– Dafina, më mirë mos e merr atë pjatë. Ka sallatë me majonezë. S’të bën mirë, – tha Arbeni pa i hequr sytë nga mishi që po piqej në skarë. Dhe qeshi me zë, si të kishte bërë ndonjë batutë të shkëlqyer.
Rreth tavolinës ishim dymbëdhjetë vetë. Verandë verore në shtëpinë tonë. Mishrat i kisha përgatitur që në mëngjes, me një marinadë që e kisha përsosur për tre vite rresht. Edhe sallata, për ironi, ishte recetë e imja.
Prej shtatë vitesh ai sillej njësoj. Që nga dita kur Bledari e solli për herë të parë për t’u njohur me mua. Arbeni më mati me sy nga koka te këmbët, fishkëlliu dhe tha: “Ore Bledar, s’e dija që kishe dobësi për format e mbushura.” Unë buzëqesha atëherë. Mendova se ishte shaka. E trashë, por gjithsesi shaka.
Gabova.
Unë dhe Bledari u martuam tetë vite më parë. Isha dyzet vjeçe, ai tridhjetë e tetë. Të dy nga një martesë e mëparshme. Ai punonte inxhinier në një zyrë projektesh, ndërsa unë kisha hapur tashmë pikën e dytë të “Ëmbëlsia”. Rrjet pastiçerish – i ngritur nga unë, nga zero. Pa kredi, pa ndihmë familjare. Për tre vite çdo Lek e riktheva në biznes. Kur u martuam ishin dy dyqane. Sot janë pesë.
Arbeni është shok i Bledarit që nga klasa e parë. Janë rritur bashkë, kanë kryer shërbimin ushtarak bashkë, çdo tetor shkojnë për peshkim si ritual i shenjtë. Për burrin tim, ai është më shumë se mik – është si vëlla. E kuptoja këtë. Prandaj edhe heshtja.
Arbeni drejton një agjenci marketingu, “Breeze Media”. Merret me logo, ambalazhe, menaxhim rrjetesh sociale. Për ta thënë troç, e mban mirë biznesin. Por një gjë nuk e dinte. Gjashtë vite më parë më duhej një kompani për ribrandimin e rrjetit tim – identitet i ri vizual, menu, tabela, paketim. Menaxherja ime, Klea, më solli tre alternativa. Njëra prej tyre ishte pikërisht “Breeze Media”. Ofruan çmimin dhe afatet më të mira. Kontratën e firmosa përmes shoqërisë sime “Konditer-Plus” sh.p.k. Person kontakti vendosa Klean. Për gjashtë vite me radhë, Arbeni ka punuar për kompaninë time pa e ditur se pagesat vinin nga gruaja e mikut të tij më të ngushtë.
Katër milionë e tetëqind mijë Lekë në vit. Ky është buxheti im vjetor për agjencinë e tij. Dizajni i menuve, fushatat sezonale, hapja e pikave të reja, menaxhimi online. Çdo muaj – katërqind mijë Lekë, të rregullta si ora.
Bledari ishte në dijeni. I kërkova të mos i tregonte Arbenit. Nuk doja që miqësia të përzihej me paratë. Dhe ai e mbajti fjalën.
Ndërkohë, Arbeni vazhdonte me batutat e tij.
Atë mbrëmje në verandë, pasi vendosa pjatën e fundit – perime të pjekura – u ula pranë Bledarit. Arbeni po mbushte gotat me verë. Hana, gruaja e tij, rrinte përballë dhe shikonte pjatën. Ajo gjithmonë shikonte pjatën kur ai fillonte.
– Dafina, të paktën për verë mund të dobësoheshe pak, – tha ai duke i zgjatur gotën Hanës. – Apo rri me pareo në plazh?
Heshtje. Dikush pastroi fytin me siklet. Dora e Bledarit u vendos mbi gjurin tim. Gjesti i zakonshëm: “Durim. Nuk e ka me të keq.”
E mora gotën, e vështrova Arbenin drejt në sy.
– Arben, a e di që agjencia jote ende s’e ka mbyllur kredinë e zyrës? – e thashë qetë, si të përmendja temperaturën jashtë. E dija nga Klea; njëherë kishin vonuar dorëzimin e materialeve dhe kishin përmendur probleme me qiranë.
Buzëqeshja iu drodh për një çast. Pastaj u përpoq ta mbulonte me të qeshur.
– Nga i di ti këto punët e mia? Ta ka thënë Bledari? – rrotulloi gotën në dorë. – Vëlla, po ç’po nxjerr sekretet?
Bledari nuk foli.
E mbarova verën. Arbeni kaloi te futbolli, pushimet, makina e re. Lista e zakonshme. Mendova: s’është hera e parë. Do ta kaloj edhe këtë.
Kur të ftuarit u larguan, po laja enët. Bledari më përqafoi nga pas.
– Ma fal për të. Ai kështu është.
– E di si është, – iu përgjigja. – Por “kështu është” nuk është justifikim.
Ai më puthi në qafë dhe shkoi të flinte. Unë mbeta te lavamani. Uji i nxehtë më rridhte mbi duar, por nuk ndjeja asgjë. Vetëm lodhje. Shtatë vite të njëjtash talljesh. Shtatë vite faljesh nga Bledari. Shtatë vite heshtjeje rreth tavolinës.
Një muaj më vonë, Arbeni telefonoi. Na ftoi në ditëlindjen e tij. Dyzet e dy vjeç.
I përgatita një tortë. Ndoshta ishte marrëzi. Por jam pastiçere. Torte me tre kate, me glazurë çokollate dhe dekor karamel. Gjashtë orë punë pa ndërprerje. Bezeja veç, kremi veç, zbukurimet veç. Pesha – afro katër kilogramë.
Bledari e mbajti kutinë deri te makina me kujdes, si të ishte foshnjë.
– Është fantastike, – tha ai. – Arbeni do të mbetet pa fjalë.
Pa fjalë mbeti. Por jo në mënyrën që prisnim.
Njëzet të ftuar. Restoranti që Arbeni kishte marrë me qira për mbrëmjen…