Ato imazhe ishin mjaftueshëm të qarta për të shuar çdo grimë dyshimi që mund të më kishte mbetur. Dora e Sara Dushkut qëndronte me një familjaritet sfidues mbi kraharorin e Agim Kastratit; në cep të pasqyrës dallohej reflektimi i një dhome hoteli, ndërsa afërsia e fytyrave të tyre fliste për një tradhti aq të hapur, sa më dukej absurde ta pranoja si reale. Një ndjesi e ftohtë më përshkoi shtyllën kurrizore.
Sigurisht që Vjosa Pano ishte në dijeni. Ajo nuk hynte kurrë në një lojë pa siguruar më parë daljen fitimtare. Çdo hap i saj ishte i llogaritur, çdo “rastësi” e përgatitur me kujdes.
Kur Agimi u kthye në shtëpi atë mbrëmje, instinkti më shtynte të bërtisja, të përplasja dyer e të thyeja gjithçka përreth. Por nuk i dhashë vetes atë luks. Me një qetësi që edhe mua më trembi, i tregova karrigen përballë.
“Ulu, Agim. Sonte do të flasim pa maska,” thashë, dhe zëri më doli i rrafshët, pothuaj i huaj.
Për disa sekonda të ngarkuara ai mohoi gjithçka. Pastaj vendosa tabletin mbi tavolinë, mes nesh. Ishte provë që nuk linte hapësirë për interpretim. Supet iu varën, sikur pesha e së vërtetës ta kishte shtypur më në fund.
“Nuk ishte e planifikuar… ndodhi,” belbëzoi ai. “Ti ke qenë e largët kohët e fundit. Puna… shtëpia… gjithmonë e zhytur në mbajtjen e gjithçkaje në këmbë.”
Ironia më shtrëngoi kraharorin. Shtëpia për të cilën fliste ishte blerë vite para martesës sonë, me kursimet e mia, në emrin tim. Megjithatë, sa herë i leverdiste, nëna e tij e quante “pronë familjare”, sikur dokumentet të ishin thjesht detaje të parëndësishme.
Të nesërmen, Sara pati guximin të paraqitej vetë. Fytyra i ishte veshur me një keqardhje të stërvitur, por sytë i rrëshqisnin vazhdimisht drejt Agimit.
“Nuk doja të përfundonte kështu,” tha me një zë të butë. “Ndjenjat nuk komandohen.”
Pas saj qëndronte Vjosa, me një shprehje të ëmbël që mezi fshihte triumfin. Dukej sikur po rregullonte një gabim të vjetër administrativ, jo sikur po shkatërronte një martesë.
Unë, nga ana ime, kërkova menjëherë Arjana Elezin. Zëri i saj i qetë, profesional, ishte spiranca që më duhej.
“Ke të drejtë të copëtohesh nga dhimbja,” më tha ajo prerë. “Por mos lejo që emocionet të turbullojnë gjykimin juridik apo të cenojnë mbrojtjen tënde financiare.”
Atë natë u mbylla mes kontratave të hipotekës, marrëveshjeve pasurore martesore dhe neneve të ligjit. Rreshtat herë pas here më shpërbëheshin para syve nga lodhja, por vendosmëria më mbante zgjuar, e kthjellët dhe e përqendruar në çdo detaj që do të përcaktonte hapin tim të ardhshëm.