…që Arbeni kishte rezervuar për atë mbrëmje ishte zbukuruar me një tavolinë të gjatë, mbuluar me mbulesa të bardha dhe me muzikë live që rridhte butë në sfond. Hana kishte veshur një fustan të ri, rrinte e heshtur si zakonisht. Në qendër të vëmendjes ishte Arbeni. I nxirë nga dielli, me buzëqeshje të bardhë dhe këmishë që kushtonte sa një pagë mujore, ai përqafonte çdo të ftuar, u binte shpatullave burrave dhe u puthte dorën grave. Karizmatik. Të paktën për ata që nuk e njihnin nga afër.
Vendosa kutinë e tortës mbi një tryezë anësore dhe ngrita kapakun. Ëmbëlsira shkëlqeu nën dritat e sallës; fijet e karamelit pasqyronin si ar i shkrirë. Disa prej të ftuarve u afruan menjëherë dhe nxorën telefonat për ta fotografuar.
– Kush e ka përgatitur? – pyeti një zonjë me fustan ngjyrë vere.
– Unë, – thashë qetë.
– Je pastiçere?
– Po.
Në atë çast u shfaq Arbeni. Hodhi sytë mbi tortë, pastaj mbi mua.
– Dafina, – tha me një buzëqeshje të shtirur, – torta është mbresëlënëse, s’ka fjalë. Veç ndoshta do ishte më mirë ta kurseje gjithë atë krem për vete, apo jo? – qeshi dhe iu kthye të tjerëve. – Dafina jonë ka dobësi për të ëmblat. Duket, apo jo?
Më goditi lehtë në shpatull, sikur sapo kishte bërë një shaka të pafajshme.
Qëndroja pranë tortës katërkilogramëshe që më kishte marrë gjashtë orë punë, ndërsa njëzet palë sy më vështronin. Disa ulën kokën. Disa buzëqeshën me siklet. Hana u përqendrua te gota e saj, si të ishte gjëja më interesante në botë.
Brenda meje u dëgjua një klikim i thatë. Jo shpërthim. Jo britmë. Thjesht një mbyllje.
– Arben, – fola me zë të qëndrueshëm, – kjo tortë kushton dymbëdhjetë mijë lekë. Kam punuar gjashtë orë për të. Sapo ofendove personin që të solli një dhuratë të punuar me dorë. Prandaj do ta marr me vete.
Mbylla kapakun.
Ra një heshtje e rëndë; nga kuzhina dëgjohej vetëm pika e ujit që binte diku.
– Po bën shaka? – ai puliti sytë.
– Aspak.
E ngrita kutinë. Katër kilogramë. Duart nuk më dridheshin. U ktheva dhe dola.
Bledari më arriti te parkimi.
– Dafina, prit pak.
– Do të pres në makinë.
– Ai nuk e kishte me qëllim. Thjesht…
– Bledar, – vendosa kutinë mbi kofano. – “Thjesht” kështu është prej shtatë vitesh. Në çdo takim. Para të gjithëve. Nuk dua më të bëj sikur është normale. Hajde të ikim.
U larguam. Të nesërmen tortën e çova në pastiçeri; u shit brenda një ore.
Gjatë rrugës Bledari nuk foli. Në shtëpi tha vetëm:
– U mërzit.
– Edhe unë, – iu përgjigja.
Atë mbrëmje qëndrova vetëm në kuzhinë. Qetësi jashtë, filxhan çaji në dorë. Mendova se dymbëdhjetë mijë lekë nuk janë fundi i botës. As gjashtë orë pune. Por fakti që njëzet veta panë si mora mbrapsht dhuratën time – kjo ishte diçka tjetër. Nuk e dija nëse kisha vepruar drejt. Por shpatullat i mbaja drejt. Dhe kjo kishte peshë.
Dy javë më vonë Arbeni telefonoi sikur s’kishte ndodhur asgjë. Na ftoi në një festë pranë pishinës. “Këtë herë pa torta,” – shtoi me humor.
Nuk doja të shkoja. I thashë Bledarit se nuk do të merrja pjesë. Ai tundi kokën. Pas dy ditësh më tha:
– Dafina, do të jenë Endriti me Rozafën. Edhe Marseli. S’jemi parë prej kohësh. Nuk po të kërkoj të pajtohesh me Arbenin. Thjesht hajde për mua.
Për të. Tetë vite “për të”. Çdo festë, çdo fundjavë e përbashkët, çdo mbledhje e kotë. Llogarita: në shtatë vjet ishim takuar me Arbenin rreth gjashtëdhjetë herë. Tetë a dhjetë herë në vit. Asnjë pa ndonjë koment për peshën time, për ushqimin tim, për trupin tim, për rrobat e mia.
Gjashtëdhjetë takime. Gjashtëdhjetë poshtërime. Dhe unë çdo herë buzëqeshja, ose heshtja, ose largohesha në një dhomë tjetër. Pastaj Bledari përsëriste: “Nuk e ka me të keq”.
Shkova.
Arbeni kishte shtëpi jashtë qytetit. Oborr i madh, pishinë, kënd për skarë. Gjithçka e kuruar, gjithçka e shtrenjtë. I pëlqente ta demonstronte suksesin e tij: shezlongë të bardhë, ndriçim blu në ujë, altoparlantë me muzikë. Ishim tetëmbëdhjetë veta. Gjysmën i njihja, gjysmën jo.
Vesha rroba banje të mbyllura dhe një tunikë sipër. Numri pesëdhjetë e dy – po, jam grua me forma. E di shumë mirë. E di çdo mëngjes kur çohem, vishem dhe shkoj në punë, ku drejtoj pesë pastiçeri dhe paguaj rrogat e tridhjetë e dy punonjësve. Pesha ime është çështja ime. Jo e tij.
Ora e parë kaloi pa incidente. Arbeni ishte i zënë me mishin në skarë dhe me të ftuarit e rinj. Unë rrija në një shezlong, pija limonadë dhe bisedoja me Rozafën. E doja Rozafën. Edhe ajo ishte trupmadhe dhe kishte duruar batuta nga Arbeni, por më rrallë – ata takoheshin vetëm disa herë në vit.
Pastaj ai u afrua. Me gotë në dorë, me buzëqeshjen e zakonshme, i nxirë dhe në formë. U ndal pranë meje.
– Dafina, pse nuk futesh në pishinë? Uji është i ngrohtë.
– Nuk kam dëshirë, – thashë.