Mesazhet vazhdonin të vërshonin njëri pas tjetrit.
“Je çmendur fare?”
“Mami po qan.”
“Kush do të gatuajë tani?”
“Kthe paratë.”
“Eriola, kjo s’është për shaka.”
I lexova të gjitha me radhë. Sidomos atë pyetjen: “kush do të gatuajë?”. Për dymbëdhjetë ditë kisha përgatitur ushqim për gjashtë vetë. Dyzet e tetë orë të plota mbi sobë. Njëzet e dy mijë lekë nga xhepi im. Dhe shqetësimi i parë ishte se kush do të trazonte tenxheret.
E fika telefonin. E futa në çantë. Në altoparlant u njoftua hipja në avion.
Në avion zgjodha vendin pranë dritares. U lidha me rripin e sigurimit. Gruaja pranë meje, rreth të pesëdhjetave, me lëkurë të nxirë nga dielli, më buzëqeshi lehtë.
– Me pushime? – më pyeti.
– Me pushime, – thashë. Dhe buzëqesha aq fort sa më dhembën faqet. S’e mbaja mend herën e fundit që kisha buzëqeshur kështu.
Avioni mori vrull, u shkëput nga pista. Tirana mbeti poshtë – çatitë, rrugët, trafiku. Diku atje, në apartamentin me dy dhoma, Donika Mëhilli po lexonte shënimin tim. Saimir Qosja po fërkonte rrënjën e hundës, si zakonisht kur s’dinte ç’të bënte. Besnik Cani ndoshta po pyeste ku ishte mëngjesi.
Ndërsa unë po fluturoja drejt detit.
Tri ditët e para pothuajse vetëm fjeta. Dymbëdhjetë orë gjumë çdo natë, për të shlyer ato pesë orë të cunguarat e dymbëdhjetë ditëve të fundit. Hoteli ishte i qetë, dhoma e vogël por e rehatshme, me një ballkon që shihte nga pishina. Askush nuk më zgjonte në gjashtë e tridhjetë. Askush nuk kërkonte supë me mish. Askush nuk më mbikëqyrte si e prisja qepën.
Në ditën e katërt ndeza telefonin. Njëqind e katërmbëdhjetë mesazhe. Tridhjetë e dy thirrje të humbura. Tetëmbëdhjetë prej tyre nga Saimiri. Shtatë nga Donika. Tre nga Besniku. Katër nga mamaja ime – të cilën vjehrra ime e kishte marrë për t’u ankuar.
Nisa t’i lexoj mesazhet e Saimirit sipas rendit.
Dita e parë: zemërim. “Je tradhtare”, “Si munde?”, “Mami është në lot.”
Dita e dytë: përpjekje për kompromis. “Mirë, kthehu, do flas me mamin”, “Mjaft më tani.”
Dita e tretë: panik i hapur. “Eri, nuk di të bëj supë”, “Mami po më detyron të gatuaj”, “Besniku tha se do largohet po s’pati ushqim si duhet.”
Mesazhin e fundit e rilexova dy herë. Besniku – që për dymbëdhjetë ditë nuk lau asnjë pjatë – kërcënonte të largohej nëse nuk i shërbehej dreka.
Pastaj hapa mesazhet e Donikës. I pari: “Gjarpër!” I dyti: “Saimiri im i shkretë!” I treti: “Do t’ua tregoj të gjithëve se çfarë je!” I katërti ishte një audio treminutëshe. E dëgjova vetëm gjysmë minute. Më mjaftoi.
I shkrova Saimirit vetëm një fjali: “Jam me pushime. Kthehem pas njëzet e katër ditësh. Dyqani është përballë.”
Mamës i dërgova: “Jam mirë. Po pushoj. Mos dëgjo Donikën – ajo ka versionin e saj.”
E mbylla sërish telefonin dhe dola drejt detit.
Uji ishte i ngrohtë, i kripur. U shtriva mbi shpinë, sytë nga qielli, dhe kuptova se prej shtatë vitesh nuk kisha hyrë në det. Paratë shkonin gjithmonë për dërgesa tek prindërit e Saimirit, për rregullimin e shtëpisë së tyre, për dhurata festash për fisin e tij. Pushimet e mia shtyheshin çdo vit: “Vit tjetër patjetër, Eriola.”
Viti tjetër erdhi. Pa Saimirin. Pa Donikën. Pa tridhjetë e katër pjata për t’u larë pas darkës.
Qëndrova në ujë dy orë. Pastaj dola, u shtriva në shezlong dhe porosita kafe. Kamerieri ma solli në një filxhan të vogël, me një biskotë anash. Nuk kisha nxitim. Askush nuk priste supë në shtëpi.
Në mes të javës së dytë erdhi një mesazh i shkurtër nga Saimiri: “Ata u larguan.”
Nuk kërkova sqarime. As kur, as pse. Thjesht e lexova dhe e lashë telefonin mënjanë.
Në ditën e njëzetë më shkroi: “Duhet të flasim kur të kthehesh.” Pa pikëçuditëse. Pa akuza. Thjesht një fjali e thatë.
U përgjigja: “Po. Duhet.”
Muaji kaloi. U ktheva e nxirë nga dielli, e çlodhur, me katër mijë lekë të mbetura në kartë.
Saimiri më priti në aeroport. Mori valixhen pa folur. Gjatë rrugës me makinë heshtëm të dy.
Në shtëpi ishte pastër. Aq pastër sa dukej e dyshimtë, sikur kishte bërë përpjekje të veçantë. Mobiljet në vend. Fikusi në dritare – gjallë dhe i ujitur. Dysheku i fryrë nga zyra ishte zhdukur.
– Kur ikën? – e pyeta.
– Një javë pas teje.
Një javë. Vetëm shtatë ditë pa shërbim, pa gatime, pa pazar, dhe mblodhën plaçkat.
– Mami tha se nuk do ta shkelë më këtë shtëpi, – shtoi ai.
– E kuptoj.
U ul në divan. Për një çast çoi dorën drejt hundës, pastaj e uli shpejt, sikur e zuri veten në faj.
– Mund të ma kishe thënë thjesht, – tha.
– Ta kam thënë. Për dymbëdhjetë ditë rresht. Nuk më dëgjove.
– Por të ikje kështu… ishte e tepërt.
– Të sillje katër veta për një muaj pa më pyetur, ishte në rregull?
Nuk foli.
Nuk pati përqafime. As “më fal”. As “do rregullohet”.
Tani Saimiri fle në sallon. Flasim shkurt, vetëm për gjëra praktike: kush paguan energjinë, kush blen qumështin. Donika e merr çdo mbrëmje në telefon. Përmes murit e dëgjoj teksa u tregon shoqeve se nusja “e braktisi burrin dhe iku në plazh”. Në rrëfimin e saj nuk ekzistojnë pjatat, as tenxheret, as dyzet e tetë orët mbi sobë.
Unë fle vetëm në dhomën e gjumit. Qetësi. Askush nuk më zgjon në gjashtë e tridhjetë. Askush nuk më mëson si të pres qepën.
Më thoni: e teproi heroina që u largua? Apo, nëse burri nuk pyeti, le ta përballojë vetë pasojën?