— Mbaroi puna, nesër nisemi! — Saimir Cani hyri në apartament me një vetëbesim triumfues, sikur sapo të kishte fituar kontratën për ndërtimin e një ure madhështore. — Më mori mami në telefon. Tha që kemi kohë pa u mbledhur të gjithë. Po vijnë edhe Teuta me Fatmirin. Arlindë, merr nja tre kilogramë mish për shishqebap, jo më pak. Mish derri, pjesën e qafës — e di sa e pëlqej.
Arlinda Kryeziu qëndronte në kuzhinë dhe e vështronte me atë shprehjen e njeriut që sapo ka dëgjuar parashikimin e motit për një planet tjetër.
— Saimir, — foli me kujdes, — kur ke biseduar për herë të fundit me mamin tënde?
— Sot, para pak minutash. Isha në makinë. — Ai hapi frigoriferin dhe nisi të kontrollonte raftet me një siguri pronari. — Pse pyet?
— Asgjë të veçantë. Thjesht… — ajo ndaloi për një çast. — Në rregull. Do ta blej mishin.
Nuk i tha gjënë më të rëndësishme. Jo nga frika. Thjesht ende nuk e kishte vendosur si dhe kur do ta nxirrte në dritë atë që kishte bërë.
Le të kthehemi tri ditë më parë.
Shtëpia e pushimit pranë Tiranës, rreth dyzet minuta larg Unazës së Madhe, me gjashtë dynym tokë dhe një godinë të vjetër druri me kapakë blu, nuk ishte më pronë e familjes Osmani që prej së mërkurës, saktësisht në orën katërmbëdhjetë e njëzet, kur Arlinda doli nga Agjencia e Shërbimeve Publike me dosjen e dokumenteve në dorë dhe me një shumë në llogarinë bankare që për pak sa nuk i turbulloi shikimin.
Dy milionë e tetëqind mijë lekë.
Shtëpia kishte qenë e regjistruar në emrin e saj. Ia kishte lënë gjyshja. Saimiri e dinte këtë fakt, por me kalimin e viteve ishte mësuar ta konsideronte si diçka të përbashkët, si pjesë të natyrshme të jetës së tyre familjare. Arlinda e shiti pa bujë, pa njoftime nëpër portale. Blerësit erdhën përmes një agjencie — një çift i ri që e vizitoi disa herë, preku kornizat e vjetra të dritareve dhe më në fund pranoi çmimin.
Asnjë qindarkë nuk e preku. Paratë qëndronin në një llogari të veçantë. Edhe vetë nuk e pranonte me zë të lartë pse i kishte mbajtur.
Në të vërtetë, arsyeja ekzistonte. Por ishte herët për ta shpallur.
Të nesërmen në mëngjes shkoi në treg. Bleu saktësisht tre kilogramë qafë derri, siç kishte kërkuar Saimiri. Ndërsa kalonte mes tezgave, në mendje i formohej tabloja e së nesërmes: Vjollca Leka me bluzën e saj sintetike ngjyrë deti, me çanta të mbushura me kavanoza e byrekë; Teuta Kovaçi, motra më e madhe e vjehrrës, trupmadhe, zëfortë, me vathë floriri dhe me mendim për gjithçka; dhe Fatmir Imeri, burri i saj, i shkurtër, i heshtur, me atë pamjen e përhershme sikur i kërkonte falje dikujt — ndoshta Teutës, ndoshta gjithë botës.
Çdo verë ata mblidheshin në atë shtëpi. Piqnin mish, pinin, flisnin për çmimet që rriteshin dhe për kohët “kur gjithçka ishte më mirë”. Teuta gjithmonë gjente diçka për të kritikuar: herë kopshti nuk ishte sistemuar siç duhej, herë mishi nuk ishte pjekur mjaftueshëm, herë Arlinda dukej “e zbehtë, mos është sëmurë?”. Kjo e fundit nuk tingëllonte si shqetësim, por si diagnozë.
Kur u kthye në shtëpi, vendosi mishin në frigorifer dhe hapi laptopin.
Në mbrëmje, Saimiri ishte në humor të mirë. Rrëfente për kolegët, për trafikun, për idenë se duhej ndërruar makina. Arlinda tundte kokën, i shtonte ushqim në pjatë dhe e shikonte me një lloj qetësie të çuditshme: njëmbëdhjetë vjet bashkë. Ai nuk ishte njeri i keq. Aspak. Thjesht nuk e kishte pyetur kurrë për gjërat që kishin peshë. E merrte si të mirëqenë që shtëpia ekzistonte, që fundjava ishte planifikuar, që mishi do të blihej.
— Saimir, — tha ajo në një moment, — a e mban mend në emër të kujt është regjistruar shtëpia e pushimit?
Ai u ndal për një sekondë.
— Në emrin tënd, besoj. Ta la gjyshja, apo jo?
— Po. Në timin.
— Dhe? — ngriti sytë nga pjata.
— Asgjë. Doja vetëm ta konfirmoja.
Ai e vështroi disa çaste më gjatë seç duhej, sikur të kishte nuhatur diçka, por zgjodhi të mos e hapte atë bisedë. Jo atë natë.
Arlinda pastroi tryezën, lau enët dhe u shtri më herët se zakonisht.
Në mëngjes filluan përgatitjet.
Vjollca Leka mbërriti e para, me taksi, me dy çanta të mëdha dhe një kuti kartoni. Puthi të birin, i bëri një përshëndetje të shkurtër Arlindës dhe hodhi një vështrim kontrollues në korridor.
— Arlindë, e ke bërë gati marinadën për mishin?
— Po, Vjollca Leka, është gati.
— Me qepë?
— Me qepë, uthull dhe erëza.
— Uthulla është metodë e vjetër. Duhej me kivi, e zbut më mirë.
Arlinda buzëqeshi me atë buzëqeshjen e përpunuar prej njëmbëdhjetë vitesh, krejtësisht neutrale.
Pas rreth njëzet minutash u shfaqën edhe Teuta me Fatmirin. Teuta hyri e para, me një pallto jeshile të ndezur dhe çantën e madhe në sup, duke nisur që në prag të tregonte për trafikun e rënduar në autostradë dhe për aventurën që kishin kaluar gjatë rrugës.