– Po unë? Unë nuk jam e lodhur? Udhëtova dhjetë orë me tren, – vazhdoi Donika Mëhilli me ton të lënduar. – Dhe prapë buzëqesh.
E mbylla laptopin me kujdes. Gishta më pulsonin nga tastiera, ndërsa mesi më digjte nga qëndrimi i shtrembër. Deri në fund të muajit kishin mbetur edhe njëzet e nëntë ditë. Një përjetësi.
Ditën e tretë, kur u ktheva nga dyqani me katër qese të mbushura – dy mijë e treqind lekë vetëm për ushqime – nuk e njoha më sallonin. Divani ishte vendosur për së gjeri, televizori i kthyer nga dritarja dhe fikusi im, që e kisha rritur prej tre vitesh, qëndronte i braktisur në dyshemenë e korridorit.
– Kështu është më mirë, – shpalli Donika me vetëbesim. – Energjia duhet të qarkullojë lirshëm në shtëpi.
Vendosa qeset në tokë.
– Donika Mëhilli, mobilimin e kemi menduar bashkë me Saimirin. Divani mbulon radiatorin qëllimisht. Nëse e lëmë kështu, dhoma do bëhet si furrë.
– Prapësira. Hapni pak dritaren.
Shikova Saimirin. Ai po fërkonte urën e hundës – gjesti i tij i përhershëm sa herë që nuk donte të përfshihej.
– Mami, ndoshta mund ta kthejmë siç ishte… – tha me gjysmë zëri.
– Saimir, unë kam dyzet vjet më shumë përvojë se ajo, – e preu e ëma.
Mora fikusin dhe e çova sërish në vendin e vet, mbi parvaz. Pastaj iu afrova divanit dhe fillova ta shtyj.
– Çfarë po bën? – u ngrit Donika në këmbë.
– Po e rikthej siç ishte. Kjo është shtëpia jonë. Dhe mobiliet qëndrojnë aty ku kemi vendosur ne.
Ra një heshtje e rëndë. Donika e pa të birin. Saimiri shikonte murin përballë. Nga ana tjetër e murit, Petrit Leka ndërroi kanal televizori, sikur donte të zhdukte tensionin me zhurmë.
– Ja pra, – tha ajo me një buzëqeshje të ngrirë. – Kështu është nusja jote, Saimir. E ftohtë. Unë mundohem për të mirën tuaj.
U zhduk në kuzhinë, duke përplasur enët. Divanin e shtyva vetëm; Saimiri nuk lëvizi. Një therje e mprehtë më kapi mes shpatullave.
Mbrëmjen e po asaj dite ai hyri në dhomën e gjumit.
– Duhej ta bëje ashtu? – më pyeti.
– Si?
– Para mamit. U prek shumë.
– Ajo ndryshoi shtëpinë tonë pa na pyetur.
– Donte të ndihmonte.
Nuk u përgjigja. U shtriva dhe i ktheva shpinën. Nga korridori dëgjova zërin e Donikës në telefon me një shoqe: “nusja është si dru”, “Saimiri im po vuan”, “as një supë si duhet s’di të bëjë”.
Shtatë vjet. Shtatë vjet me variacione të së njëjtës melodi. Dhe çdo herë, Saimiri fërkon hundën dhe hesht.
Të nesërmen ajo sillej sikur asgjë s’kishte ndodhur. Qeshte, shtronte tavolinën me pjatat e mia dhe i tregonte Besnik Canit se si e kishte “organizuar” shtëpinë.
Hapa frigoriferin. Bosh. Një ditë më parë e kisha mbushur për dy ditë rresht. Gjashtë të rritur kishin zhdukur gjithçka në njëzet e katër orë: dy kilogramë mish pule, gjalpë, bukë, djathë, domate, kastraveca, qumësht. Dy mijë e treqind lekë – avull.
Mora telefonin dhe hapa shënimet. Fillova të bëj llogaritë.
Ditën e dhjetë i dija shifrat përmendësh.
Ushqimet: mesatarisht dy mijë e dyqind lekë në ditë. Dhjetë ditë – njëzet e dy mijë. Në fund të muajit do kalonin të gjashtëdhjetë mijë.
Energjia elektrike: lavatriçja punonte çdo ditë. Më parë, dy herë në javë. Tani gjashtë ngarkesa të plota në vend të dyve.
Uji: matësi rrotullohej si i çmendur. Për dhjetë ditë kishin shpenzuar sa ne për një muaj e gjysmë.
Dhe koha ime. Katër orë në ditë pranë sobës. Dyzet orë në dhjetë ditë. Një javë e plotë pune e sakrifikuar për gatim.
Besniku dhe Dafina Fundo e kishin pushtuar zyrën time. Dysheku me ajër qëndronte hapur në mes të dhomës. Dafina kishte varur rrobat mbi karrigen time të punës. Besniku sillte altoparlantin dhe dëgjonte këngë me zë të lartë.
Unë punoja në kuzhinë, me laptopin të shtrydhur mes dërrasës së prerjes dhe një kavanozi me turshi.
Të mërkurën më telefonoi klienti.
– Zonja Eriola Frashëri, kur do ta dërgoni raportin? Kam tre ditë që pres.
– Nesër do ta keni, – iu përgjigja.
Sapo mbylla telefonin, në kuzhinë hyri Donika.
– Eriolë, bëj disa qofte. Besniku i pëlqen me pure.
E pashë drejt e në sy, pastaj laptopin, pastaj sërish atë.
– Jam duke punuar.
– Eh, bëhen shpejt. Mishin e ke në frigorifer.
Nuk kishte mish. E dija mirë. Një ditë më parë kisha blerë një kilogram e gjysmë për katërqind e tetëdhjetë lekë. Ishte zhdukur në darkë, kthyer në qofte.
– Ka mbaruar, – thashë.
– Atëherë shko blej. Dyqani është përballë.
E mbylla laptopin me një lëvizje të ngadaltë. U ngrita. Duart m’u shtrënguan vetvetiu; thonjtë më hynë në pëllëmbë.
Në darkë – sepse në fund shkova e bleva mish tjetër me paratë e mia dhe i bëra qoftet – Donika hapi një temë të re.
– Ne me Petritin po mbledhim për ca punime në shtëpi, – tha me zë të butë. – Pensioni s’na mjafton. Saimiri ndihmon, sigurisht. Po është pak.
Ngrita sytë.
– Pak? – përsërita.
Çdo muaj, Saimiri u dërgonte prindërve pesëmbëdhjetë mijë lekë nga buxheti ynë i përbashkët. Unë mbaja çdo shënim.
– Ç’janë pesëmbëdhjetë mijë? – bëri ajo me dorë. – As për ushqime s’dalin.
Vendosa pirunin në pjatë. I hodha sytë një nga një: Saimiri me dorën te hunda, Besniku që përtypte, Dafina e përkulur mbi pjatë, Petriti që kollitej lehtë.
– Le t’i hedhim një sy shifrave, – thashë qetë.
Të gjithë u ngrinë në vend.
– Ju jetoni tek ne dhjetë ditë…