— Mos u përpiqni ta ktheni në debat filozofik para meje, — thashë me zë të prerë. — Paratë ose janë dërguar, ose jo. Njeriu ose ka ndihmuar, ose ka gënjyer. Çdo gjë tjetër janë fjalë të bukura që mbulojnë turpin.
Bleona Cani u zbeh menjëherë.
Arben Beqiri u ngrit në këmbë.
— Po ikim, — i tha ai asaj shkurt.
— Arben…
— Jo. Fillimisht çoj fëmijët. Pastaj flasim.
Ajo e vështroi gjatë, si të kërkonte në fytyrën e tij shenjën e zakonshme të tërheqjes. Ndoshta pikërisht atë çast e kuptoi se rendi i vjetër ishte krisur përfundimisht.
Jo për shkak të lekëve.
Por sepse ai nuk po e justifikonte më para vetes.
— Vërtet do ta shembësh familjen për këtë? — pyeti ajo me zë të tendosur.
— Nuk jam unë ai që e shembi, — u përgjigj ai.
Zëri i tij ishte i ulët.
Por i pakthyeshëm.
Bleona rrëmbeu çantën. Pastaj, papritur, u kthye nga unë. Prisja një shfajësim. Ose një shpërthim. Ose ndonjë thumb të fundit.
Por ajo tha diçka krejt tjetër:
— Ju kurrë nuk më keni pranuar.
E pashë drejt në sy dhe, për habinë time, nuk ndjeva as triumf, as hakmarrje.
Vetëm lodhje.
Sepse njerëzit shpesh e quajnë “mospranim” atë çast kur për herë të parë u ndalohet të shkelin mbi dinjitetin e dikujt tjetër.
— Të kam pranuar që ditën kur djali im të solli në këtë shtëpi, — i thashë qetë. — Por ti nuk më pe kurrë mua.
Ishte ajo që uli sytë e para.
Edhe kjo kishte peshën e vet.
Arbeni shkoi të merrte fëmijët. Nga dhoma erdhën pëshpërima, zhurma xhaketash, kërcitja e pakënaqur e zinxhirëve.
Pastaj mbesa ime doli me vrap dhe m’u hodh rreth belit.
— Gjyshe, do të vijmë prapë? — më pyeti.
M’u mblodh fyti.
— Nëse do, dera është e hapur.
Ajo më futi në pëllëmbë një karamele. Të njëjtën që i kisha dhënë pak më parë.
— Ty të duhet më shumë, — tha seriozisht.
Në atë çast mezi i mbajta lotët.
Jo për Bleonën.
As për paratë.
Por për atë përpjekje të vogël fëmijërore për të vendosur drejtësinë më shpejt se të rriturit.
Kur dera u mbyll pas tyre, shtëpia dukej më e madhe.
Më bosh.
Më e ftohtë.
E megjithatë, ajri u bë më i lehtë për t’u thithur.
Mbeta vetëm në kuzhinë. Në tavolinë ishin libreza e kursimeve, një pecetë e shtypur dhe një dorezë e vogël e harruar.
E vendosa dorezën mbi parvaz.
Pastaj u ula dhe qëndrova gjatë pa lëvizur.
Mendoja se tani do të vinte ai çlirimi për të cilin flasin nëpër histori.
Por nuk erdhi.
Erdhi lodhja.
E rëndë.
E vjetër.
Ajo që grumbullohet me vite, jo me një ditë.
Nga mbrëmja u dëgjua sërish zhurma e një makine.
Këtë herë vetëm.
Pa fëmijë.
Pa Bleonën.
Arbeni hyri qetë. Pa aromën e festës në rroba. Pa nxitimin që e shoqëronte gjithmonë.
Mbante një qese nga supermarketi dhe një lloj ngathtësie që e bënte të dukej si djalë pas një grindjeje.
E vendosi qesen mbi tavolinë.
Brenda kishte mandarina.
Bukë.
Pulë.
Ilaçe për kyçet.
Një batanije të re, të trashë.
Dhe një zarf.
Unë nuk pashë zarfin.
Pashë mandarinat.
Dhe m’u kujtua sërish burri im.
— Mami, — tha ai.
Nuk fola.
Ai nuk u ngut.
Dhe kjo ishte gjëja e duhur.
— Fëmijët i çova te motra e Bleonës, — vazhdoi. — Me Bleonën… nuk e di si do të shkojë. Por e di që ajo që ndodhi sot është edhe përgjegjësia ime.
Desha t’i thosha se secili mban barrën e vet.
Por heshta.
Duhej ta thoshte deri në fund pa i lehtësuar rrugën.
— Më leverdiste të mendoja se gjithçka ishte nën kontroll, — tha ai. — Që nëse dërgoheshin lekë, do të thoshte se po ndihmoja. Që nëse ti nuk ankoheshe, do të thoshte se të mjaftonin. Nuk pyesja, sepse kisha frikë të dëgjoja se më kishe vërtet nevojë.
Ja ku ishte.
Fjalia më e sinqertë e asaj dite.
Jo për Bleonën.
Për të.
Për shumë fëmijë që janë gati të paguajnë për kujdesin ndaj prindërve, por jo të përballen me vetminë e tyre pa ndërmjetës.
Ai e shtyu zarfin drejt meje.
— Këtu janë paratë. Dhe të kam kaluar edhe të tjera direkt në llogari, nga telefoni im. Do t’i ndërroj dritaret. Do të gjej dikë që të vijë të të ndihmojë rregullisht. Dhe… nëse ma lejon, dua të vij më shpesh. Jo nga detyrimi. Por sepse sot kuptova sa kohë kam munguar këtu.
Kalova gishtat mbi mbulesën plastike të tavolinës. Trëndafilat mbi të ishin zbehur pothuajse krejt. Si të ishin fshirë tepër shpesh.
— Paratë do t’i marr, — thashë. — Të tjerat do t’i shohim me kohën.
Ai pohoi me kokë.
Pa kundërshtuar.
Në atë miratim të heshtur kishte më shumë respekt se në shumë premtime të zhurmshme.
U ngrita, hapa qesen dhe nxora mandarinat.
Njërën ia zgjata atij.
Ai buzëqeshi lehtë.
U ul në stol.
Nisi ta qëronte.
Ngadalë.
Me një rrip të gjatë, të çrregullt.
Si dikur, kur ishte fëmijë.
Nuk folëm për divorc.
As për gjyqe.
As për sa mund të përballojë një martesë pas një tradhtie të tillë.
Disa vendime nuk merren në britmë.
Por më vonë.
Në një dhomë të zbrazët.
Natën.
Kur nuk ka më kujt t’i mbash maskën.
Ne thjesht qëndruam në kuzhinë.
Ai hëngri hikërrorin.
Atë të mëngjesit.
Të ftohtë.
Pa mish.
Dhe e hëngri sikur për herë të parë po kuptonte shijen e përmbajtjes së dikujt tjetër.
Unë mbusha filxhanët me çaj.
Batanija e re rrinte mbi karrige ende në ambalazh.
Zarfi pranë sheqerieres.
Jashtë po errësohej.
Në xham shkrinte ngadalë një vizatim i bardhë ngrice.
Dhe papritur e kuptova: falja nuk jepet në minutën që pason një “më fal”.
Së pari vjen e vërteta.
Pastaj heshtja.
Më pas, ndoshta, rruga për t’u kthyer.
Ose ndoshta jo.
Por atë mbrëmje më mjaftonte një gjë.
Djali im nuk i shmangte më sytë.
Kur u largua, në kuzhinë mbeti aroma e mandarinave dhe çajit.
E futa sërish librezën në dosjen e burrit tim.
Zarfin e vendosa pranë.
Pastaj iu afrova dritares dhe hoqa shallin e vjetër që kisha futur për të ndalur të ftohtin.
Jashtë ishte po aq acar.
Por unë nuk doja më ta mbyllja çdo rrymë ajri me heshtje.
Në tavolinë mbeti një filxhan me çaj të ftohur.
Dhe lëkura e mandarinës.
E gjatë.
E shtrembër.
Si një bisedë që nisi shumë vonë.
Por, megjithatë, nisi.