Atmosfera u shndërrua në një vorbull të hareshme. Muzika u shtua, gotat përplaseshin pa pushim dhe disa nisën të hidhnin valle. Me çdo gotë të zbrazur, Drita Gjoni dukej sikur çelej edhe më shumë: zëri i bëhej më i lartë, të qeshurat më të shfrenuara, lëvizjet më të sigurta. Vallëzonte mes të ftuarve, përthithte komplimentet dhe i kthente me një buzëqeshje triumfuese.
Unë, ndërkohë, rrija ulur dhe bëja llogari në heshtje. Biftekët – nga dy mijë lekë secili. Ostrigat – tetëqind copa. Shampanja kreman – gjashtë mijë lekë shishja. Dekorimi me lule – njëzet e shtatë mijë. Muzikantët – pesëdhjetë mijë. Fotografi – tridhjetë mijë… Shifrat më rrotulloheshin në kokë më fort se muzika.
Rreth orës dhjetë, Drita kërkoi mikrofonin. Prezantuesi ia dorëzoi me përkulje, ndërsa ajo, paksa e lëkundur nga efekti i alkoolit, doli në mes të sallës.
— Të dashurit e mi! — tha ajo, duke përfshirë me shikim të gjithë të pranishmit. — Dua të ngre një dolli për njeriun më të rëndësishëm të jetës sime. Për djalin tim, Erionin!
Erioni uli sytë me një buzëqeshje të turpshme. Disa mysafirë tundën kokën me miratim.
— E rrita e vetme, — vazhdoi ajo me zë që iu drodh qëllimisht. — E vetme, pas vdekjes së burrit. Dhe ja ku është sot: burrë i vërtetë. I kujdesshëm, zemërmirë, bujar. Faleminderit, biri im!
Ajo ngriti gotën dhe salla shpërtheu në duartrokitje.
— Ndonëse, — shtoi ajo me një të qeshur të lehtë, — për ty do të kisha dashur një nuse më të hijshme dhe pak më të zonjën në punët e shtëpisë. Por s’ka gjë…
Bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Edhe kjo që është… kalon!
Një heshtje e rëndë ra mbi tavolina. Dikush qeshi me siklet. Dikush tjetër u përkul mbi pjatë. Fytyra e Erionit u zbardh.
Brenda meje diçka u këput. Pa zhurmë, si një tel i tendosur që më në fund dorëzohet.
U ngrita pa nxitim. Sytë u drejtuan nga unë.
— A mund të them edhe unë disa fjalë? — zëri im doli i qetë, më i qetë nga sa e prisja.
Drita u step për një çast, pastaj ma zgjati mikrofonin me hezitim.
U ktheva nga të ftuarit.
— Dua të ngre një dolli për jubilaren tonë të dashur, Drita Gjoni.
Ajo u zgjat në buzëqeshje, e bindur se po i shtoja lavde.
— E cila, për fat të keq, nuk më përshtatet aspak. As si vjehrrë, as si njeri. Dhe për këtë arsye…
Bëra një pauzë të qëllimshme, duke mos ia hequr sytë.
— Nga sot nuk do të paguaj më asnjë nga shpenzimet e saj. As faturat e dritave e ujit. As ushqimet. As rrobat, ilaçet, taksitë apo parukeritë. Madje as këtë mbrëmje nuk do ta mbuloj unë.
Heshtja u bë aq e trashë, sa dëgjohej pika e ujit që binte nga kondicioneri në qoshe.
— Rinesa, çfarë po… — nisi Erioni, por unë e ndala me dorë.
— Kam mbaruar. Fatura e kësaj feste shkon rreth treqind mijë lekë. Rezervimin dhe gjysmën e shumës e kam paguar tashmë. Le të quhet kjo dhurata ime. Pjesën tjetër mund ta ndani mes jush. Ose kërkoni kontribut nga të ftuarit.
E vendosa mikrofonin mbi tavolinë, mora çantën dhe u drejtova nga dera.
— Rinesa! Ndal! — thirri Erioni, por unë nuk u ktheva.
Pas shpine shpërtheu një zhurmë e çrregullt: zëra të irrituar, britma të habitura, të qeshura nervoze. Drita bërtiste për mosmirënjohje dhe mungesë respekti.
Sapo dola jashtë, ajri i freskët më mbushi mushkëritë. Më në fund po merrja frymë.
Pas pesë minutash telefoni nisi të dridhej pa pushim. Erioni. Pastaj Drita. Sërish Erioni. Edhe Elsa, motra e Dritës. E hodha në heshtje dhe thirra një taksi.
Në shtëpi mbretëronte qetësia — fëmijët i kishim lënë te mamaja ime. Hoqa fustanin, lava grimin dhe përgatita një çaj kamomili. U ula pranë dritares dhe vështrova qytetin e natës.
Erioni u kthye rreth mesnatës. Hyri me hapa të lehtë, sikur të shmangte një përplasje të drejtpërdrejtë. Më gjeti në kuzhinë, me filxhanin tashmë të ftohtë përpara.
— A e kupton çfarë bëre? — zëri i tij dridhej. — E ke idenë çfarë skene krijove?
— Plotësisht, — iu përgjigja.
— Mamaja ime është në krizë! Të ftuarit mbetën pa fjalë! U detyrua t’u kërkonte para njerëzve për të mbyllur faturën! E imagjinon sa turp përjetoi?
— Po, e imagjinoj, — e pashë drejt në sy. — Po ti, a e ke menduar ndonjëherë sa turp kam përjetuar unë gjatë gjithë këtyre viteve? Kur unë e mbaja financiarisht nënën tënde, ndërsa ajo fliste pas shpine dhe…