– Mami, babi, Besnik Cani me Dafinën do të vijnë të shtunën. Do të rrinë tek ne rreth një muaj.
Saimir Qosja e tha këtë sikur të njoftonte temperaturën e fundjavës. Qëndronte mbështetur te frigoriferi, pinte kos direkt nga kutia dhe lëvizte gishtin mbi telefon. Asnjë theks, asnjë pauzë.
Në dorë mbaja një pjatë. E vendosa mbi tryezë me kujdes të tepruar.
– Një muaj? – e përsërita ngadalë.
– Po, pra. Babai ka marrë leje, mami mezi e priste. Edhe Besniku me Dafinën do bashkohen. Rrimë të gjithë së bashku, – buzëqeshi pa e ngritur kokën nga ekrani. – Ç’ka të keqe?
“Ç’ka të keqe.” Shtatë vite martesë. Gjatë këtyre viteve, familja e tij kishte ardhur katër herë dhe çdo herë kishte zgjatur më shumë se një javë. Lajmërimi? Tre ditë përpara. Sipas tij, kjo quhej organizim.
Punoj si kontabiliste nga shtëpia. Kam një dhomëz të vogël, tetë metra katrorë, ngjitur me dhomën e gjumit. Një tavolinë, kompjuterin, dosjet e sistemuara me përpikmëri. Çdo centimetër i shfrytëzuar me llogari, sepse apartamenti ynë ka vetëm dy dhoma. Nuk është vilë.
– Saimir, – u përpoqa ta mbaja zërin të qetë. – Jemi dy veta dhe kemi dy dhoma. Ku do t’i sistemojmë katër të rritur?
Më në fund ngriti sytë.
– Mami me babin në sallon, në divan. Besniku me Dafinën në zyrën tënde. Blejmë një dyshek me ajër dhe mbaroi puna.
– Po unë ku do të punoj?
– Te tavolina e kuzhinës. Ose në dhomë gjumi. Ke laptop, apo jo? – ngriti supet sikur ishte zgjidhje gjeniale.
E pashë pa folur. As nuk e kishte marrë mundimin të më pyeste. Thjesht më vuri përpara faktit të kryer, si të isha qiramarrëse në shtëpinë time.
– Mund ta diskutonim të paktën, – thashë.
– Çfarë ka për të diskutuar? Janë prindërit e mi, jo të huaj.
Jo të huaj për të, mendova. Mora frymë thellë dhe u përmbajta.
– Mirë, – pranova. – Por me një kusht: gatimin dhe pastrimin i bën ti. Janë të ftuarit e tu, kujdesu ti për ta.
Ai qeshi, si të kisha bërë shaka.
– Eriola, mami vetë do gatuajë. Ajo kënaqet në kuzhinë.
Nuk u përgjigja. Prej gjashtë muajsh po vija mënjanë para. Çdo muaj shtatë a tetë mijë lekë nga punë shtesë që merrja në mbrëmje, pasi mbaroja detyrat kryesore. Numëroja bilance të huaja natën për të kursyer për pushime. Doja det, qetësi, një hotel të vogël larg zhurmës. Dyzet e tetë mijë lekë qëndronin në një kartë të veçantë.
Arratisja ime e vogël. Atëherë nuk e dija sa shpejt do më duhej.
Të shtunën mbërritën të katërt. Tre valixhe të mëdha, dy çanta dore dhe disa qese me ushqime – tre kavanoza me turshi dhe një pako oriz. Dhuratë simbolike.
Donika Mëhilli hyri e para. Grua e bëshme, me unaza në çdo gisht dhe zë që dridhte edhe muret. Hodhi një sy rreth e rrotull korridorit si inspektore ndërtimi.
– Ngushtë e keni, – tha në vend të përshëndetjes. – Dhe këto tapete… sa herë kam thënë t’i ndërroni.
– Mirë se erdhët, – iu përgjigja.
Petrit Leka, i qetë e pothuaj i padukshëm, më bëri me kokë dhe u drejtua menjëherë nga televizori. Besniku u fut anash derës për të kaluar, pas tij Dafina, e hollë dhe e heshtur, me shikimin gjithmonë poshtë.
Saimiri lëvizte sa andej këndej, tërhiqte valixhe, shtynte mobilje në zyrën time, hapte dyshekun me ajër. Dysheku zuri gjysmën e dhomës. Tavolina ime përfundoi e shtyrë pas murit, aq sa karrigia nuk hynte më.
– Këtu punoj, – i thashë në kuzhinë.
– Do punosh përkohësisht në kuzhinë. Vetëm një muaj, – ma ktheu.
Vetëm një muaj. Dyqind e dyzet orë pune pranë tenxhereve dhe komenteve.
Ditën e parë e kalova para sobës. Donika nuk gatuante; drejtonte. U ul në stol, kryqëzoi duart dhe nisi udhëzimet:
– Qepën prite më imët. Kjo nuk është supë fshati.
– Karotat grihen, jo kubikë. Kush i bën kështu?
– Vaji s’është i duhuri. Duhet i parafinuar. Saimir, shënoje t’ia blesh.
Tre orë përgatita drekën. Panxharin e futa në furrë, si zakonisht, që të ruajë ngjyrën. Ajo e nuhati tenxheren dhe rrudhi hundën.
– Supa duhet të jetë e errët. Kjo është ujë me ngjyrë.
Heshta. Në sallon Saimiri ndiqte ndeshjen me të atin. Marrëveshja jonë për gatimin u zhduk brenda dymbëdhjetë orësh.
Besniku hëngri sa për tre veta. Një pjatë, pastaj një tjetër, gjysmë buke. Dafina lëvizte lugën pa uri. Donika komentonte çdo kafshatë.
– E ke tepruar me kripën.
Petriti mori përsëritje në heshtje. E mora si vlerësim të fshehtë.
Në mbrëmje lava enët e gjashtë personave: njëzet e dy copa – pjata, gota, tenxhere, tigan. Saimiri kishte nisur një serial. Besniku kishte zënë vendin tim të punës dhe gërhiste.
U ula në krevat me laptopin. Një raport urgjent duhej dorëzuar të hënën. Drita binte keq, tavolina ishte e ulët; vura një jastëk poshtë bërrylave për të mos më mpirë duart.
Nga ana tjetër e murit dëgjova zërin e Donikës.
– Nusja jote mund të buzëqeshë ndonjëherë, – po i thoshte ajo.
– Është e lodhur, mami, – u përgjigj Saimiri, dhe biseda vazhdoi…