuk e bleu aparatin e kafesë. Vendosi t’i kursejë ato para për pushime. Këtë vit do të fluturonte drejt detit. Për herë të parë pas pesë vitesh. Vetëm. E lirë. E qetë.
Gentiani mbeti duke e ndjekur me sy, me një paketë cigare të lira të shtrënguar në xhep. Mendoi me hidhërim se si, bashkë me të ëmën, kishin humbur “pulën që bën vezë floriri”, sepse donin ta zienin për supë. Në shtëpi e prisnin grindjet për enët e palara, nipërit që qanin dhe Bardha Cani, përherë e pakënaqur, e cila tani çdo mbrëmje psherëtinte mbi një fotografi të vjetër të ish-nuses, gjetur rastësisht në një album të harruar. Por asgjë nuk kthehej më pas. Jeta kishte paraqitur faturën e saj – dhe ajo duhej paguar deri në qindarkën e fundit.