— Mirë pra. Nëse kështu e doni… atëherë ju mallkoj të dyve! Do ta shihni si do të jetoni në këtë shtëpi, si në ferr! Do t’ju vijë dita dhe do ta paguani shtrenjtë!
Dera u përplas me forcë sapo Mimoza Tola kaloi pragun. Zhurma e saj ushtoi në korridor. Denisa qëndroi për disa sekonda pa lëvizur, pastaj u mbështet pas murit, duke nxjerrë frymën ngadalë, sikur po përpiqej të çlironte gjithë tensionin e mbledhur. Duart i dridheshin lehtë dhe zemra i rrihte aq fort, sa i gumëzhinin veshët.
Gentiani ishte ulur përdhe, me bërrylat mbi gjunjë dhe fytyrën të fshehur në pëllëmbë.
— Pse u solle ashtu me të? — murmuriti ai pa e ngritur kokën. — Është nëna ime…
Denisa u ul pranë tij, duke e parë drejt në sy.
— Dëgjo me kujdes. Nëna jote erdhi këtu me valixhe, deklaroi se do të jetojë në këtë apartament dhe na urdhëroi të largoheshim. E kupton çfarë do të thotë kjo?
Ai heshti një çast.
— Është e trazuar për shkak të Dritanit… Nuk ka ku të shkojë…
— Si nuk ka? Ka shtëpinë e saj! — zëri i Denisës u bë më i prerë. — Dhe nëse Dritan Rrota martohet, ai dhe gruaja e tij le të vendosin vetë ku do të jetojnë: me nënën apo më vete. Kjo nuk është barra jonë. Gentian, nëse ti nuk vendos kufij me nënën tënde, martesa jonë nuk do të zgjasë.
Ai ngriti kokën ngadalë; në sytë e tij lexohej hutim.
— E ke seriozisht?
— Shumë seriozisht. Unë nuk do ta ndaj apartamentin që e kam blerë me kursimet e mia dhe me ndihmën e prindërve të mi me nënën tënde. Ky është kufiri im. Nëse ti nuk e respekton, atëherë nuk kemi rrugë të përbashkët.
Gentiani qëndroi gjatë në heshtje. Më pas pohoi me kokë.
— Mirë. Do të flas me të. Do t’ia shpjegoj që kjo është e pamundur.
— Jo — Denisa tundte kokën. — Koha për shpjegime ka kaluar. Nesër do të thërras një bravandreqës dhe do të ndërrojmë çelësin. Ti do të kesh vetëm një palë çelësa. Vetëm një. Nëse marr vesh se ia ke dhënë dikujt tjetër, apo e ke futur këtu pa dijeninë time, unë do të paraqes kërkesë për divorc. Menjëherë. Pa diskutime.
Ai u drodh lehtë.
— Po bën shaka?
— Po mbroj hapësirën time dhe jetën time. Gentian, të dua. Por nuk do të lejoj që Mimoza të drejtojë martesën tonë. Zgjidh: ose me mua, ose me të. Nuk ka mes.
Ai kaloi dorën mbi fytyrë, si të donte të hiqte lodhjen që e rëndonte. Supet iu ulën.
— Jam me ty. Ke të drejtë. Nëna e kaloi masën.
Denisa e përqafoi fort.
— Faleminderit. Atëherë jemi dakord: ndërrojmë bravën, ti mban një palë çelësa, dhe nëna jote hyn vetëm kur ta ftojmë. Në rregull?
— Në rregull — u përgjigj ai me zë të ulët.
Të nesërmen, Denisa thirri mjeshtrin. Ai e zëvendësoi shpejt bravën e vjetër me një më të sigurt. Ajo mbajti dy palë çelësa për vete dhe një ia dorëzoi Gentianit.
— Ki kujdes. Mos e humb, mos ia jep askujt dhe mos bëj kopje pa dijeninë time, dakord?
— Dakord — pohoi ai.
Në mbrëmje, telefoni ra. Ishte Mimoza Tola. Gentiani doli në ballkon dhe bisedoi gjatë. Denisa dëgjonte vetëm copa fjalësh: “Mami, kuptoje… është shtëpia e saj… nuk mundem… më fal…”
Kur u kthye brenda, fytyra i ishte ngrirë nga tensioni.
— Është shumë e lënduar. Thotë se e tradhtova.
— Nuk e tradhtove. Thjesht zgjodhe familjen tënde. Dhe kjo është gjëja e duhur.
Ai e shtrëngoi Denisën në krahë, duke fshehur fytyrën në flokët e saj.
— Shpresoj të qetësohet gjithçka.
Denisa nuk foli. E njihte mjaftueshëm Mimozën për ta ditur se ajo nuk tërhiqej lehtë. Por tani, brenda mureve të apartamentit të saj, me bravën e re dhe kufijtë e vendosur qartë, ndjeu një qetësi të fortë. Këtë betejë e kishte fituar. Dhe ishte gati të mbronte territorin e saj sa herë që të ishte e nevojshme.