— Gentian, e dëgjove çfarë po thotë nëna jote?.. — zëri i Denisës dridhej lehtë, por ajo mundohej ta mbante nën kontroll.
Gentiani u zbeh dukshëm. Sytë i lëviznin pa qetësi, herë nga e shoqja, herë nga e ëma, sikur kërkonte një rrugëdalje që nuk ekzistonte.
— Mami, prit… ta flasim qetë këtë punë…
— Çfarë ka për t’u diskutuar? — ia preu fjalën Mimoza Tola me ton të prerë. — Je djali im dhe e ke për detyrë të më sigurosh një pleqëri të denjë. Gjithë jetën kam sakrifikuar për ju, për ty dhe për Dritanin. Tani është koha të ma ktheni. Vendimin e kam marrë: dhomën e madhe do ta marr unë, ka më shumë dritë. Ju të dy mund të sistemoheni në të voglën. Ose, nëse s’ju pëlqen, gjeni një shtëpi tjetër.
Denisa mbylli sytë për një çast dhe numëroi ngadalë deri në dhjetë. Pastaj thithi thellë ajrin dhe e ngriti kokën.
— Zonja Mimoza, kjo banesë është pronë e imja. E kam blerë me kursimet e mia dhe me ndihmën që më dhanë prindërit. Këtu do të jetoj unë me bashkëshortin tim, dhe askush tjetër. Ju lutem, merrni sendet dhe largohuni.
E ëma e Gentianit shpërtheu në një të qeshur të mprehtë, që therëse si thikë.
— Ja ku arritëm! Po më jep urdhra ti mua? E di kush jam unë? Jam nëna e burrit tënd! Pa mua nuk do të ekzistonte as ai, as kjo martesë!
— Mami, të lutem, qetësohu… — u përpoq të ndërhynte Gentiani, por zëri i tij mezi dëgjohej.
— Hesht! — i bërtiti ajo. — Je burrë apo leckë? Gruaja të ka hipur mbi kokë dhe ti nuk guxon as të flasësh!
Denisa bëri dy hapa përpara dhe u vendos mes tyre.
— Mjaft. Po jua them për herë të fundit: merrni gjërat dhe dilni nga shtëpia ime. Tani.
— Nuk shkoj askund! — Mimoza përplasi këmbën me nervozizëm. — Çdo gjë është vendosur. Banesën time do t’ia lë Dritanit, unë do të jetoj këtu. Ti, Denisa, je egoiste dhe mosmirënjohëse. Të moshuarit duhen respektuar!
— Respekti fitohet me sjellje, nuk imponohet me zë të lartë, — tha Denisa me një ftohtësi që ngrinte gjakun.
Mimoza u kthye vrullshëm, rrëmbeu njërën nga valixhet dhe u drejtua për nga dhoma e madhe.
— Mbaroi muhabeti. Po filloj të sistemoj gjërat e mia.
Diçka brenda Denisës u këput. Ajo e arriti me dy hapa të shpejtë, ia tërhoqi valixhen nga dora dhe e hodhi përsëri në korridor.
— Dilni menjëherë nga banesa ime! — foli ajo me zë të ulët, por të hekurt. — Menjëherë!
— Gentian! — ulëriu Mimoza. — A po e sheh si sillet? Do ta lejoni të flasë kështu me nënën tënde?!
Gentiani qëndronte pranë murit, i zbehtë, me duart e varura përgjatë trupit.
— Mami… ndoshta s’është momenti… Mund ta diskutojmë një herë tjetër, kur të jemi më të qetë…
— S’është momenti?! — zëri i saj u ngrit edhe më lart. — Në anën e kujt je ti?
— Në anën time, — ia ktheu Denisa pa hezitim. — Sepse kjo është shtëpia jonë, familja jonë. Ju jeni këtu pa ftesë. Gentian, ndihmoje nënën tënde t’i çojë valixhet deri te dera.
Mimoza vuri dorën në kraharor, sikur po i merrej fryma.
— Oh, zemra… po më shtrëngon… Kështu ma shpërblen? Unë të kam dashur si vajzën time…
— Mjaft me teatrin, — tha Denisa dhe hapi derën kryesore. — Ju lutem, dilni. Dhe herën tjetër mos ejani pa paralajmërim.
Në atë çast, Mimoza e kuptoi se kontrolli po i rrëshqiste nga duart. Kapi dy çantat me vrull, ndërsa të tretën e tërhoqi zvarrë drejt daljes.
— Gentian, do të pendohesh për këtë! Jam nëna jote! Vërtet zgjedh atë grua në vend të meje?!
Gentiani uli kokën dhe vështroi dyshemenë pa nxjerrë zë.
Mimoza u ndal në prag, fytyra e saj e shtrembëruar nga zemërimi, dhe për një çast dukej sikur po kërkonte fjalët e fundit për të goditur edhe më fort.