Nëna ime lëshoi një të qeshur përçmuese dhe tha me një ton therës:
— Burri yt është i dashuruar me motrën tënde, jo me ty. Jepja shtëpinë dhe paratë.
Nuk pata as forcë të lutesha e as dëshirë të qaja. Firmosa dokumentet e divorcit pa zhurmë, pa skenë, pastaj ngrita sytë, buzëqesha lehtë dhe thashë vetëm kaq:
— Le ta marrë ç’të dojë… por ajo që menduat se do të ma rrëmbenit, do të mbetet e imja.
Vjosa Pano kishte një talent të rrallë: çdo kuzhinë e kthente në sallë gjyqi, ku ajo ishte njëherazi prokurore dhe gjykatëse. Atë mëngjes qëndronte pranë ishullit prej mermeri, me krahët e kryqëzuar dhe me një buzëqeshje të mprehtë, të ushqyer nga vite të tëra zhgënjimi të përpunuar me kujdes.
Sytë e saj lëviznin nëpër shtëpinë time sikur po e ndante në copa të padukshme, si të ishte tashmë pronë për t’u shpërndarë. Zëri i saj rrëshqiti në ajër i ftohtë, i sigurt, me qetësinë arrogante të dikujt që beson se e ka shkruar vetë fundin e historisë.
— Burri yt e do Sarën, jo ty, Eriola, — tha ajo, dhe çdo rrokje pikonte kënaqësi përçmuese. — Mos e zvarrit më këtë poshtërim. Kaloja gjithçka Sarës: shtëpinë, kursimet… Le ta mbyllim këtë rrëmujë si duhet.
Çajniku në sobë fishkëlliu me një tingull të mprehtë, duke çarë heshtjen si një alarm paralajmërues. Megjithatë unë nuk reagova menjëherë. Habia ka aftësinë e çuditshme të ngadalësojë kohën; çdo frymëmarrje bëhet e vetëdijshme, e brishtë, sikur mund të thyhet me një prekje.
Unë jam Eriola Tahiri dhe pothuajse gjithë jetën time e kam shpenzuar duke ndjekur një miratim që Vjosa e jepte me pikatore, si një negociatore që ruan me fanatizëm një pasuri të kufizuar. Në botën e saj, dashuria nuk vinte falas; gjithmonë shoqërohej me kushte, me pazare të heshtura. Ndërsa motra ime, Sara Dushku, e kishte përvetësuar herët artin e përfitimit me buzëqeshje: një pamje e ëmbël, një përqafim i ngrohtë, dhe ndërkohë dora që zgjatej për të marrë atë që dëshironte.
Kur u martova me Agim Kastratin, mendova se kisha gjetur të kundërtën e gjithçkaje që më kishte munguar në familje: qëndrueshmëri, ngrohtësi, një thjeshtësi të qetë që nuk kërkonte llogari. Me të, besoja se jeta mund të ishte pa pazare, pa kushte të fshehta.
Por ajo bindje u shemb në një pasdite të zakonshme, krejt papritur. Tableti i Agimit ishte lënë në karikim mbi komodinën e dhomës së ndenjjes kur në ekran u shfaq një njoftim.
“Ende po mendoj për mbrëmjen e djeshme. Më mungon që tani. S.”
Zemra më rrahu me forcë, aq sa më dhembi kraharori. Me gishta që më dridheshin, hapa bisedën dhe përpara meje u shfaqën fotografi që nuk kishin nevojë për asnjë shpjegim: