…ishte i fikur. Asnjë sinjal.
I lashë një mesazh zanor, me zërin që më dridhej nga ankthi: “Eriola, jam mami. Të lutem, më telefono. Duhet të di që je mirë.” Pastaj nisën ditë të gjata, të rënda, që zvarriteshin pa më sjellë asnjë lajm. As nga Eriola, as nga ndokush që mund të dinte gjë për të.
Telefonova në punën e saj, kontaktova shoqet, madje kërkova edhe ish‑shoqen e dhomës nga koha e studimeve. Askush nuk e kishte parë. Askush nuk dinte asgjë. Ishte sikur të ishte zhdukur pa lënë gjurmë. Arditi më pyeste vazhdimisht kur do të kthehej mami, dhe çdo herë ndieja si më mbytej fjala në grykë. Si t’i shpjegoja diçka që as vetë nuk e kuptoja?
Një mëngjes, papritur, telefoni ra. Në ekran u shfaq emri i saj. Zemra m’u drodh në kraharor. Me frymë të ndërprerë, hapa videothirrjen. Kur pashë fytyrën e saj, një valë lehtësimi më përshkoi trupin — por zgjati vetëm pak. Dukej e zbehtë, e lodhur, dhe buzëqeshja që më dhuroi ishte e sforcuar, pa dritë.
“Eriola, ku je? Çfarë ka ndodhur? A je mirë?” e pyeta me zë që më tradhtonte frikën.
“Jam mirë, mami,” tha ajo butë, por sytë e saj tregonin diçka tjetër. “Nuk mund të të them se ku ndodhem, por jam e sigurt. Të lutem, mos u shqetëso.”
“Po më gënjen,” i thashë pa e menduar. “Kjo nuk je ti. Çfarë po ndodh? Pse nuk mund të më tregosh të vërtetën?”
Ajo tundi kokën ngadalë, si dikush që do të kishte dashur të kishte një rrugë tjetër. “Nuk di si ta shpjegoj,” murmuriti. “Por duhej të largohesha. Ka të bëjë me Arditin. Po e bëj këtë për Arditin.”