Denisa u largua atë pasdite me hapa të shpejtë, duke ndërtuar në mendje plane për të ardhmen e saj, ndërsa Arlindi mbeti pas me ndjesinë se kishte bërë veprimin e duhur. Në sytë e vet, ai ishte bërë shpëtimtar: kishte ndihmuar motrën, kishte mbrojtur nënën dhe, mbi të gjitha, kishte “siguruar” pasurinë nga çdo pretendim i mundshëm i Fjollës.
Shpresa Gjeloshi nuk kurseu lavdërimet.
— Tani çdo gjë është në vendin e vet, — i tha ajo me krenari. — Ke vepruar me zgjuarsi, bir. Kështu sillet një burrë i vërtetë.
Sipas saj, mbetej vetëm një hap: largimi i Fjollës nga tabloja. Arlindi e dinte se nuk mund ta zvarriste më situatën. Herët a vonë, gruaja do ta kuptonte që llogaria e përbashkët ishte boshatisur. Ishte më mirë të vepronte i pari.
Në mes të tetorit, pa i thënë asgjë Fjollës, ai dorëzoi kërkesën për divorc në gjykatë. Mblodhi dokumentet, plotësoi formularët dhe i depozitoi pa zhurmë. Si arsye formale shënoi “mospërputhje karakteresh” dhe “pamundësi për të vazhduar bashkëjetesën”. Seanca paraprake u caktua një muaj më pas.
Ai kishte kohë të mjaftueshme për ta përgatitur bashkëshorten për “të pashmangshmen”.
Më 20 tetor, në mbrëmje, Arlindi u kthye në shtëpi me humor të shkëlqyer. Madje fishkëllente lehtë ndërsa hiqte xhaketën në korridor.
Në kuzhinë, Fjolla po përgatiste darkën. Klajdi rrinte në tavolinë me lapsa me ngjyra të shpërndara përpara.
— Mami, shiko! Bëra një dragua! — tha djali me entuziazëm.
— Është shumë i bukur, zemër, — buzëqeshi ajo, duke vendosur pjatat. — Arlind, do të hash?
— Pas pak, — u përgjigj ai dhe u zhduk në dhomë.
Fjolla mendoi se po ndërrohej. Por ai u kthye pothuajse menjëherë. U ndal në prag, u mbështet lehtë në mur dhe e pa me një buzëqeshje të çuditshme — atë buzëqeshje që njeriu vendos kur është gati të japë një lajm që do të trondisë.
— Klajdi, shko në dhomën tënde dhe luaj pak, — tha ai.
— Por nuk e mbarova darkën… — kundërshtoi djali.
— Të thashë të shkosh.
Toni nuk linte vend për debat. Klajdi mblodhi vizatimin me inat të lehtë dhe u largua.
Fjolla fshiu duart me pecetë dhe e pa drejt në sy.
— Çfarë ka ndodhur?
Arlindi bëri një pauzë teatrale, si aktor para replikës kulmore.
— Kam dorëzuar kërkesën për divorc. Dhe kjo nuk është e gjitha.
Ajo ndjeu sikur ajri u trash përreth saj.
— Nuk po të kuptoj, — tha me zë të qetë.
— Martesa jonë ka marrë fund, — vazhdoi ai, me një buzëqeshje të vetëkënaqur. — Dhe e di çfarë është më interesante? Ti nuk ke më asgjë.
Ai qeshi me zë të lartë, sikur të kishte rrëfyer një anekdotë brilante.
— Apartamentin e kalova në emër të nënës. Paratë nga llogaria e përbashkët i tërhoqa dhe ia dhashë Denisës për biznesin. Kështu që mos llogarit në asgjë. Je me duar bosh.
Fjolla e vështroi gjatë. Nuk reagoi menjëherë. Mundohej të kuptonte nëse ishte një shaka e rëndë apo një rrëfim i ftohtë realiteti. Por në sytë e tij nuk kishte asnjë grimë humori.
— Thuaje edhe një herë, — kërkoi ajo qetësisht. — Dua të sigurohem që dëgjova saktë.
— Me kënaqësi! — tha ai me ironi. — Shtëpia nuk është më e jotja. Paratë ashtu. Çdo gjë është sistemuar. Mund të fillosh të mbledhësh rrobat dhe të kërkosh një vend tjetër. Së shpejti, as ligjërisht nuk do të jesh më përgjegjësia ime.
— Prej sa kohësh e ke menduar këtë?
— Prej kohësh, — ngriti supet ai. — Ishte ide e mamit. Pasuria duhet të jetë në duar të sigurta. Gruaja është e përkohshme. Sot është, nesër s’është.
— E kuptova, — tha Fjolla me një lëvizje të lehtë koke.
Ajo u kthye dhe hyri në dhomën e gjumit. Arlindi mbeti në kuzhinë, i bindur se do të dëgjonte të qara, britma, akuza. Por shtëpia mbeti e heshtur.
Në dollap, Fjolla nxori dosjen me dokumente. Kontrolloi certifikatën e pronësisë së apartamentit, kontratën e blerjes, ekstraktet bankare. Çdo letër ishte aty ku duhej.
Pas pak u kthye në kuzhinë. Arlindi po hante supën, me oreks të shtuar nga “fitorja”.
Ajo vendosi dokumentet mbi tavolinë.
— Arlind, vërtet mendon se kjo mbaron kaq thjesht?
— Ke ndonjë dyshim? — buzëqeshi ai me përçmim.
— Apartamenti është regjistruar në emrin tonë të përbashkët. Për ta kaluar te nëna jote, duhej firma ime. Unë nuk kam nënshkruar asgjë.
— Ke nënshkruar. Thjesht nuk të kujtohet.
— Do të thuash që firma ime është falsifikuar?
Ai ngriti supet.
— Edhe sikur? Çdo gjë është regjistruar. Është vonë për ndryshime.
Fjolla mori frymë thellë. Duhej të ruante kthjelltësinë.
— Paratë nga llogaria e përbashkët i tërhoqe pa dijeninë time?
— Ishte llogari e përbashkët. Kisha të drejtë.
— Të drejtë për përdorim familjar, jo për t’ia dhuruar motrës. Kjo quhet shpërdorim i pasurisë së përbashkët.
— Provoje po deshe, — tha ai me sfidë.
— Do ta provoj.
Ajo mori telefonin.
— E di që falsifikimi i firmës është vepër penale? Një ekspertizë grafologjike e zgjidh për pak minuta.
— Askush s’do të merret me këto gjëra, — tha ai, duke tundur dorën.
— Unë do të merrem, — u përgjigj ajo pa ngritur zërin. — Do të shihemi në gjykatë. Atje do të vendoset kush mbetet pa asgjë.
Ai ndaloi lugën në mes të ajrit.
— Po më kërcënon?
— Jo. Po të sqaroj rrjedhën e ngjarjeve. Ti hape procesin e divorcit. Unë do të paraqes padi për pavlefshmërinë e kalimit të pronës, për ndarjen e pasurisë dhe për dëmin financiar nga tërheqja e parave pa miratimin tim.
— Ëndërro sa të duash! — shpërtheu ai. — Çdo gjë ka përfunduar.
— Këtë do ta shohim, — tha ajo dhe u largua nga kuzhina.
Papritur, ushqimi nuk i shijoi më.
Dy javët që pasuan u mbushën me një qetësi të rëndë. Arlindi ndjehej sikur jetonte mbi një tokë që mund të çahej në çdo çast. Fjolla nuk bëri skena. Nuk qau. Nuk ngriti zërin. Çdo mëngjes shkonte në punë, çdo mbrëmje kthehej, gatuante për Klajdin, e vinte djalin në gjumë.
Me Arlindin fliste vetëm për gjërat e domosdoshme — kryesisht për djalin.
Kjo qetësi e shqetësonte më shumë se çdo shpërthim. Ai priste lot, lutje, ndoshta zemërim. Por përballë kishte një mur të ftohtë vetëpërmbajtjeje.
Një mbrëmje, ai provoi sërish.
— Fjolla, ndoshta mund ta diskutojmë situatën me qetësi?
— Do ta diskutojmë para gjykatësit, — tha ajo, pa hequr sytë nga libri që mbante në dorë.
— Mos po e tepron? Nuk është aq dramatike sa e bën ti.
Fjolla ngriti sytë për herë të parë dhe e pa drejt. Në shikimin e saj nuk kishte frikë, as zemërim — vetëm vendosmëri të kthjellët.
— Për mua, kjo është më shumë se dramatike. Dhe unë nuk kam ndërmend ta lë kështu.