– Klea, – thashë qetë në aparat.
Zhurma rreth tavolinës u shua menjëherë, sikur dikush të kishte fikur tingullin. – Jam Dafina. Po, e di që është vonë. Nesër në mëngjes dua të përgatisësh njoftimin për ndërprerjen e të gjitha marrëveshjeve me “Briz Media”. Të gjitha pa përjashtim. Dizajni, rrjetet sociale, fushatat sezonale – gjithçka. Arsyeja: komunikim i papranueshëm profesional. Po, për të pesë pikat. Jam plotësisht e sigurt. Gjejmë agjenci tjetër brenda javës. Faleminderit.
E vendosa telefonin mbi tavolinë me kujdes. Pastaj e drejtova vështrimin nga Arbeni.
Ai më shikonte i hutuar. Ende nuk e kishte kuptuar. Sytë e tij kishin atë shprehje të çuditshme që merr njeriu kur dikush përballë fillon të flasë në një gjuhë të panjohur.
– Dafina… ç’po bën? – tha ai.
– Arben, – iu përgjigja pa ngritur zërin, – “Konditer-Plus” është kompania ime. “Punë e Ëmbël” është zinxhiri im. Pesë pastiçeri. Tridhjetë e dy punonjës. Prej gjashtë vitesh agjencia jote jeton me porositë e mia. Katër milionë e tetëqind mijë lekë në vit. Gati gjysma e xhiros suaj. I kam parë shifrat.
Fytyra e tij ndryshonte para syve të mi, si në një film me ngadalësim. Së pari mosbesim. Pastaj llogaritje e shpejtë. Më pas kuptim. Dhe në fund – frikë.
– Një moment, – murmuriti, duke vendosur gotën në tavolinë. Vera u përhap mbi mbulesë. – “Konditer-Plus” je ti? Dhe Klea… është menaxherja jote?
– Gjashtë vite, – vazhdova. – Gjashtë vite ke bërë reklamat për rrjetin tim. Dhe shtatë vite më ke ofenduar në çdo takim. Më shtyve në pishinë. Më poshtërove para partnerëve të mi. Në shtëpinë time.
Nard qëndronte i ngrirë, pa lëvizur asnjë muskul. Teuta e shikonte Arbenin me një përbuzje të ftohtë – si të kishte rënë diçka e ndyrë në pjatë.
– Dafina, prit pak, – Arbeni u ngrit në këmbë. Duart i dridheshin. Për herë të parë pas kaq vitesh i pashë të pasigurta. – Kjo është biznes. Mos e përziejmë me miqësinë. Unë dhe Bledari jemi shokë. Nuk e dija. Betohëm, nuk e dija!
– Nuk e dije që “Konditer-Plus” isha unë, – pranova me një tundje koke. – Por e dije shumë mirë që unë isha njeri. Dhe kjo s’të pengoi asnjëherë.
Hana rrinte me sytë ulur, e heshtur si gjithmonë.
Bledari më vështronte. Nuk ndërhyri. Për herë të parë në tetë vite – nuk më ndaloi.
– Dafina, – Arbeni bëri një hap drejt meje, – flasim jashtë. Vetëm ne të dy. Të lutem.
– Jo, – thashë prerë. – Për shtatë vite më ke ulur para të gjithëve. Sot po të përgjigjem po para të gjithëve. Kontratat janë anuluar. Vendimi është i imi.
U ula sërish. Mora tartaletën dhe kafshova një copë. Kremi i manaferrës ishte i balancuar në mënyrë perfekte – një nuancë vaniljeje dhe freski e lehtë mjedre. Më në fund ndjeva kënaqësi të pastër.
Arbeni mbeti në mes të sallonit tim, me njollën e verës mbi mbulesë dhe me një fytyrë që s’ia kisha parë kurrë. Pas pak u kthye pa thënë asgjë dhe doli. Hana e ndoqi nga pas. Dera u përplas.
Në tavolinë ra një heshtje e rëndë. Piva gllënjkën e fundit të ujit.
Nardi pastroi fytin.
– Znj. Dafina, – tha me ton serioz, – oferta juaj për franshizë është vërtet interesante.
Buzëqesha. Buzëqeshja e parë e sinqertë atë mbrëmje.
Më vonë, kur të ftuarit u larguan, unë dhe Bledari nisëm të pastronim. Ai heshti gjatë, pastaj foli:
– E di që do të më telefonojë çdo ditë tani?
– E di.
– Çfarë t’i them?
– Të vërtetën. Që hyri në shtëpinë time dhe ofendoi zonjën e shtëpisë.
Ai la një pjatë në lavaman dhe më pa drejt në sy.
– Duhej ta kisha ndalur prej kohësh.
Nuk thashë asgjë. Sepse po, duhej. Por nuk e bëri. Edhe kjo është pjesë e historisë sonë.
Kaluan dy muaj. Arbeni humbi kontratat e mia. Katër milionë e tetëqind mijë lekë në vit – një vrimë e madhe për çdo agjenci. Shkurtuan tre punonjës. U zhvendosën në një zyrë më të vogël. Këtë ma tregoi Bledari, i cili vazhdonte ta takonte çdo dy javë.
Sipas fjalëve që qarkullonin, Arbeni u thoshte të gjithëve se unë isha “hakmarrëse” dhe se “shfrytëzova rastin”. Se kisha përzier personale me profesionale. Se “një biznesmene e vërtetë nuk vepron kështu”.
Ndoshta. Ose ndoshta një biznesmen i vërtetë nuk e shtyn klienten e vet në pishinë.
Unë gjeta një agjenci tjetër. Punojnë po aq mirë. Dhe janë të sjellshëm. Çudi, apo jo? Rezulton se mund të bësh marketing pa poshtëruar klientin.
Bledari vazhdon ta takojë Arbenin vetëm. Nuk e pengoj. Është miku i tij. Por në tryezën time Arbeni nuk është ulur më. Dhe unë jam e qetë. Për herë të parë pas shtatë vitesh – e qetë me të vërtetë.
Megjithatë, një pyetje më rri pezull.
A e teprova që i anulova kontratat para partnerëve të tij? Apo ai vetë e kërkoi – për gjithë ato vite, për gjashtëdhjetë takime, për “budallaqe e shëndoshë” dhe për pishinën? Ju si do të vepronit në vendin tim?