Isha gati të kërkoja mbrojtje. Gati të thosha pa mëdyshje se burri me të cilin isha lidhur ishte një rrezik i vërtetë për mua.
Dhe kur sytë e gjyqtarit u ngulën mbi mua, dukej sikur dikush i kishte prerë frymën në mes.
Gjyqtari Fatmir Basha.
I gjatë, i përmbajtur, i njohur për korrektësi të hekurt dhe për respektim të pamëshirshëm të ligjit. Flokët e errët i ishin spërkatur lehtë nga thinjat në tëmtha, por ajo që më tronditi ishin sytë. E njëjta nuancë si të mitë. I njëjti thellim gri që kisha parë që fëmijë. Të njëjtët sy që më kishin vëzhguar ndërsa rritesha. Sy që kishin qëndruar mbi mua me kujdes, edhe kur unë shtiresha sikur nuk kisha nevojë për askënd.
Gishtat e tij shtrënguan buzën e podiumit aq fort sa nyjat iu zbardhën. Noçkat iu tendosën. Vështrimi i tij u kap pas timit dhe për një çast të shkurtër, të frikshëm, vitet u shkrinë. Kujtimet shpërthyen si një dallgë.
Vëllai im.
Kishin kaluar afro katër vjet pa e parë.
Që nga dita kur Arlind Marku, me një durim të ftohtë e të llogaritur, nisi të më shkëpuste nga familja ime. Fillimisht me tallje për “mendësinë e tyre të vogël”. Pastaj me pushime festive të zëvendësuara nga mbledhje biznesi. Mesazhe që nuk mbërrinin kurrë. Telefonata të humbura që nuk m’i tregonte. Derisa fillova të besoja se isha unë barra. Derisa ndalova së telefonuari. Dhe Fatmiri u kthye në një hije që e mbaja brenda kraharorit, një dhimbje e heshtur që nuk e përmendja më.
– Rregull në sallë, – tha gjyqtari Basha.
Zëri i tij dridhej lehtë, ndonëse përpiqej ta mbante të fortë.
Arlindi drejtoi shpatullat me vetëbesim të pandryshuar. Hana Begaj buzëqeshi me kënaqësi të hapur.
Gjyqtari u përkul pak përpara, pa i hequr sytë nga unë asnjë sekondë.
– Roje, – urdhëroi me një ton të ulët, por që preu ajrin si brisk, – mbyllni dyert.
Dyert e rënda prej druri u përplasën me një zhurmë të thellë që jehoi në sallë. Zhurmat e korridorit u shuan menjëherë, si të ishin prerë me thikë. Roja zuri vend pranë hyrjes, dora pranë radios, dhe tensioni u trash në ajër.
Për herë të parë, buzëqeshja e Arlindit u lëkund.
– I nderuar gjyqtar, – nisi ai me ton të butë, – bëhet fjalë vetëm për një divorc të zakonshëm. Bashkëshortja ime është… paksa e mbingarkuar emocionalisht. Hormonet e shtatzënisë, siç duket qartë.
Vështrimi i gjyqtarit u kthye drejt tij, i akullt.
– Mos flisni për trupin e saj.
Hana rrotulloi sytë me padurim. – A mund të vazhdojmë? Është e qartë që po luan rolin e viktimës.
Zëri i gjyqtarit u ul, por u bë edhe më i mprehtë. – Znj. Begaj, pak më parë e goditët znj. Marku në sallën time?
– Ajo u përplas me mua, – u përgjigj Hana, duke ngritur mjekrën me sfidë.
– Kjo nuk është përgjigje. – Ai ktheu kokën lehtë nga sekretarja. – Të shënohet në procesverbal: skuqje e dukshme dhe gjakderdhje në faqen e paditëses.
Arlindi bëri një hap përpara. – I nderuar—
– Mjaft. – Dora e gjyqtarit u ngrit, duke e ndërprerë. – Roje, afrohu.
Roja iu bind menjëherë.
– Znj. Marku, – tha gjyqtari, dhe në tonin e tij zyrtar ndjeva një dridhje që mezi fshihej, – a po kërkoni mbrojtje nga kjo gjykatë?
Zemra më përplasej fort, sikur kërkonte të çante kraharorin. Fjalët më mbetën në fyt. Hezitova, ndërsa frika filloi të më gërvishte nga brenda.