… dhuratë nga vjehrra, mendoi me një buzëqeshje të zbehtë. Arjana i nxori perimet, i lau nën rrjedhën e ujit të ftohtë dhe nisi t’i presë. Thika përplasej rëndë mbi dërrasën prej druri, duke krijuar një ritëm të njëtrajtshëm që çuditërisht ia qetësonte mendjen.
Copat e domateve i mblodhi me kujdes dhe i hodhi në një tas të thellë qelqi. Teksa ngriti dorën për të marrë kastravecin, sytë iu ndalën te rafti i sipërm i dollapit, aty ku mbante ilaçet.
Një muaj më parë, Erioni ishte ankuar për rëndim në stomak dhe mjeku i kishte rekomanduar analiza. I kishte dhënë edhe një solucion për pastrim të thellë të organizmit — një përgatitje e fortë, që pastronte gjithçka të panevojshme. Ai pati pirë vetëm pak prej saj, pastaj ishte mbyllur gjysmë dite në tualet dhe, në fund, kishte vendosur të mos paraqitej fare për kontrollin. Shishja kishte mbetur aty, e harruar në cep.
Arjana e mori enën e rëndë plastike dhe lexoi udhëzimet. “Efekti fillon pas 15–20 minutash.” Shija përshkruhej si lehtësisht e kripur, por në ushqime të dendura mezi dallohej.
Ajo hapi kapakun. Lëvizjet i kishte të sigurta, pothuajse mekanike. Pa hezitim, derdhi një sasi të konsiderueshme në kovën me kos dhe e përzieu gjatë me lugë, derisa masa u bë krejtësisht homogjene. As ngjyra, as aroma nuk ndryshuan. Pastaj salcën e përgatitur e shtoi mbi perimet, hodhi pak kripë dhe piper dhe e trazoi sërish.
Sallata dukej e freskët, joshëse, e përgatitur me kujdes.
Me tasin në duar, Arjana u kthye në dhomën e ndenjjes.
— Të bëftë mirë, — tha qetësisht, duke e vendosur enën përpara Erionit.
Gentiani u gjallërua menjëherë dhe zgjati dorën për pirunin e tij.
— Oho, sallatë! Faleminderit.
— Jo, Gentian, më fal, — ia ktheu Arjana me zë të butë, por të prerë, ndërsa e shtyu tasin më afër burrit. — Kjo është vetëm për Erionin. Recetë e veçantë, që të marrë veten. Është lodhur shumë sot.
Burri me bluzë sportive qeshi me nënkuptim, ndërsa Erioni u zgjerua në një buzëqeshje të vetëkënaqur. I pëlqente kur e shoqja e vinte në qendër të vëmendjes para miqve. Mori një copë të madhe domateje, të mbuluar bujarisht me kos, dhe e futi në gojë.
— Në rregull është, — gjykoi ai, duke kapur radhën e kastravecit. — Vetëm pak më shumë kripë do kishte qenë mirë.
Arjana qëndronte mbështetur me shpatull pas murit dhe e vështronte në heshtje teksa hante. Nuk nxitonte askund.
Erioni boshatisi rreth gjysmën e tasit, pastaj e lau me gllënjkën e fundit nga gota. Një gromësimë e lehtë i shpëtoi.
— Mirë, tani mund të shkosh të mbledhësh plaçkat e tua, — tha duke bërë një shenjë shpërfillëse me dorë dhe u mbështet pas në karrige. — Vetëm çelësat lëri mbi komodinë.