Gjykata vijoi me çështjen e ndarjes së pasurisë.
— Duke qenë se bashkëshortët kanë një fëmijë të mitur në kujdestari, e drejta e përdorimit të apartamentit i mbetet nënës dhe djalit. Zoti Qosja është i detyruar ta lirojë banesën brenda një muaji.
— Po ku të shkoj? — pyeti Arlindi i hutuar, me zë të ulët.
— Mund t’i drejtoheni të afërmve. Sipas të dhënave në dosje, nëna juaj ka një apartament ku mund të qëndroni.
Vendimi u shpall i plotë. Martesa u zgjidh përfundimisht. Banesa mbeti në përdorim të Fjollës dhe të djalit. Arlindi u ngarkua me pagesën e detyrimit ushqimor për Klajdin dhe me kompensimin financiar për shumën e shpërdoruar pa pëlqimin e bashkëshortes. Çdo pasuri e krijuar gjatë martesës ndahej në mënyrë të barabartë, por meqë nuk kishte asete të tjera me vlerë përveç apartamentit, ai mbeti praktikisht pasuria kryesore nën administrimin e Fjollës.
Arlindi doli nga salla i thyer. Ironia dhe vetëbesimi i tij i dikurshëm ishin zhdukur. Ecte pa drejtim, pa vënë re njerëzit që kalonin pranë.
Pas tij, Fjolla zbriti shkallët me hapa të qetë. Fytyra i ishte e qetë, por brenda saj përplaseshin ndjenja të ndryshme: lodhje e thellë, lehtësim, një farë kënaqësie e përmbajtur. Kishte fituar, por jo pa kosto.
Shpresa Gjeloshi e priste djalin pranë hyrjes së godinës. Ajo kishte shpresuar se gjithçka do të përfundonte në favor të tij. Por mjaftoi një vështrim në fytyrën e Arlindit për të kuptuar se gjërat kishin marrë drejtim tjetër.
— Çfarë ndodhi? — e pyeti me padurim.
— Kontrata e dhurimit u shpall e pavlefshme. Apartamenti i mbeti Fjollës. Duhet të largohem. Dhe, për më tepër, më është caktuar të paguaj dëmshpërblim.
— Çfarë dëmshpërblimi? — u habit ajo.
— Për paratë që i dhashë Denisës. Gjykata vendosi që gjysmën duhet t’ia kthej Fjollës.
— Atëherë le t’i kthejë Denisa!
— Ajo nuk pranon. Thotë se i ka shpenzuar të gjitha. Tani barra bie mbi mua.
Balli i Shpresës u rrudh. Plani që i ishte dukur i sigurt u rrëzua si kështjellë rëre.
— Arlind, s’mund të nxjerrësh kaq para nga hiçi!
— Nuk kam zgjedhje. Nëse nuk paguaj, përmbarimi më bllokon llogaritë dhe më sekuestron ç’të gjejë.
— Po çfarë pasurie kanë për të sekuestruar? — tha ajo me nervozizëm. — S’ke asgjë!
— Pikërisht, — u përgjigj ai me një buzëqeshje të hidhur.
Ajo heshti një çast, pastaj propozoi me zë të ulët:
— Ndoshta mund të marrësh hua diku?
— Nga kush? Ke ti aq para?
Shpresa shmangu sytë. Kishte disa kursime për pleqërinë, të mbledhura me kujdes. Por t’ia jepte të birit që t’ia kthente ish-gruas? I dukej e padrejtë.
— Nuk mund t’i prek kursimet e mia, — tha më në fund. — Janë për ditë të vështira.
— E kuptoj, — tha ai shkurt. — Atëherë do të marr kredi.
Arlindi iu drejtua bankës. Kontrata ishte e rëndë: interes i lartë dhe afat trevjeçar. Por nuk kishte alternativë. Pasi shlyeu shumën që gjykata i kishte caktuar Fjollës, mblodhi sendet personale dhe u largua nga apartamenti.
Shpresa e strehoi në shtëpinë e saj. Megjithatë, bashkëjetesa nuk ishte e lehtë. Ajo e përmendte shpesh se gjithçka do të kishte përfunduar ndryshe po të mos ishte “kokëfortësia” e Fjollës.
— E sheh ku të çoi ajo? — përsëriste ajo. — Të la pa gjë!
— Mjaft, mami, — përgjigjej Arlindi i lodhur. — Gabimet i bëra vetë. Mos ia hidh fajin asaj.
— Si të mos ia hedh? Ajo e fitoi çështjen!
— Apartamenti ishte i përbashkët. Unë u përpoqa t’ia merrja. Gjykata thjesht vuri drejtësinë në vend.
Shpresa nuk ishte dakord, por e kuptoi se debati ishte i kotë. Djali i saj u mbyll në vetvete, fliste pak, rrinte gjatë në heshtje.
Edhe Denisa u largua prej tij. U ndje e fyer që Arlindi kërkoi paratë mbrapsht. Sipas saj, ai vetë kishte vepruar pa menduar për pasojat.
Familja që Shpresa ishte përpjekur ta mbante të bashkuar u shpërbë. Djali jetonte me të, por marrëdhënia ishte e tensionuar. Vajza ishte ftohur. Nipin e shihnin rrallë. Takimet e Arlindit me Klajdin u zhvillonin sipas orarit të përcaktuar nga gjykata.
Ndërkohë, Fjolla ndërroi bravën, sistemoi dokumentet dhe nisi një kapitull të ri. Klajdin e regjistroi në kurse shtesë matematike, siç kishte planifikuar prej kohësh. Dhoma e tij u rregullua me kujdes: tavolinë e re, ndriçim i mirë, rafte për libra.
Një mbrëmje, Klajdi e pyeti:
— Mami, pse babi nuk jeton më me ne?
— Tani jeton veçmas, — iu përgjigj ajo me qetësi. — Por do ta takosh rregullisht. Fundjavave mund të shkosh tek ai.
— Jemi zënë?
— Jo, zemër. Thjesht ndodh që të rriturit ndonjëherë nuk arrijnë të jetojnë bashkë. Kjo nuk do të thotë që babi nuk të do.
Djali mendoi pak dhe tundi kokën. Fëmijët, shpesh, e pranojnë më shpejt realitetin sesa të rriturit.
Në një mbrëmje dimri, Fjolla u ul në divan, mbështolli këmbët me batanije dhe vështroi dritaret ku binte borë e imët. Dhjetori po mbaronte. Viti i Ri po afrohej. Festa e parë pa bashkëshortin. Por ajo nuk ndjeu boshllëk. Përkundrazi, një qetësi e thellë e përshkoi.
Nuk kishte humbur gjithçka, siç i ishte kërcënuar dikur. Përkundrazi, kishte ruajtur shtëpinë dhe të ardhmen e të birit. Arlindi mbeti me kredi për tre vjet, me marrëdhënie të krisura dhe me ndjenjën e humbjes.
Ajo hapi bllokun e shënimeve dhe nisi të planifikojë muajt që vinin. Në verë dëshironte ta çonte Klajdin në bregdet. Kishin kohë pa pushuar. Të dy e meritonin.
Telefoni vibroi. Një mesazh nga një shoqe:
— Si shkoi? U mbyll çështja?
— Po. Gjithçka përfundoi. Shtëpia mbeti për ne. Arlindi u largua.
— Të lumtë që nuk u dorëzove.
— Thjesht kërkova të drejtën time.
Ajo e la telefonin mënjanë dhe hodhi një sy nga dhoma e djalit. Klajdi flinte i qetë, me lodrën e preferuar në krahë, pa e ditur sa beteja kishte kaluar e ëma për atë qetësi.
Në një cep tjetër të qytetit, Arlindi rrinte zgjuar në apartamentin e së ëmës, duke soditur tavanin. Shpresa kishte rënë në gjumë. Ai mendonte si kishte përfunduar gjithçka kështu. Një plan që dukej i zgjuar ishte kthyer në humbje të plotë.
Humbi apartamentin. Paratë. Harmoninë familjare. Të birin e shihte vetëm sipas grafikut. Para bankës kishte detyrime për vite. Me të ëmën debatet shtoheshin. Me Denisën nuk fliste më.
Dikur kishte dashur të siguronte pasurinë për vete. Në fund, mbeti pothuajse pa asgjë.
Ironia ishte e hidhur. Ai kishte qeshur kur i kishte thënë Fjollës se do të mbetej duarbosh. Por realiteti u përmbys.
Fjolla vazhdoi jetën me ritmin e saj, duke ndërtuar plane dhe duke rritur të birin. Ajo e kuptoi një gjë thelbësore: drejtësia mund të vonojë, por ekziston. Duhet këmbëngulje për ta arritur.
Çelësat e apartamentit qëndronin mbi komodinë në korridor. Metal i thjeshtë, pa shkëlqim. Për të, ishin simbol i fitores mbi mashtrimin dhe padrejtësinë.
Ajo fiku dritën dhe u shtri. Një ditë e re do të vinte. Një jetë e re, pa gënjeshtra e pa tradhti. Vetëm ajo, Klajdi dhe shtëpia e tyre.