Hana ishte veshur me tone krem të buta, sikur të kishte ardhur në një pritje festive dhe jo në një seancë gjyqësore. Dora e saj rrëshqiti mbi parakrahun e Arlind Markut me një gjest zotërues, intim, thuajse sfidues, si të donte t’i tregonte kujtdo që e shihte se fitorja ishte shpallur që përpara se gjyqtari të hynte në sallë.
Stomaku m’u tkurr. Jo vetëm nga shtatzënia, por nga ajo ndjesi e vjetër, përvëluese poshtërimi që më pushtonte sa herë i shihja bashkë. Hapur. Pa turp. Me atë vetëbesim të ftohtë të njerëzve që e dinë se nuk do të mbajnë asnjë përgjegjësi. Arlindi nuk përpiqej më as të maskonte mizorinë e tij para meje.
Vështrimi i tij më preku për një çast dhe buzët iu harkuan në një buzëqeshje të thatë, që nuk i ndriçoi kurrë sytë.
– Je hiç, – pëshpëriti, duke u afruar në momentin kur askush nuk po na kushtonte vëmendje. Zëri i tij ishte i ulët, por i mprehtë si teh. – Firmos dokumentet dhe zhduku. Duhet të jesh mirënjohëse që po të lë të largohesh kaq lehtë.
Fytin ma shtrëngoi një nyjë, por e detyrova veten të flas. Heshtja ime më kishte kushtuar mjaftueshëm.
– Nuk po kërkoj asgjë të jashtëzakonshme, – thashë me zë të ulët, edhe pse dridhej pavarësisht përpjekjes sime për qetësi. – Vetëm atë që më takon me ligj. Mbështetje për fëmijën. Shtëpia është pronë e përbashkët. Fëmija im ka nevojë për siguri.
Hana shpërtheu në një të qeshur të mprehtë, aq të zhurmshme sa disa koka u kthyen drejt nesh. Nuk kishte asnjë grimë humori në të – vetëm përbuzje të kulluar.
– Të takon? – përsëriti ajo, duke anuar kokën ndërsa më mati nga koka te këmbët. – Ti e ke zënë në kurth me këtë shtatzëni. Duhet të falënderosh që nuk po të heq çdo gjë fare.
Bëra një hap pas. Një valë e nxehtë më përshkoi trupin dhe për një çast humba ekuilibrin. – Mos fol kështu për fëmijën tim.
Sytë e saj u ngurtësuan. Para se ta kuptoja çfarë po ndodhte, ajo hyri në hapësirën time dhe më goditi me forcë në fytyrë. Koka m’u përplas anash. Zhurma e shuplakës jehoi në sallë në mënyrë të çuditshme, ndërsa një shije metalike më mbushi gojën dhe dhimbja më përhapej si zjarr nëpër faqe.
Për gjysmë sekonde gjithçka mbeti pezull.
Pastaj pëshpëritjet shpërthyen njëherësh, si flakë që përhapen pas një shkëndije.
Arlindi nuk lëvizi për ta ndalur. Nuk u duk i tronditur. Përkundrazi, në cep të buzëve i luajti një buzëqeshje e zbehtë, sikur po ndiqte një shfaqje argëtuese.
– Ndoshta tani do të mësosh të më dëgjosh, – mërmëriti ai.
Qëndrova aty duke u dridhur. Një dorë më rrëshqiti instinktivisht mbi bark. Pamja më u turbullua, lotët më digjnin pas qepallave. Me sy kërkova me dëshpërim një figurë autoriteti, dikë që të ndërhynte, një shenjë se kjo çmenduri do të ndalej. Roja e sallës rrinte pranë derës, i ngrirë. Avokati im nuk dukej gjëkundi. Karrigia e gjyqtarit ishte ende bosh.
– Qaj më fort, – fëshfëriti Hana pranë veshit tim, aq afër sa ndjeva aromën e rëndë të parfumit të saj. – Ndoshta do të të vijë keq ndokujt.
Atëherë ngrita sytë drejt podiumit të gjyqtarit. Brenda meje diçka u këput. Isha gati të kërkoja mbrojtje. Isha gati të pranoja me zë të lartë se burri me të cilin isha martuar ishte i rrezikshëm dhe se nuk mund të heshtja më.