— Për pak sa nuk u futëm nën një kamion! — shpalli ajo sapo kaloi pragun. — I thosha: shiko rrugën, ndërsa ai merrej me telefonin!
Pas saj hyri edhe Fatmir Imeri. Përshëndeti me zë të ulët dhe, si zakonisht, u spostua pranë murit, mjaftueshëm larg Teutës që të mos përfshihej në rrëfimin e saj dramatik.
Saimir Cani dukej i kënaqur. I pëlqenin këto grumbullime të zhurmshme, paksa të çrregullta, kur apartamenti mbushej me aroma parfumesh të huaja dhe me zëra që përziheshin me njëri‑tjetrin. Arlinda e vështroi dhe mendoi: këtu është në elementin e vet. Kështu është ai i vërteti.
— Hajde, të zbresim poshtë? — dha ai urdhrin. — Makina është aty, ka vend për gjithçka.
Askush — as ai, as Vjollca Leka, as Teuta me zërin e saj kumbues — nuk e merrte me mend se sot nuk kishin ku të shkonin.
Arlinda mbylli zinxhirin e xhaketës, mori çantën me mishin e marinuar dhe doli pas tyre.
Çasti i shpërthimit ishte shumë pranë.
Kishin rreth dyzet minuta që udhëtonin në autostradë.
Saimiri drejtonte makinën. Vjollca ishte ulur përpara, në vendin e pasagjerit — një detaj që fliste vetë. Arlinda rrinte në sediljen e pasme, e shtrënguar mes Teutës dhe Fatmirit. Teuta nuk pushoi së foluri asnjë minutë: për komshien që kishte bërë rikonstruksion dhe tani “e mbante hundën përpjetë”. Fatmiri dremiste me sytë gjysmëhapur. Arlinda vështronte peizazhin dhe numëronte kilometrat në heshtje.
Edhe dhjetë minuta.
— Saimir, porta nuk u bllokua herën e fundit? — pyeti Vjollca.
— Pak, por e rregullova.
— Uji është hapur këtë sezon?
— Duhej të ishte. Arlindë, more në telefon shoqatën e zonës?
Ajo heshti një çast më shumë seç duhet.
— Jo.
— Epo ja, — Vjollca u kthye aq sa prania e saj të ndihej si gjilpërë. — Gjithmonë kështu. Gjë e vogël, por askujt s’i shkon mendja.
Teuta e mori menjëherë fjalën:
— Te ne në zonë është edhe më keq. Kryetari mbledh lekët dhe rrugët mbeten plot gropa si gjithmonë.
Biseda rrëshqiti në ankesa të tjera. Arlinda u kthye nga dritarja.
Ajo e dinte se duhej ta kalonte atë moment. Brenda pak minutash makina do të merrte kthesën e njohur, do të kalonte mes pishave të vjetra dhe do të ndalej para oborrit. Pastaj do të shihnin drynin e ri në portë dhe tabelën me një mbiemër që nuk ishte Osmani.
Saimiri uli shpejtësinë.
Qëndroi i palëvizur, duke vështruar portën. Drynin. Tabelën.
— Ç’është kjo? — tha më në fund.
Zëri i tij ishte i sheshtë. Tepër i sheshtë.
— Janë pronarët e rinj, — u përgjigj Arlinda qetësisht. — E shita shtëpinë e pushimit para tre ditësh.
Heshtja që mbushi makinën ishte e dendur, gati e prekshme. Vjollca u kthye ngadalë. Teutës iu hap goja dhe mbeti ashtu. Fatmiri u zgjua plotësisht.
— Çfarë the? — Saimiri nuk ia ndante sytë xhamit përpara.
— E kam shitur. Ishte në emrin tim. Ishte e drejta ime.
— Arlindë… — tani u kthye nga ajo. — A e kupton çfarë po thua?
— Shumë mirë.
Vjollca zbriti e para. Pa fjalë, me fytyrën e dikujt që sapo kishte marrë një goditje. U ndal para portës, lexoi mbiemrin në tabelë, pastaj e shikoi nusen.
— E dija, — tha me zë të ulët, por të mprehtë. — E kam ditur gjithmonë çfarë je.
Arlinda doli gjithashtu. Qëndroi buzë rrugës, me çantën e mishit në dorë — një barrë që tashmë s’kishte destinacion — dhe e pa vjehrrën drejt në sy.
— Çfarë paskeni ditur, Vjollca Leka?
— Që nuk ke qenë kurrë e jona. Gjithmonë e huaj në këtë familje. Erdhe, u regjistrove, ma more djalin — dhe shtëpia rezulton në emrin tënd! Sa e leverdishme!
— Ajo shtëpi më erdhi nga gjyshja, — tha Arlinda. — Këtë e dini po aq mirë sa unë.
— E di! — zëri i Vjollcës u ngrit. — Po ç’rëndësi ka? Ishte bërë familjare! Njëmbëdhjetë vjet kemi ardhur këtu!
— Njëmbëdhjetë vjet, — përsëriti Arlinda me qetësi. — Po. Çdo verë. Lyeja gardhin, pastroja oborrin, gatuaja për të gjithë, laja enët — dhe çdo herë dëgjoja komente. Që mishi s’ishte marinuar si duhet. Që shtëpia nuk ishte mjaftueshëm e pastër. Që dukesha e zbehtë, e dobët, e çuditshme.
Vjollca mori frymë për të ndërhyrë, por Arlinda vazhdoi:
— Nuk po bëj skenë. Po them fakte.
Teuta, që deri atëherë kishte ndjekur gjithçka si spektatore në rreshtin e parë, shpërtheu:
— Po ti qenke e fortë fare! Ta lësh familjen në mes të rrugës kështu!
— Teuta, — murmuriti Fatmiri.
— Çfarë “Teuta”?! Njerëzit u nisën me gjithë qejf, ndërsa ajo e shet fshehurazi! Si quhet kjo?
— Kontratë shitblerjeje, — tha Arlinda. — Kështu quhet.
Saimiri kishte mbetur pranë makinës, duart në xhepa, sytë të ngulur në tokë. Kur zërat pushuan, ngriti kokën dhe e pa gruan gjatë, sikur ta shihte për herë të parë.
— Pse nuk ma the?
— Sepse ti nuk…