— …nuk më pyete kurrë, — e përfundoi Arlinda me zë të qetë. — Asnjëherë për gjërat që kishin peshë. Ti thjesht njoftoje: nesër nisemi. Merr mishin. Telefono administratën e fshatit. Për njëmbëdhjetë vjet kam funksionuar si pjesë e axhendës tënde, si një hallkë në organizimin tënd.
Saimiri e shikonte pa folur, sikur çdo fjalë po i binte me vonesë.
— Paratë nga shitja janë të miat, — vazhdoi ajo. — Ende s’e kam vendosur çfarë do të bëj me to. Por di një gjë me siguri: nuk dua më të lyej gardhe që s’janë të miat dhe të dëgjoj ankesa për mënyrën si kam marinuar mishin.
Vjollca Leka lëshoi një psherëtimë të fortë.
— A po e dëgjon çfarë po thotë?! Saimir, a po e dëgjon?!
Ai po e dëgjonte. Kjo lexohej qartë në fytyrën e tij. Diçka po ndryshonte ngadalë në shprehjen e tij, si drita para një stuhie: ende s’kishte rënë errësira, por asgjë nuk ishte më si më parë.
— Arlindë, — tha më në fund, — a po largohesh?
Ajo nuk u përgjigj menjëherë. Hodhi sytë nga porta me tabelën e re, nga pishat pas gardhit, pastaj nga çanta me mish që mbante në dorë.
— Do të thërras një taksi, — tha qetësisht. — Merreni mishin. S’ka pse të prishet.
E vendosi çantën në tokë, nxori telefonin dhe u largua pak më tej.
Vjollca e ndoqi me sy, e ngrirë. Teuta Kovaçi, për herë të parë gjatë gjithë rrugës, nuk nxori asnjë koment. Fatmir Imeri nxori ngadalë nga xhepi disa fara luledielli dhe nisi t’i thyejë me kujdes, pothuajse pa zhurmë.
Saimiri qëndroi i palëvizur.
Diku përtej pishave lehu një qen. Pas rreth tetë minutash, një makinë taksie u shfaq në kthesë.
Arlinda u ul në sediljen e pasme, mbylli derën dhe shtypi në navigator një adresë tjetër — jo shtëpinë. Një vend tjetër. Se ku po shkonte, ishte tashmë kapitulli i saj personal.
Makina lëvizi nëpër rrugët e njohura të qytetit. Ajo shikonte nga dritarja pa menduar asgjë të caktuar, vetëm ndiqte me sy ndërtesat, vitrinat, kalimtarët me çanta në duar. Shoferi heshti gjatë gjithë rrugës, gjë e rrallë, dhe për këtë ajo i ishte mirënjohëse.
Po shkonte në qendër. Te noteri. Jo sepse ishte urgjente, por sepse tre javë më parë kishte rezervuar një konsultë dhe e kishte shtyrë disa herë. Për ndarjen e pasurisë. Për mënyrën si funksionon kjo procedurë kur apartamenti është blerë gjatë martesës, por kësti fillestar kishte qenë nga kursimet e saj, përpara se të martoheshin.
Noteri ishte një burrë në moshë, me fytyrë të lodhur dhe tryezë të rregulluar me përpikëri. E dëgjoi pa e ndërprerë, bëri disa pyetje të sakta dhe i konfirmoi atë që ajo e kishte menduar prej kohësh: shanset ishin të mira, dokumentet ekzistonin, e rëndësishme ishte të mos e zvarriste.
Arlinda doli dhe ndaloi në shkallët e godinës. Dielli i binte drejt në fytyrë. Nga një kafene aty pranë vinte aroma e kafesë së freskët.
Hyri brenda, zgjodhi një tavolinë pranë dritares dhe porositi kapuçino me një kroasan. Thjesht sepse i erdhi. Jo nga nevoja, jo nga ndonjë detyrim, jo sepse duhej të nxitonte diku. I lindi dëshira — dhe e plotësoi.
Në tavolinën ngjitur, dy gra flisnin për pushimet. Qeshnin lirshëm. Arlinda i vështroi dhe mendoi: ja pra, kështu duket jeta e zakonshme. Të rrish në një kafene dhe askush të mos të të thotë se mishin e ke përgatitur gabim.
Telefoni qëndroi i heshtur për afro një orë.
Pastaj erdhi një mesazh nga Saimiri: Ku je?
Ajo mbaroi kafenë para se të përgjigjej. Në shtëpi do të jem në mbrëmje.
Një minutë më vonë: Duhet të flasim.
E di, — shkroi ajo dhe e futi telefonin në çantë.
Në shtëpi u kthye rreth gjashtë e gjysmë.
Saimiri ishte ulur në kuzhinë. Përpara kishte një filxhan çaji, që dukej qartë se nuk e kishte prekur. Dukej si njeri që kishte kaluar disa orë në një debat të heshtur me veten — dhe ende s’kishte arritur në përfundim.
— Ulu, — tha ai.
Arlinda hoqi pallton, e vari në varëse dhe u ul përballë tij.
— Më telefonoi mami, — nisi ai.
— Nuk më çudit.
— Është shumë e mërzitur.
— Saimir, — ajo e pa drejt në sy, — e kuptoj që nëna jote është e prekur. Por unë tani nuk jam gati të diskutoj për ndjenjat e saj. Le të flasim për ne.
Ai heshti. Fërkoi fytyrën me duar — një gjest që ajo e njihte mirë: kështu vepronte kur nuk dinte si të pozicionohej.
— A po mendon seriozisht për divorc?
— Po kërkoj një bisedë të sinqertë. Ndoshta të parën prej vitesh.
— Nuk është e drejtë ta shesësh shtëpinë pa më treguar.
— Po është e drejtë të më njoftosh se nesër vjen gjithë fisi, pa më pyetur nëse jam dakord?
Ai hapi gojën, por nuk gjeti fjalë.
— Njëmbëdhjetë vjet, Saimir. Për njëmbëdhjetë vjet kam qenë e përshtatshme. Erdha, u prezantova me nënën tënde që më shihte si një bezdi të domosdoshme. Dëgjova komentet e Teutës. Gatuaja, pastroja, buzëqeshja. Dhe ndërkohë punoja, fitoja po aq sa ti, ndonjëherë edhe më shumë. Por kjo, disi, nuk të binte në sy.
— Më binte, — tha ai me zë të ulët.
— Jo. Ti e konsideroje të mirëqenë. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Saimiri qëndroi gjatë me sytë mbi tavolinë. Pastaj e ngriti kokën.
— Çfarë do, Arlindë?
Ajo mori frymë thellë.
— Unë dua që ti më në fund…