— E kalova apartamentin në emrin e nënës sime, ndërsa kursimet ia dhashë motrës! — qeshi Arlindi me një lloj krenarie të ftohtë, ndërsa dorëzonte kërkesën për divorc.
Fjolla qëndronte pranë dritares dhe vështronte pemët e tetorit, të zhveshura pothuajse krejt nga era që u shkulte gjethet e fundit. Jashtë binte shi i imët; pikat rrëshqisnin ngadalë mbi xham, duke lënë gjurmë të zbehta pas vetes. Brenda shtëpisë mbretëronte ngrohtësi dhe rehati — fryt i shumë viteve pune dhe përpjekjeje. Çdo mobilie, çdo perde, çdo send i vogël ishte zgjedhur me kujdes e dashuri. Ajo ishte streha e tyre e përbashkët, shtëpia që Fjolla dhe Arlindi kishin blerë pesë vjet më parë, pak kohë pas martesës.
Pronësia ishte regjistruar në emër të të dyve. Atëherë kjo dukej gjëja më e drejtë dhe më e natyrshme në botë: një çift i ri, me plane të përbashkëta dhe me besim në të ardhmen. Fjolla punonte si menaxhere në një kompani të madhe logjistike, ndërsa Arlindi ishte inxhinier në një fabrikë prodhimi. Kursenin bashkë, ëndërronin bashkë dhe festonin çdo hap që i afronte drejt shtëpisë së tyre.
Megjithatë, me kalimin e viteve, marrëdhënia e tyre nisi të çahej. Në fillim ishte vetëm një krisje e lehtë, por më pas u shndërrua në një humnerë të vërtetë — një boshllëk që u thellua me këmbëngulje nga nëna e Arlindit, Shpresa Gjeloshi.
Ajo nuk linte rast pa i kujtuar të birit se pasuria duhej të mbetej “brenda gjakut”. Për Shpresën, kjo nënkuptonte vetëm të afërmit biologjikë. Nusja, sipas saj, ishte figurë e përkohshme, dikush që mund të largohej nga jeta e djalit në çdo moment.
— Arlind, mendoje pak — i përsëriste sa herë vinte për vizitë. — Po sikur nesër të ndodhë diçka? Po sikur të ndaheni? Apartamenti është i përbashkët. Ajo merr gjysmën. Dhe ti ke punuar me vite për ta paguar, që t’ia falësh dikujt kështu?
Në fillim, Arlindi i hidhte poshtë këto biseda me një gjest shpërfillës. Fjolla e shihte si i mblidhte vetullat sa herë që e ëma fillonte të njëjtin refren. Por Shpresa Gjeloshi ishte e duruar, këmbëngulëse si uji që gërryen gurin. Fjalët e saj, pikë pas pike, zunë vend në mendjen e të birit.
Fjolla e ndjeu ndryshimin. Arlindi u bë më i ftohtë, më i tërhequr. Nëse më parë diskutonin çdo shpenzim apo plan financiar, tani ai shmangte çdo bisedë të tillë.
— Duhet të mendojmë për rregullimin e dhomës së Klajdit — i tha një mbrëmje Fjolla. — Do të na duhen para.
— Po, po… më vonë — u përgjigj ai pa e ngritur kokën nga telefoni.
Djali i tyre, Klajdi Tahiri, sapo kishte nisur klasën e parë. Fjolla dëshironte t’i krijonte një kënd të rregullt studimi dhe ta regjistronte në kurse shtesë matematike, sepse kishte vënë re talentin e tij të veçantë. Ajo shihte potencial tek i biri dhe nuk donte që mungesa e mjeteve ta pengonte.
Për këto plane duheshin para. Çdo muaj, Fjolla veçonte një shumë të caktuar. Hiqte dorë nga gjëra të vogla: një pallto e re për vete, një kafe me shoqet, një fundjavë jashtë. Çdo qindarkë ruhej me kujdes.
— Po ti, a po kursen? — e pyeti ajo një mbrëmje.
— Sigurisht. E kam premtuar. Po kursejmë bashkë — ia ktheu Arlindi me një ton që tingëllonte i sigurt.
Fjolla i besoi. Si të mos i besonte njeriut me të cilin kishte ndarë tetë vite jetë? Ai i ishte dukur gjithmonë i përgjegjshëm dhe i qëndrueshëm. Pikërisht për këto cilësi ishte dashuruar me të.
Por e vërteta rezultoi krejt ndryshe.
Në fund të shtatorit, sjellja e Arlindit u bë edhe më e çuditshme. Ai dilte shpesh në dhomën tjetër për të folur në telefon, me zë të ulët. Fjolla nuk përgjonte, por fragmentet e fjalive i mbërrinin padashur në vesh.
— Mami, po të them se do të rregullohet gjithçka… Po, ashtu do veproj… Jo, nuk ka për ta marrë vesh.
Një ndjesi ankthi i rrëshqiti në zemër. Çfarë nuk duhej të merrte vesh ajo? Për çfarë po flisnin?
Një mbrëmje vendosi ta pyesë hapur.
— Arlind, a jemi mirë? Po sillesh ndryshe kohët e fundit.
— Çfarë po flet? Gjithçka është në rregull — u përgjigj ai prerazi, pa i hequr sytë nga laptopi.
— Flet fshehurazi me nënën tënde. Je bërë i mbyllur.
— Kam stres në punë, kaq. Një projekt i ndërlikuar. Mos krijo histori në kokën tënde.
Fjolla nuk e zgjati. Ndoshta vërtet kishte probleme profesionale. Kishte ndodhur edhe më parë që ai të kthehej i lodhur dhe nervoz.
Por zëri i brendshëm i thoshte se diçka tjetër fshihej pas kësaj sjelljeje.
Ndërkohë, Arlindi po vepronte sipas një plani të hartuar me kujdes nga Shpresa Gjeloshi.
Ajo e kishte bindur se herët a vonë Fjolla do ta kërkonte divorcin dhe do të merrte gjysmën e pasurisë. Sipas saj, “të gjitha gratë bëjnë njësoj”: në fillim duken të përkushtuara, pastaj marrin çfarë munden.
— Duhet të mbrohesh — i pëshpëriste ajo. — Kaloje apartamentin në emrin tim. Është vetëm përkohësisht. Kur të qetësohen gjërat, ta rikthej. Por kështu je i sigurt.
— Po nëse e merr vesh Fjolla? — hezitonte ai.
— Si do ta marrë vesh? Nuk ke pse i tregon. Bëje në heshtje. Nëse ndonjëherë del puna, do thuash që ishte masë sigurie.
Arlindi lëkundej, por autoriteti i nënës mbizotëroi. Ajo dinte ku të prekte: i kujtonte sakrificat e saj, vitet që kishte punuar për të, besnikërinë që ai i detyrohej.
Në fillim të tetorit, ai përgatiti aktin e dhurimit. Ligjërisht kërkohej edhe pëlqimi i bashkëpronares — Fjollës. Por Arlindi gjeti rrugë anësore. Një notere e njohur e Shpresës e ndihmoi me dokumentet. Ai falsifikoi firmën e gruas së tij dhe akti u regjistrua.
Apartamenti nuk ishte më i tyre. Tani figuroi në emër të Shpresa Gjeloshit.
Hapi i radhës ishin kursimet. Fjolla kishte një llogari personale, ku Arlindi nuk kishte akses. Por ekzistonte edhe një llogari e përbashkët për shpenzime të mëdha. Aty ishte mbledhur një shumë e konsiderueshme — rezultat i disa viteve sakrifice.
Në një ditë të vetme, ndërsa Fjolla ishte në punë, Arlindi i tërhoqi të gjitha. Shkoi në bankë dhe mori shumën në para në dorë.
Më pas, ia dorëzoi motrës së tij, Denisa Jakupi.
Denisa jetonte në një qytet tjetër dhe ëndërronte vazhdimisht të hapte një biznes: herë sallon bukurie, herë dyqan lulesh, herë diçka tjetër. Idetë ndryshonin, por një gjë mbetej e pandryshuar — mungesa e kapitalit.
— Denisa, merre — i tha Arlindi, duke i zgjatur një zarf të trashë. — Nise më në fund diçka tënden. Por mos i thuaj askujt. Sidomos Fjollës.
— Nga i gjete gjithë këto para? — pyeti ajo e habitur.
— Janë kursimet e mia. Kam vënë mënjanë për vite. Dua të të ndihmoj.
Denisa nuk këmbënguli me pyetje. Paratë ishin aty, të prekshme. I mori, me buzëqeshje të gjerë, dhe u largua e kënaqur, pa e ditur se pas atij zarfi po përgatitej një stuhi që shumë shpejt do të shpërthente mbi jetën e të gjithëve…