“Thuaji Rinesës që gjiza ishte shumë e mirë.” Thuaji Rinesës… Sikur të isha postiere mesazhesh e jo njeriu që kishte nxjerrë para nga llogaria për t’i paguar ato ushqime.
Nuk fola. Sërish zgjodha heshtjen.
Megjithatë, brenda meje kishte nisur një lëvizje e padukshme. Fillova të vërej hollësira që më parë i kaloja pa i analizuar. Si për shembull mënyrën se si Drita Gjoni, kur mblidhej me të afërm, fliste për Erionin si për djalin ideal: sa i përkushtuar ishte, ç’dhurata i bënte, sa shumë e ndihmonte. Emri im nuk përmendej kurrë. As edhe rastësisht. Pastaj e dëgjoja tek u ankohej shoqeve se nusja e saj ishte gjithmonë në punë, s’rrinte në shtëpi, i kishte lënë pas dore fëmijët. Ose kur ndalej para albumeve familjare dhe psherëtinte me zë të lartë: “Ah, Erion, mund të kishe zgjedhur një grua më të bukur…”
Ndërkohë, unë vazhdoja të transferoja para. Tridhjetë mijë lekë çdo muaj. Pastaj dyzet. Më pas pesëdhjetë. Ndonjëherë edhe më tepër.
Në fillim të shtatorit, Drita Gjoni bëri njoftimin me solemnitet:
— Në nëntor mbush gjashtëdhjetë vjeç. Datë e rrumbullakët. Duhet festuar siç e meriton.
Ishim ulur në kuzhinën e saj — unë, Erioni dhe fëmijët. Ajo po shpërndante çajin në filxhanë, me atë sigurinë e patundur të dikujt që nuk dyshon asnjëherë se dëshirat e veta do të plotësohen.
— Dua restorant. Të paktën tridhjetë të ftuar. Çdo gjë me klas: tavolinat, muzika, fotograf profesionist. Të mbetet në mendje. Do të më ndihmoni, apo jo?
Erioni pohoi menjëherë.
— Patjetër, mami. Mos u shqetëso.
Unë vazhdova të pija çajin në heshtje. Një ftohtësi e hollë më përshkoi kraharorin.
— Rinesa, shiko ndonjë restorant të mirë, — më tha Erioni rrugës për në shtëpi. — Ti merr vesh më shumë nga këto gjëra.
— Për tridhjetë veta, në një vend dinjitoz, duhen rreth treqind mijë lekë, — i thashë qetë. — Me pije, muzikë dhe dekor.
— Po ç’rëndësi ka? Kemi kursime.
— Kursimet tona, — theksova.
— Rinesa, është ditëlindja e mamit. Gjashtëdhjetë vjet nuk janë pak. Është e rëndësishme.
E pashë gjatë. Dhjetë vjet bashkë, dy fëmijë, një shtëpi e ndërtuar me mund, një karrierë e konsoliduar… dhe ai nuk shihte asgjë. Nuk kuptonte si po përdoreshim. Nuk ndiente padrejtësinë. Nuk dallonte as lodhjen time.
— Mirë, — thashë më në fund. — Do merrem unë.
Gjeta restorantin. Rezervova sallën më të mirë të banketeve. Hartova menunë sipas listës me tridhjetë pika që Drita Gjoni ma dërgoi me mesazh. Porosita kompozime me lule, sigurova moderatorin dhe muzikantët, firmosa marrëveshje me fotografin.
Çdo mbrëmje binte telefoni.
— Rinesë, a mund ta bëjmë tortën me tre kate? — pyeste ajo. — Merr ndonjë shampanjë më cilësore, se do vijnë njerëz me pretendime. Kamerierët do kenë papion? Po ndonjë fishekzjarr në fund, a rregullohet?
Unë thosha “po” për gjithçka. Fatura rritej çdo ditë.
— Ndoshta duhet ta thjeshtojmë pak, — propozoi me zë të ulët Erioni kur i tregova preventivin përfundimtar.
— Tani është vonë, — iu përgjigja. — Çdo gjë është paguar dhe nënshkruar.
Ai psherëtiu dhe nuk foli më.
Dita e jubileut erdhi më e butë nga sa pritej për nëntor — rreth pesë gradë mbi zero, pa asnjë gjurmë dëbore. Zgjodha një fustan të zi, të thjeshtë, pa shkëlqim. Nuk doja t’ia zbehja vëmendjen festueses.
Drita Gjoni na priti në restorant e kuruar deri në detaj: fustan bordo, flokë të rregulluara rishtas, thonj të lyer, grim i kujdesshëm. Dukej vërtet festive dhe e kënaqur.
— Sa bukur qenka bërë! — tha ajo duke soditur sallën me sy që i ndritnin. — Erion, je djalë për kokë!
Unë qëndroja pranë tij. Ishte sikur të mos ekzistoja.
Të ftuarit nisën të vinin njëri pas tjetrit — kushërinj, fqinjë, shoqe të vjetra, ish-kolegë. U bëmë rreth tridhjetë e pesë veta, madje më shumë se parashikimi. Salla u mbush me zëra, përqafime dhe urime.
Drita Gjoni i pranonte dhuratat me madhështi, si një mbretëreshë që fal buzëqeshje me kursim. Kur erdhi radha jonë, Erioni i dorëzoi një zarf.
— Gëzuar ditëlindjen, mami.
Brenda ishin njëqind mijë lekë. Paratë e mia, nga shpërblimi i fundit.
— Faleminderit, bir, — e puthi ajo me përmallim. Sytë e saj nuk u kthyen asnjë çast nga unë.
Mbrëmja mori rrjedhën e vet: tostet, performancat muzikore dhe urimet nisën të ndërrojnë njëra-tjetrën në një ritëm gjithnjë e më të zhurmshëm.