Pas atij momenti, Fjolla nuk shtoi më asnjë fjalë. Heshtja e saj ishte më e rëndë se çdo debat. Arlindi vloi nga brenda, por e kishte të pamundur të grindjej me dikë që refuzonte të hynte në lojën e fjalëve. Ajo thjesht ishte tërhequr nga çdo përpjekje për diskutim.
Ndërkohë, Fjolla nuk humbi kohë. Ajo kërkoi menjëherë këshillë ligjore. Mblodhi me kujdes çdo dokument të nevojshëm: ekstraktet bankare, certifikatën e pronësisë, kontratën e blerjes së apartamentit, fatura, mandat‑pagesa — çdo provë që tregonte se çfarë ishte bërë me pasurinë e përbashkët.
Avokati i saj i shqyrtoi letrat me vëmendje, duke i kthyer një nga një.
— Situata është e ndërlikuar, por jo pa zgjidhje, — tha ai më në fund. — Banesa është blerë gjatë martesës, apo jo?
— Po, — u përgjigj Fjolla.
— Atëherë konsiderohet pasuri e krijuar bashkërisht. Pa pëlqimin e bashkëshortes, ajo nuk mund të dhurohet apo kalojë në emër të një të treti. Nëse firma juaj është falsifikuar, kjo mjafton për ta shpallur aktin të pavlefshëm.
— Po shuma që u tërhoq nga llogaria?
— Edhe ajo hyn në pasurinë e përbashkët. Edhe nëse llogaria ishte e përbashkët, fondet duhej të përdoreshin për nevojat e familjes. Nëse janë dhënë për motrën e tij, pa dijeninë tuaj, kemi të bëjmë me cenim të buxhetit familjar. Mund të kërkohet kompensim.
Fjolla pohoi me kokë. Për herë të parë, rruga përpara po bëhej e qartë.
— Çfarë hapi duhet të ndërmarr?
— Paraqisni një kundërpadi. Kërkoni shpalljen e pavlefshme të dhurimit, ndarjen e pasurisë dhe dëmshpërblim për shumën e tërhequr. Gjithashtu do të kërkojmë ekspertizë grafologjike për firmën. Procesi do të zgjasë, por shanset janë në anën tuaj.
— Sa kohë mund të marrë?
— Tre ose katër muaj. Ndoshta edhe gjashtë, në varësi të ngarkesës së gjykatës.
— Në rregull. E fillojmë, — vendosi ajo pa hezitim.
Dokumentet u përgatitën, padia u hartua, dhe Fjolla firmosi çdo faqe. Pagesën për shërbimin juridik e bëri nga llogaria personale, ku kishte kursyer për studimet e Klajdit dhe për disa përmirësime në shtëpi. Tani ato para po shndërroheshin në një investim për sigurinë e tyre.
Seanca e parë u caktua në fillim të dhjetorit. Ishte një dëgjim paraprak: gjyqtarja u njoh me dosjen dhe dëgjoi qëndrimet e palëve.
Arlindi u paraqit i vetëm, pa përfaqësues ligjor. Ai ishte i bindur se gjithçka do të përfundonte shpejt: divorci do të miratohej, apartamenti do të mbetej tek nëna e tij, paratë tek motra, dhe Fjolla do të largohej pa asgjë — sipas planit që ai kishte ndërtuar.
Por që në minutat e para u bë e qartë se realiteti nuk do t’i bindjej pritshmërive të tij.
— Zoti Qosja, — iu drejtua gjyqtarja, — ju pretendoni se apartamenti tashmë i përket nënës suaj?
— Po. Kam përgatitur një kontratë dhurimi, — tha ai me vetëbesim të zbehtë.
— A ekziston pëlqimi i bashkëshortes për këtë transferim?
— Po, sigurisht.
Gjyqtarja shfletoi dokumentet.
— Në dosje ndodhet një deklaratë e noterizuar. Megjithatë, zonja Qosja pretendon se firma nuk është e saj. Do të caktohet ekspertizë grafologjike.
Arlindi u zbeh.
— Përse është e nevojshme? Firma është aty.
— Është e kontestuar. Vetëm ekspertiza do të përcaktojë nëse është autentike.
Avokati i Fjollës u ngrit.
— E nderuar gjyqtare, dëshiroj të theksoj se prona është blerë gjatë martesës, pra është pasuri e përbashkët. Edhe nëse pëlqimi do të ishte i vlefshëm, dhurimi falas ndaj një pale të tretë, pa kompensim për bashkëshorten, cenon drejtpërdrejt të drejtat e saj dhe mund të shpallet i pavlefshëm.
Gjyqtarja miratoi me kokë.
— U mor në konsideratë. Zoti Qosja, shpjegoni edhe tërheqjen e fondeve nga llogaria e përbashkët.
Arlindi u përplas në karrige.
— I kam tërhequr unë.
— Për çfarë qëllimi?
— Ia dhashë motrës sime, Denisës, për të zgjeruar biznesin e saj.
— Pra kursimet familjare u përdorën për një person të tretë, pa miratimin e bashkëshortes?
— Ishin edhe paratë e mia!
— Po edhe të sajat, — tha gjyqtarja me ton të qetë. — Cila është shuma?
Avokati përmendi shifrën. Arlindi, me fytyrë të ngrysur, e konfirmoi.
— Klientja ime kërkon kthimin e gjysmës së kësaj shume, — shtoi ai. — Fondet janë shpenzuar për qëllime që nuk lidhen me nevojat e familjes.
Gjyqtarja vendosi të thërriste Denisën për sqarime në seancën e radhës, urdhëroi ekspertizën e firmës dhe e shtyu shqyrtimin themelor për në janar.
Arlindi doli nga gjykata si nën një re të zezë. Menjëherë telefonoi nënën e tij, Shpresa Gjeloshi.
— Mami, kemi problem. Po kërkojnë ta shpallin të pavlefshëm dhurimin.
— Si është e mundur? — u shqetësua ajo. — Ti the që çdo gjë ishte në rregull!
— Fjolla po kërkon verifikim të firmës. Pretendon se nuk ka firmosur.
— Çfarë do të ndodhë tani?
— Nuk e di. Dhe po kërkojnë edhe kthimin e parave.
Në anën tjetër të linjës ra heshtje.
— Arlind, je i sigurt që çdo gjë është bërë si duhet? Mos ka pasur ndonjë gabim?
— Tani është vonë për dyshime, — mërmëriti ai. — Duhet të gjej zgjidhje.
Shpresa e këshilloi të fliste me Denisën. Ndoshta ajo mund të kthente një pjesë të shumës dhe të zbutte situatën.
Arlindi e telefonoi motrën dhe i shpjegoi gjithçka, duke i kërkuar të paktën gjysmën e parave mbrapsht.
— Çfarë po thua? — u habit Denisa. — I kam investuar të gjitha! Kam marrë ambient me qira, kam blerë pajisje, kam punësuar njerëz. Për çfarë kthimi flet?
— Jam i detyruar të paguaj dëmshpërblim! Nëse ti nuk i kthen, duhet t’i gjej vetë!
— Kjo është përgjegjësia jote, — u përgjigj ajo ftohtë. — Ti m’i ofrove. The se ishin kursimet e tua. Nuk më the që ishin para të përbashkëta.
— Jam vëllai yt!
— Dhe? Nuk të detyrova. Nëse nuk i ke sqaruar gjërat me gruan, kjo është çështja jote.
Telefonata u mbyll, dhe Arlindi mbeti i vetëm përballë pasojave.
Ekspertiza grafologjike zgjati rreth një muaj. Përfundimi ishte i qartë: firma në deklaratë nuk i përkiste Fjollës. Sipas specialistit, dokumenti ishte nënshkruar nga një person tjetër, me shumë gjasë vetë Arlindi, i cili kishte tentuar të imitonte shkrimin e saj.
Në janar, gjatë seancës themelore, gjyqtarja lexoi konkluzionin e ekspertit.
— Kontrata e dhurimit shpallet e pavlefshme, — deklaroi ajo. — Pëlqimi i bashkëshortes rezulton i falsifikuar. Për pasojë, apartamenti rikthehet në regjimin e pasurisë së përbashkët.
Arlindi rrinte i ngrirë, me nofullat e shtrënguara.
— Për më tepër, — vijoi gjyqtarja, — zoti Qosja detyrohet të rimbursojë zonjën Qosja për gjysmën e shumës së tërhequr nga llogaria e përbashkët, e përdorur pa miratimin e saj dhe jashtë interesit familjar. Afati i pagesës: tre muaj.
— Nuk i kam ato para! — shpërtheu ai.
— Kjo është përgjegjësia juaj, — u përgjigj gjyqtarja me thatësi. — Në rast mospagese, pala paditëse ka të drejtë t’i drejtohet përmbarimit për ekzekutim të detyrueshëm.
Më pas, gjykata kaloi në shqyrtimin e kërkesës për divorc dhe në çështjen e ndarjes së pasurisë, duke u ndalur veçanërisht te e drejta e përdorimit të banesës, duke qenë se në familje jetonte një fëmijë i mitur.