– O plak, në boksi tre është derdhur vaj. Lëviz pak më shpejt, se klienti është rrugës.
Kastriot Prifti kërciti gishtat pa u kthyer fare nga unë. As më hodhi sytë, as foli më gjatë – thjesht ai kërcitje e thatë, si t’i thërrasësh kamarierit në një lokal të rëndomtë. Pastaj vazhdoi të ecte nëpër servis, ndërsa këpucët e tij të lustruara përplaseshin mbi beton me një tingull të mprehtë.
Mora kovën dhe leckën. U drejtova për në boksi tre.
Prej njëzet e tre vitesh laj dyshemetë këtu. Njëzet e tre vjet me kovë në njërën dorë e me fshesë në tjetrën. Njolla vaji, lëng frenash, antifriz i derdhur. Era e naftës më është futur në lëkurë aq thellë, sa nuk e heq as sapuni më i fortë. Kur ishte gjallë ime shoqe, më thoshte shpesh: “Petrit, mban erë motor. S’je mekanik – je pastrues.”
Pastrues. Njëzet e tetë mijë lekë në muaj.
Në boksi tre ishte parkuar një makinë bezhë, e gjatë, me shirita kromi anash. Mercedes W123, prodhim i vitit 1983. Naftë. E njoha menjëherë – modele të tilla i çmontonim deri në vidën e fundit në fabrikën tonë, atëherë kur unë isha inxhinier. Një jetë tjetër. Tashmë e huaj.
Poshtë makinës ishte krijuar një pellg me vaj të errët. U ula në gjunjë dhe nisa ta fshija. Teksa shtrydhja leckën, më zuri veshi një tingull të hollë. Një fishkëllimë e lehtë, thuajse e padukshme për veshin e zakonshëm. Në servis zhurma është e përhershme – çekiçë, kompresorë, motorë – ndaj askush s’do ta vinte re. Por unë isha pranë motorit, i përkulur, dhe e dëgjova qartë.
Nuk vinte nga rripi. As nga turbina. Dukej sikur dilte nga pas murit ndarës të motorit, diku pranë sistemit të ngrohjes.
E mbarova pastrimin, shtrydha leckën në kovë dhe u ngrita. Duart i kisha të nxira. Të mëdha, me gishta të trashë, me të zezë të futur nën thonj. Nuk ishin duar pastruesi, po t’i shikoje me kujdes. Ishin duar që tridhjetë e pesë vite më parë montonin motorë dizel në stol prove.
Por kush ndalet të vëzhgojë duart e një pastruesi?
Mercedesin e kishte sjellë Lavdrim Toplana. Burrë i kamur, rreth të pesëdhjetë e pesave, me pallto kashmiri dhe orë që kushtonte më shumë se rroga ime vjetore.
Ankesa dukej e thjeshtë: ngrohja nuk punonte. Një makinë tre milionë lekëshe dhe brenda frynte ajër i ftohtë.
Në praktikë, puna doli më e ndërlikuar.
Gentian Basha, mjeshtri kryesor, u mor tri ditë me radhë. Kontrolloi radiatorin e ngrohjes – në rregull. Termostatin – funksional. Pompën – pa problem. Valvulat hapeshin e mbylleshin siç duhej. Tubat ishin të paprekur, të nxehtë. Antifrizi qarkullonte normalisht. Megjithatë, nga grilat dilte vetëm të ftohtë.
Pastaj u përfshi Murat Curri. Dy ditë të tjera duke kontrolluar instalimet elektrike. Asgjë.
Më pas Erion Frashëri, e në fund edhe praktikanti Arlind Frashëri, më shumë nga kureshtja se sa nga nevoja.
Katër mekanikë. Tri javë. Makina qëndronte në boksi tre, dhe unë çdo ditë fshija vajin që pikonte nga një semering i vjetër.
Dhe çdo ditë dëgjoja atë fishkëllimë të lehtë.
Në javën e dytë nuk durova më. Mora një copë letër dhe shkrova: “Kontrolloni sistemin e vakumit që komandon kapakët e ngrohjes. Rregullatori i vakumit ose tubat mund të kenë rrjedhje. Fishkëllima me motorin ndezur tregon humbje vakumi.”
E lashë fletën mbi tavolinën e Gentianit, pranë filxhanit të kafesë.
Kur erdhi, e lexoi. Pastaj hodhi sytë nga fshesa ime në qoshe. Prapë te letra.
– Xha Petrit, ti e ke shkruar këtë?
– Po.
E rrudhi letrën dhe e hodhi në kovë.
– Mbaju fshesës, mos u bëj i ditur. Na dole edhe motorist tani.
Nuk thashë asnjë fjalë. Mora kovën dhe shkova në boksi një – aty kishin derdhur antifriz.
Në mbrëmje, në dhomëzën e vogël të ndërrimit, po hiqja rrobat e punës. Duart më vinin erë nafte. I pashë gishtat e mi – të trashë, me kallo jo më nga çelësat anglezë, por nga bishti i fshesës – dhe mendova për kohën kur këto duar rregullonin hapësirat e valvulave me saktësi deri në të qindtën e milimetrit. Dikur më thërrisnin inxhinier. Tani më thërrasin vetëm: “O plak.” Dhe jashtë, në boksi tre, Mercedes-i vazhdonte të fishkëllente në heshtje, si të më priste mua.