…jo më nga çelësat dhe krikët, por nga bishti i leckës. Këto duar dikur rregullonin hapësirat e valvulave me saktësi kirurgjikale, deri në një të qindtën e milimetrit. Këto duar mbanin një diplomë me rezultate të shkëlqyera nga Politekniku. Dikur më drejtoheshin me respekt: Petrit Beqiri, inxhinier mekanik kryesor në uzinën e naftës në Korçë.
Pastaj uzina mbylli portat. Viti 2003. Unë tridhjetë e pesë vjeç. Gruaja e sëmurë. Paratë mbaruan shpejt. I vetmi vend ku nuk bënë pyetje ishte një servis makinash – për pastrim. “Përkohësisht”, i thashë vetes atëherë.
Njëzet e tre vjet “përkohësisht”.
Lavdrim Toplana u shfaq të premten. I tendosur. Pallto kashmiri, fytyrë pa asnjë shenjë buzëqeshjeje.
– Kastriot Prifti, ka hyrë java e tretë. Unë makinën time e dua gati. Ose e rregulloni, ose e marr.
Kastrioti qëndronte në mes të punishtes, duart thellë në xhepa, këpucët që pasqyronin dritën. Pranë tij Gentian Basha, Murat Curri, Erion Frashëri. Pas tyre, si hije, praktikanti Arlind Frashëri.
– Zoti Lavdrim, po punojmë. Defekt i pazakontë, model i vjetër, pjesët–
– Tre javë. Plot tre. Nëse nesër nuk ndizet siç duhet, e ngarkoj dhe nisem për në Tiranë. Atje, thonë, kanë mbetur ende specialistë.
Ra heshtje. Mekanikët shikonin dyshemenë. Fytyra e Kastriotit mori ngjyrë të kuqe. Unë, anash, me fshesë në dorë, po mblidhja tallashin metalik pas frezimit.
Atëherë sytë e tij ranë mbi mua. Nuk e di ç’iu ndez në mendje. Ndoshta donte të zbuste tensionin. Ndoshta thjesht kërkonte dikë mbi të cilin të shkarkonte nervat.
– O Petrit! – u kthye nga unë me atë buzëqeshjen e gjerë që ruante për klientët. – Mos do ta rregullosh ti? Hë, plak? Djemtë e mi s’po ia dalin, po ti i sheh të gjitha, i dëgjon të gjitha!
Punishtja shpërtheu në të qeshura. Gentiani gërhiti me hundë. Murati buzëqeshi me ironi. Edhe Arlindi, megjithëse kishte vetëm katër muaj aty, qeshi me zë të ulët.
Kastrioti u kthye nga Lavdrimi, hapi krahët:
– Ja, zoti Lavdrim. Shpresa jonë e fundit – Petriti. Po e rregulloi, makina është e tij!
Qeshi me të madhe. Gentiani e ndoqi. Murati mbuloi fytyrën me dorë nga të qeshurat. Lavdrimi nuk lëvizi; ai i vështronte me një shprehje të ftohtë. Nuk kishte humor për shaka.
Unë qëndroja me fshesën në dorë. Dyshemeja e mbuluar me ashkla metali. Era e naftës. Njëzet e tre vjet.
– Në rregull, – thashë.
Qetë. Pa asnjë buzëqeshje.
E qeshura nuk u shua menjëherë. Së pari heshti Gentiani – ishte më afër dhe më dëgjoi. Pastaj Murati. Në fund edhe Kastrioti ndaloi dhe më pa sikur fshesa të kishte marrë zë.
– Si?
– Thashë: në rregull. Po e ndreqa, makina më takon mua. E thatë para të gjithëve. Para zotit Lavdrim. Para mekanikëve.
Kastrioti hapi gojën, pastaj e mbylli. Hodhi sytë nga Lavdrimi. Ai ngriti supet.
– Mirë atëherë, – tha Kastrioti me një buzëqeshje të tendosur. – Na befaso, plak.
U fut në zyrë. E dëgjova të qeshte pas derës së mbyllur, një e qeshur e shurdhët, për vete.
E mbështeta fshesën në qoshe dhe vështrova Mercedes-in në boksi tre. Ngjyrë bezhë, krom që shkëlqente, prodhim i vitit ’83. Pothuajse moshatar me karrierën time. Me atë karrierë që u mbyll para se të niste vërtet.
Të shtunën servisi ishte i mbyllur. Unë erdha në shtatë të mëngjesit. Çelësat i kisha gjithmonë – pastruesi hyn i pari dhe del i fundit.
Mercedes-i qëndronte i ftohtë. Hapa kofanon.
Motor nafte me pesë cilindra, OM617. E njihja si pëllëmbën e dorës. Në uzinën e Korçës kishim studiuar këtë seri sipas manualeve gjermane që shefi i repartit i kishte sjellë nga një udhëtim pune në Shtutgart. Tetëdh…