…dhjetë ditë, – vazhdova me të njëjtin qetësi. – Gjatë kësaj kohe kam shpenzuar njëzet e dy mijë lekë vetëm për ushqime. Vetëm për ushqime. Pa llogaritur ujin, energjinë elektrike dhe orët e mia të punës që i lë mënjanë për të gatuar në vend që të merrem me porositë. Nëse vazhdojmë kështu, deri në fund të muajit shifra do të shkojë rreth shtatëdhjetë mijë lekë. Ndoshta mund t’i ndajmë bashkë këto shpenzime?
Ra një heshtje e rëndë. Dëgjohej vetëm pika e ujit që binte nga çezma.
– Si guxon, – u skuq Donika Mëhilli deri në veshë. – Po ti kërkon para nga farefisi?
– Po propozoj të ndajmë kostot. Unë dhe Saimiri nuk fitojmë aq sa të mbajmë gjashtë veta.
– Saimir, a po dëgjon? – iu kthye ajo të birit. – Po na i numëron lekët!
Saimiri ngriti dorën sikur të kërkonte qetësi.
– Eriola, pse kështu… para të gjithëve?
– Kur duhej ta thosha? Veçmas nuk më dëgjon.
Besnik Cani shtyu pjatën mënjanë.
– E teprove, Eriolë. Ne kemi ardhur për vizitë. Që kur paguhet vizita?
– Vizita zgjat tre ditë, – ia ktheva. – Një muaj quhet bashkëjetesë.
Dafina Fundo ngriti sytë nga pjata. Më pa drejt e në sy. Në shikimin e saj pashë diçka që i ngjante mirëkuptimit.
Darka u mbyll pa fjalë të tjera. Enët i lava vetëm – tridhjetë e katër copë, i numërova me kujdes. Asnjë nuk u ofrua të ndihmonte. Asnjë nuk përmendi më ndarjen e shpenzimeve.
Atë mbrëmje Saimiri nuk hyri në dhomën e gjumit. Nga dritarja pashë makinën – aty fjeti.
Ditën e dymbëdhjetë u zgjova në gjashtë e gjysmë nga zëri i Donikës.
– Eriolë! Duhet vënë çorba! Unë drekën e ha në dymbëdhjetë!
Ishte e shtunë. Gjashtë e gjysmë e mëngjesit. Dita ime e vetme e lirë, kur nuk kam raporte urgjente.
Rrija shtrirë e vështroja tavanin. Nga dhoma tjetër dëgjohej kolla e Besnikut. Dafina përplaste qeset plastike. Petrit Leka ndezi televizorin me volum të lartë, sepse nuk dëgjonte mirë.
Saimiri u shfaq në prag. Era e makinës i kishte mbetur në rroba – sërish kishte fjetur aty.
– Eriolë, çohu. Mami po pret.
U ula në shtrat dhe e pashë. Supet e gjera iu rrudhën menjëherë sapo nga kuzhina u dëgjua zëri i nënës së tij.
– Saimir, – fola ulët, – a më pyete fare kur i ftove?
– Mos fillo prapë…
– Nuk është “prapë”. Fute katër veta në shtëpinë tonë për një muaj të tërë pa më paralajmëruar. Pa më kërkuar mendim. As nuk të shkoi ndër mend të pyesje nëse kisha punë apo plane. Thjesht the: “Vijnë të shtunën”. Pikë.
Ai fërkoi hundën – gjest i njohur prej shtatë vitesh.
– Janë njerëzit e mi, Eriolë. Çfarë të bëja, t’i refuzoja?
– Mua nuk më refuzove. Thjesht nuk më pyete.
– Çfarë do tani? T’i nxjerr jashtë?
Nuk iu përgjigja. U ngrita dhe shkova në kuzhinë. Vendosa tenxheren për çorbën. Katër orë punë – panxhar, lakër, mish, përgatitje. Donika u ul në stol pranë meje dhe numëronte lugët e kripës.
– Pak është. Pa kripë nuk ka shije.
Shtova gjysmë luge.
– Ende pak.
Shtova përsëri.
– Ja, kështu. Por panxharin s’e ke bërë siç duhet.
Dymbëdhjetë ditë. Nga katër orë gatim çdo ditë. Dyzet e tetë orë gjithsej – një javë e plotë pune dhe edhe një ditë shtesë. Dhe përpara ishin edhe tetëmbëdhjetë.
Pas drekës, Donika e thirri Saimirin në ballkon. Ndërsa laja enët, dritarja ishte hapur dhe i dëgjoja.
– Nuk është për ty ajo, Saimir. E ftohtë. Kursimtare. Na i numëron lekët. Ti meriton më mirë.
Mbylla rubinetin. Pjata më rrëshqiti nga sapuni. E vendosa me kujdes në tharëse, drejt, pa zhurmë.
Fshiva duart me peshqir. Shkova në dhomën e gjumit. Hapa laptopin. Fillova të kërkoj oferta të minutës së fundit.
Turqi, Antalia. Nisje pasnesër. Njëzet e tetë ditë, hotel tre yje, “all inclusive”. Dyzet e katër mijë lekë. Në kartë kisha dyzet e tetë.
Shtypa “rezervo”. Duart nuk më dridheshin. Për herë të parë pas dymbëdhjetë ditësh.
Në mëngjesin e ditës së katërmbëdhjetë u zgjova para të gjithëve. Pesë pa dhjetë. Errësirë dhe qetësi.
Mbushja valixhen e vogël – fustane vere, rroba banje, sandale, krem dielli, karikues, pasaportë. Ishte bagazh dore; e kisha blerë tre vite më parë pikërisht për të mos pritur në sportel.
Mbi tavolinën e kuzhinës lashë një shënim. E shkrova me dorë, me shkronja të mëdha.
“Mirë se erdhët! Mikpritësja juaj ka shkuar me pushime. Për një muaj. Në frigorifer ka pulë dhe makarona të ngrira. Çorba kërkon katër orë – recetën e di Donika Mëhilli. Pushime të mbara!”
Vendosa pranë edhe çelësat rezervë. Dhe dola.
Taksa po priste poshtë pallatit. Shoferi futi valixhen në bagazh.
– Për në aeroportin e Tiranës?
– Po, për në aeroport.
U ula mbrapa, vendosa rripin dhe hodha një sy nga dritaret e apartamentit tonë. Ishin të errëta. Të gjithë flinin.
Makina u nis. U mbështeta pas sediljes dhe mora frymë thellë. Si të më ishte hapur kraharori – s’e kisha vënë re që për dymbëdhjetë ditë kisha marrë frymë me gjysmë mushkërie. Shpatullat m’u liruan. Qafa pushoi së pulsuari.
Telefoni ra në shtatë e dyzet e dy. Unë tashmë isha te porta e nisjes. Saimiri.
E mbylla. Ai telefonoi sërish. E mbylla përsëri.
Erdhi një mesazh: “Ku je?!”
I shkrova: “Në aeroport. Po nisem me pushime. Për një muaj. Ashtu si farefisi yt – pa paralajmërim. Lexo shënimin.”
Njëzet e tre sekonda heshtje.
Pastaj telefoni im filloi të dridhej pa pushim.