– Hë, mos u bëj kështu! Të gjithë po lahen. Apo ke frikë se mos e mbush pishinën?
Dikush qeshi nën zë. Dy a tre veta. Të tjerët bënë sikur nuk dëgjuan asgjë.
Nuk ia ktheva. U ktheva nga Rozafa dhe vazhdova fjalinë që kisha lënë pezull. Mendova se do të kalonte. Si gjithmonë. Ai do të hidhte një thumb, unë do ta gëlltisja, mbrëmja do të mbaronte dhe ne do të largoheshim.
Por Arbeni nuk u zmbraps. Qëndronte pas shezlongut tim. E ndieja praninë e tij, hijen mbi shpatulla.
Pastaj bërtiti, me zë të lartë që ta dëgjonin të gjithë:
– Hë, moj e trashë budallaqe! Hidhju në ujë!
Dhe më shtyu. Me të dyja duart, fort, drejt e në shpinë. Ishte çasti kur sapo isha ngritur për t’u larguar prej tij dhe ndodhesha buzë pishinës.
Uji më përplasi gjithë trupin. Një djegie klori më hyri në hundë. Tunika u rëndua menjëherë, u ngjit pas meje dhe më tërhoqi poshtë. Dola me zor në sipërfaqe dhe u kapa pas bordurës. Në vesh më ushtonte. E pashë sipër: ai qeshte, ngrinte supet, hapte duart sikur të thoshte “ishte shaka”.
Tetëmbëdhjetë palë sy. Disa qeshnin. Disa heshtnin. Bledari vraponte nga skara drejt meje. Hana ishte zbehur si letër.
Dola vetë nga pishina. Pa ndihmë. Rrobat më rrinin ngjitur pas trupit. Flokët më piknin mbi ballë. Telefoni në xhepin e tunikës – i vdekur. Tetëdhjetë mijë lekë të shndërruara në leckë të lagur.
Mora një peshqir nga shezlongu më i afërt. U mbështolla, fshiva fytyrën. Duart nuk më dridheshin. Kjo më habiti më shumë se gjithçka.
– Arben, – thashë qetë. – Sapo më shtyve në pishinë pa pëlqimin tim. Ma shkatërrove telefonin. Kushton tetëdhjetë mijë lekë. Pres që t’i kalosh deri nesër.
E ndërpreu të qeshurën për një çast të shkurtër. Pastaj buzëqeshi sërish.
– Dafina, mos e dramatizo. Ishte shaka. Bli një tjetër.
– Paratë deri nesër, – e përsërita. – Përndryshe bëj kallëzim. Kjo nuk është humor, Arben. Është dhunë.
Ra heshtje. Edhe muzika dukej sikur u zbeh.
Bledari qëndronte pranë meje, i lagur edhe ai – kishte kërcyer për të më ndihmuar, por unë kisha dalë vetë.
– Ikim, – tha ai. Dhe për herë të parë në shtatë vite nuk shtoi “nuk e pati me qëllim”.
Në makinë u ula mbi peshqir. Nga sedilja pikonte ujë. I lagur trupi, e ftohtë mendja. Isha e zemëruar, por jo me zjarr. Ishte një zemërim i kthjellët, i akullt, si mëngjes janari.
Arbeni nuk dërgoi asnjë lek. As të nesërmen, as pas tri ditësh, as pas një jave. Në vend të kësaj, i shkroi Bledarit: “Thuaji tëndes të mos bëjë skena. Shaka është shaka. Dhe le të falënderojë që e duroj në takimet tona.”
Bledari ma tregoi mesazhin pa thënë fjalë. E lexova. Brenda meje diçka ndryshoi përfundimisht. Nuk u thye – u zhvendos. Si një levë që më në fund gjen pozicionin e duhur.
Një javë më vonë organizuam një darkë në shtëpi. Gjysmë miqësore, gjysmë biznesi. Kisha ftuar dy partnerë të mundshëm për ekskluzivitetin tim. Bledari – kolegët e vet. Arbeni u vetëftua. Telefonoi Bledarin: “Dëgjova që keni mbledhje. Vij me Hanën.” Bledari më pyeti. Unë thashë: le të vijë.
Dymbëdhjetë veta rreth tryezës së gjatë në sallonin tonë. E njëjta dhomë. Gatova për dy ditë rresht. Jo për t’i bërë përshtypje Arbenit, por sepse mes të ftuarve ishin Nard dhe Teuta – pronarë të një rrjeti kafenesh në Elbasan që po shqyrtonin ofertën time për ekskluzivitet. Ishte një mbrëmje vendimtare.
Arbeni erdhi me këmishën e tij të zakonshme, me një shishe vere prej dy mijë lekësh dhe me Hanën në krah. Përqafoi Bledarin, më përshëndeti me kokë, u ul. Për një orë u soll normalisht. Bëri humor, tregoi për pushimet në Turqi, lavdëroi gatimet. Madje mendova: ndoshta episodi i pishinës i kishte dhënë një mësim.
Gabova.
Teksa shërbeva ëmbëlsirën – tartaleta me krem frutash, të punuara me dorë – Arbeni u mbështet pas në karrige. Në dorë mbante gotën me verë të kuqe. Sytë i shkëlqenin rëndë.
– Dafina, përveçse gatuan shkëlqyeshëm, di edhe të hajë po aq mirë, – tha duke iu drejtuar Nardit. – Bledar, thuaju sa mund të konsumojë në një ulje.
Nardi ngriti vetullën. Teuta uli pirunin mbi pjatë.
Unë isha në skajin tjetër të tryezës. Përpara meje – një tartaletë me krem manaferrash që e kisha përgatitur vetë atë mëngjes. Katër orë në kuzhinë. Dy ditë përgatitje. Partnerë të rëndësishëm. Shtëpia ime. Tavolina ime. Ushqimi im.
Dhe ai – përsëri.
Brenda meje u bë heshtje e plotë. Jo inat. Qetësi. Ajo qetësi që vjen një sekondë përpara vendimit.
U ngrita ngadalë. Mora telefonin – të riun, të blerë me paratë e mia, sepse Arbeni nuk kishte dërguar asgjë.
– Klea, –